CHAPTER 6

CASSIAN POV

Nakasandal ako sa leather chair sa loob ng private office ko habang nakatitig sa dalawang batang masayang naglalaro sa carpet malapit sa aquarium. Hawak ni Mateo ang isang toy submarine habang itinuturo kay Maya ang isang lumang bahagi ng barko na nakadikit sa display. Kung titigan sila, para silang salamin ng isa't isa—pareho ang hugis ng mukha, ang kulot ng buhok, at ang seryosong paraan ng pagtitig kapag may sinusuri silang bagay.

Limang taon.

Limang taong nagdaan simula noong gabing iyon sa pribadong yacht. Hanggang ngayon, tandang-tanda ko pa ang bawat detalye. Sawa na ako sa mga babaeng kusang lumalapit sa akin dahil sa pangalan at yaman ng pamilya ko. Pero noong gabing 'yon, sa madilim at tahimik na cabin ng barko ko, iba ang naramdaman ko. Isang babaeng pumasok na takot na takot, nagtatago sa sarili niyang pamilya, pero nagpakita ng kakaibang tapang. Nang gabing iyon, binigay niya ang sarili niya hindi dahil sa pera o impluwensya, kundi dahil iyon ang tanging desisyong hawak niya.

Kaya ganoon na lamang ang galit ko kina Don Rodolfo noong natuklasan kong pinagbantaan nila ang buhay niya.

Pagkaalis na pagkaalis niya noong madaling-araw na iyon, akala ko ay babalik pa siya. Pero ang tanging naiwan niya ay ang lumang silver necklace na may maliit na pendant na nahulog sa tabi ng unan. Ginamit ko ang buong network ng mga imbestigador ko para hanapin ang may-ari niyon. Umabot ng tatlong buwan bago ko nalaman na ang pendant na iyon ay pagmamay-ari ng pamilya Velez. Pero nang padalhan ko ng private chopper ang team ko para sunduin siya sa probinsya kung saan siya nagtago, huli na ang lahat. Nasunog ang maternity ward ng ospital. Ang tanging naisalba ng tauhan ko mula sa apoy ay ang sanggol na lalaki na kasalukuyang nasa incubator—si Mateo.

Habang ang balita sa labas ay patay na ang babaeng nagngangalang Tala Consuelo Velez dahil sa isang aksidente sa ferry, pinili kong itago ang katotohanan. Pinalaki ko si Mateo nang nag-iisa habang patuloy na pinapahanap ang mga taong may kinalaman sa pamilya Del Fierro. Hindi ko inakalang ang babaeng inakala kong patay na ay limang taon lang palang nagtatago at nagtatrabaho bilang simpleng janitress sa sarili ko ring marine research center.

Binalingan ko ng tingin si Tala na nakaupo sa kabilang dulo ng sofa. Halata pa rin ang gulat at pagod sa mukha niya. Pilit niyang pinupunasan ang mga natitirang luha sa pisngi niya habang pinapanood si Maya.

"Hindi ko akalaing ikaw ang may-ari ng pasilidad na 'to, Cassian," basag niya sa katahimikan. Mahina ang boses niya, pero malinaw ang pagod at emosyon. "Noong araw na pumasok ako rito para magmop at maglinis, ang tanging nasa isip ko lang ay kung paano ko maipapangako ang hapunan namin ni Maya."

Tumayo ako mula sa pagkakasandal at dahan-dahang lumapit sa kaniya. Inabot ko ang tasa ng mainit na kape sa ibabaw ng lamesa at inilagay iyon sa tapat niya.

"You don't have to worry about rent, food, or cleaning floors anymore, Tala," seryosong sabi ko habang nakatitig sa mga mata niya. "You spent five years hiding and running from people who wanted to destroy you. Let me handle this."

Umiling siya at bahagyang umiwas ng tingin. "Hindi ganoon kadali 'yun, Cassian. Sila Doña Hortencia at Don Rodolfo... hawak nila ang mga natitirang ari-arian ng ama ko. Sanay silangy tapakan ang mga taong katulad ko."

"Let them try," malamig na tugon ko. Tumalim ang tingin ko habang inaalala ang ginawa ng mga taong 'yon sa kaniya. "Sa sandaling lumabas tayo ng silid na 'to, ang buong legal team ng Zobel-Madrigal corporation ang hahabol sa kanila. Hindi lang basta utang ang babayaran nila; ibabalik nila ang bawat sentimo ng ninakaw nila sa pamilya Velez, at pananagutan nila ang tangkang pagbebenta sa mga anak natin."

Tumingin siya sa akin nang may pag-aalinlangan. "Paano si Mateo? Limang taon ko siyang inakalang nawala sa sunog..."

"Because your stepfather orchestrated it," sagot ko habang inilalagay ang kamay ko sa balikat niya. Ramdam ko ang bahagyang pag-uga ng katawan niya sa galit at sakit. "Ipinlano nila ang lahat para palabasing patay ka na at wala nang babalikan ang mga bata. Pero ngayon na buo na tayo rito, hinding-hindi na sila makalalapit sa inyo."

Napatitig si Tala sa akin. Sa sandaling ito, wala na ang matigas at mailap na ekspresyon na nakita ko kanina nang magtagpo ang mga mata namin sa lobby. Ang natitira na lang ay ang pamilyar na babaeng kasama ko noong gabing lumulutang kami sa gitna ng karagatan.

"Daddy! Look at this!" tawag ni Mateo sabay taas ng maliit na laruan. "Maya says she wants to see the big diving suit outside!"

Napangiti si Tala nang marinig ang boses ng anak niya. Tumayo siya at hinawakan ang kamay ko bago kami sabay na lumapit sa dalawang bata.

"Sige, ipapakita ko sa inyo ang diving suit mamaya," sagot ko sa mga bata habang inakbayan si Tala palapit sa kanila.

Tumawag ako sa personal assistant ko sa telepono at ibinigay ang mga direktiba para sa araw na ito. Una, kailangang ilipat ang mga gamit ni Tala mula sa tinutuluyan nitong lumang apartment patungo sa pribadong mansyon ko sa Batangas. Pangalawa, ihanda ang lahat ng financial audits at legal documents patungkol sa mga ari-arian ng yumaong ama ni Tala para masimulan na ang paggiba sa mga negosyo ni Don Rodolfo.

"Aalis na ba tayo, Mommy?" tanong ni Maya habang nakatingin sa akin at kay Tala nang may kislap sa mga mata. "May sarili na ba kaming kwarto sa bagong bahay?"

Yumuko si Tala at hinaplos ang buhok ng anak. "Oo, anak. May sarili na kayong kwarto doon."

Nakatayo ako sa gilid nila habang pinapanood ang mag-ina ko. Limang taon akong naghanap sa dilim nang walang kasiguraduhan kung makikita ko pa ba ang babaeng nag-iwan ng kwintas sa kama ko. Ngayon, hindi na ako papayag na mawala pa sila sa paningin ko.

Inilagay ko ang kamay ko sa likod ni Tala habang naglalakad kami palabas ng executive suite patungo sa naghihintay na helicopter sa rooftop. Pagbaba namin sa lupa, sisiguraduhin kong magbabayad ang lahat ng nagpahirap sa kaniya.