Claimed by the Billionaire Archaeologist

TALA POV

Nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ang baso ng mamahaling champagne. Sa paligid ko, puno ng malalakas na tawanan at amoy ng mamahaling sigarilyo ang gabi. Nasa gitna kami ng dagat, nakasakay sa isang tatlong palapag na luxury yacht na pagmamay-ari raw ng isang kilalang bilyonaryo. Pero wala akong pakialam kung sino ang may-ari nito. Ang gusto ko lang ngayong gabi ay ang makauwi nang buo.

"Tala, inumin mo 'yan. Huwag kang magmukhang patay-gutom sa harap ng mga bisita natin," bulong sa akin ni Doña Hortencia. Ang boses niya, kahit nakangiti sa harap ng mga bisita, ay puno ng banta.

Tiningnan ko si Don Rodolfo, ang stepfather ko. Nakaakbay siya sa anak niyang si Chanel habang nakikipagkwentuhan sa mga matatandang mayayaman. Mukhang masayang-masaya sila. Bakit nga ba hindi? Nagawa nilang ibenta ang nag-iisang natitirang ari-arian ng tunay kong ama. At ngayon, ako naman ang isusunod nila.

Hindi ko agad napagtanto kung ano ang nangyayari hanggang sa narinig ko ang usapan ni Don Rodolfo at ng isang matandang negosyante sa sulok kanina. Ginawa akong pambayad-utang. Binitag nila ako para sumama sa party na 'to sa akalang simpleng pamilyar na selebrasyon lang.

"Mama, siguraduhin mong hindi tatakas 'yan," marahang sabi ni Chanel habang naglalagay ng lipstick sa harap ng maliit na salamin. "Ayokong masira ang kontrata ni Papa dahil lang sa pakikipag-maarte ng babaeng 'yan."

Gumapang ang lamig sa buong katawan ko. Ito na ba talaga ang halaga ko sa kanila? Pagkatapos nilang kunin ang lahat ng pamana ng pamilya Velez, pati ang katawan at kalayaan ko ay kukunin na rin nila?

Hindi ako pwedeng magpadala sa takot. Kailangan kong makaalis dito.

Habang busy si Doña Hortencia sa pakikipagplastikan sa ibang bisita, dahan-dahan akong humakbang pabalik. Nang makakita ng pagkakataon, mabilis akong lumiko sa madilim na pasilyo ng barko.

Mabilis ang tibok ng dibdib ko. Rumaragasa ang kaba sa bawat hakbang habang binabaybay ko ang makikitid na hagdan pababa sa pinakailalim na bahagi ng yacht. Ang alam ko lang, kailangan kong magtago hanggang sa makadaong kami pabalik sa daungan.

Bawat p***o na nadadaanan ko ay nakalock. Naririnig ko na ang mga yabag ng sapatos sa itaas—hahanapin na nila ako. Sa gitna ng panic, may nakita akong p***o sa dulo ng pasilyo na bahagyang nakabukas. Walang ilaw sa loob. Walang pag-aalinlangan na pumasok ako roon at mabilis na isinara ang p***o.

Napakadilim. Amoy dagat at usok ng mahal na tabako ang buong silid.

Nakahinga ako nang maluwag nang kaunti, pero natigilan din agad nang makarinig ako ng malalim at mababang boses mula sa dilim.

"Who told you to come in here?"

Muntik na akong mapatili. Napasandal ako sa p***o habang sinusubukang aninagin ang tao sa loob. Sa tulong ng kaunting liwanag mula sa buwan na tumatagos sa maliit na bintana, nakita ko ang isang silweta ng matangkad at malapad na lalaki. Nakasandal siya sa isang mesa, nakabukas ang dalawang pindot ng kaniyang polo, at may hawak na baso ng alak.

Hindi siya mukhang katulad ng mga mayayamang matatanda sa itaas. May kakaibang aura siya—malamig, delikado, at tila San Nicolas ang lakas ng presensya na nakakakilabot pero nakakaakit sa parehong pagkakataon.

"P-pasensya na... kailangan ko lang magtago," nauutal kong sabi. Hinihingal pa rin ako sa takot. "Pakiusap, huwag mo akong isusumbong sa kanila."

Dahan-dahan siyang lumapit sa akin. Bawat hakbang niya ay parang nagpapatigil sa pagtibok ng puso ko. Nang makalapit siya, naamoy ko ang halo ng amoy ng dagat at maanghang na pabango. Hindi ko makita nang malinaw ang mukha niya sa dilim, pero ramdam ko ang titig niyang nag-aapoy.

"Nagtatago?" malamig niyang tanong. Inabot ng kamay niya ang baba ko at inangat ito nang bahagya. Ang init ng palad niya ay nagdulot ng kuryente sa buong katawan ko. "Sino ang naghahabol sa'yo?"

"Ang... ang stepfather ko. Ibinebenta nila ako," bumagsak ang isang patak ng luha mula sa mata ko. Pagod na pagod na ako. Pagod na akong maging victim ng pamilya Del Fierro at Villareal.

Naramdaman ko ang pagtatagpo ng mga mata namin sa gitna ng dilim. Tumigil siya nang ilang segundo, tila sinusuri kung nagsasabi ako ng totoo.

"Do you know where you are right now, sweetheart?" bulong niya. Mas mababa ang boses niya ngayon, halos magkadikit na ang mga labi namin. "This is my private cabin. And I don't usually let uninvited guests leave easily."

"Pakiusap..." wala na akong ibang maisip. Sa gitna ng takot sa mga taong nasa itaas at sa misteryosong lalaking ito sa harap ko, may biglang nagbago sa loob ko.

Kung mawawala rin lang ang dignidad ko ngayong gabi sa kamay ng isang matandang mamamatay-tao para sa utang ni Don Rodolfo, mas pipiliin ko pang ibigay ito sa lalaking ito. At least, ito ang sarili kong desisyon. Ang tanging desisyon na hawak ko pa sa buhay ko.

Yumuko ako at hinawakan ang kaniyang kamay na nasa baba ko pa rin. "Tulungan mo ako ngayong gabi. Kahit ano... kapalit nito."

Naramdaman ko ang pagtigil ng paghinga niya. Sa isang mabilis na galaw, inilapit niya ako sa kaniyang katawan. Ang init ng dibdib niya ay sumalubong sa akin, at bago pa ako makapag-isip nang maayos, naramdaman ko na ang kaniyang mga labi sa akin.

Naging mabilis at marahas ang bawat eksena pagkatapos niyon. Sa gitna ng dilim at ng alon ng karagatan, nawala ang takot ko at napalitan ng isang klaseng init na hindi ko pa kailanman naramdaman. Walang salita, walang pangalan. Ang tanging naririnig lang sa silid ay ang aming paghinga at ang tunog ng tubig sa labas ng barko.

Nang matapos ang lahat, nakahiga ako sa malambot na kama habang nakatalikod sa kaniya. Dama ko pa rin ang bigat ng kaniyang braso sa bewang ko at ang init ng kaniyang paghinga sa likod ng leeg ko.

Pumikit ako habang umaagos ang luha sa mga mata ko. Alam kong bukas, wala na ang dating Tala Consuelo Velez. Nagbago na ang lahat.

Nang mapansin kong malalim na ang paghinga ng lalaki at tulog na ito, dahan-dahan kong inangat ang kaniyang braso. Hindi ako pwedeng magpalipas ng umaga rito. Kailangan kong makaalis bago sumikat ang araw at bago ako mahanap ng pamilya ko.

Kinuha ko ang aking mga damit sa sahig at mabilis na isinuot ang mga ito. Sa gitna ng pagmamadali, naramdaman kong may kumalas mula sa leeg ko. Ang lumang kwintas na gawa sa silver na may maliit na pendant—ang nag-iisang alaala ng tunay kong ama—ay naputol at nahulog sa tabi ng kama.

Sinubukan kong kapain ito sa dilim, pero narinig ko ang footsteps sa pasilyo sa labas ng p***o. Nataranta ako. Wala na akong oras.

Tumingin ako sa huling pagkakataon sa lalaking nakahiga sa kama, na nananatiling nakatago ang mukha sa baybayin ng dilim, bago ako dahan-dahang lumabas ng silid at tumakbo patungo sa malamig na hangin ng madaling-araw.