LOGINNakakalungkot naman, magkaaway sila. Sigurado akong nagseselos si Sarina... Huhuhu...
Kaya kung may pagkakataong makilala ang mga taong ganoon, hindi ko iyon basta-basta tatanggihan.“Hindi.”Napakunot ang noo ko.“What?”Umiling si Jeanette na para bang napakasimple lang ng sagot niya.“Hindi puro doctors at science people ang nandoon.”Napasimangot ako.Then why did you make it sou
Riz“Is it okay for us to talk like this?” tanong ko sabay tingin sa paligid.Muli kong sinuyod ng tingin ang hallway, bahagyang kumunot ang noo ko nang mapansing may ilang staff at medical personnel na naglalakad sa magkabilang direksiyon.Hindi naman sa ipinagbabawal ang pakikipagkuwentuhan, pero
RizNaglakad na ako palayo sa teleserye ng totoong buhay, pilit na pinapakalma ang sarili ko habang iniiwan ko sa likuran ang magulong eksenang ilang minuto ko ring nasaksihan.Hindi ko alam kung bakit parang mas nakakapagod pa ang family drama ng ibang tao kaysa sa duty ko sa ospital. At least sa e
Riz“Dr. Riz,” bati ni Sylvie nang magtagpo ang aming mga mata.Bahagya akong tumango bilang tugon at nagpatuloy na sana sa paglalakad. Wala naman akong balak makisali sa kung anumang drama ang namumuo sa paligid. Sa totoo lang, sapat na ang stress na dala ng trabaho ko sa ospital para dagdagan ko p
At base sa narinig ko, mukhang hindi lang simpleng allergic reaction ang dahilan kung bakit ganito ang tensyon sa pagitan ng mga taong ito.“I am her boyfriend,” mariing sagot ni Nick. “I have all the right to be here.”Medyo napataas ang kilay ko sa sinabi niya.Boyfriend.Okay.At least, may isa n
RizNang ma-realize ko kung ano ang gagawin ng may edad na babae, mabilis ang naging reflex ng kamay ko. Hindi ko na pinag-isipan pa kung dapat ba akong umiwas o kung kailangan ko pa siyang bigyan ng pagkakataong magbago ng isip. Bago pa man tuluyang dumapo sa pisngi ko ang palad niya, agad kong nas
May dalawang babae na nagbubulungan sa gilid. “Siya yun diba?” “ArmyGamers!” “Ang tangkad nung kasama…” “Boyfriend ba?” Halos mabulunan ako sa narinig ko. Mabilis akong naglakad papunta sa counter, pero naramdaman ko na biglang may humawak sa strap ng bag ko. Hindi malakas, pero sapat para map
Chanton“Maximus, maraming salamat sa pagtulong sa anak ko.”Nilingon ko si Sen. Deguia habang binibitawan niya ang mga salitang iyon. Kita ko sa mukha niya na kahit bahagya na siyang nakahinga ng maluwag, kahit papaano ay nabawasan ang bigat sa dibdib niya, nandoon pa rin ang isang emosyon na mahir
ChantonNext week na ang kasal namin ni Honey, pero out of nowhere, nagyaya siya na kausapin ang Tita Marie niya. Hindi ko in-expect ‘yon. Akala ko tapos na, buried na lahat ng issues na konektado sa babaeng ‘yon.“Are you sure?” tanong ko, hindi ko maitago ang pag-aalinlangan sa boses ko.“Hmm,” sa
ChantonHindi pa rin nagsi-sink in sa akin ang mga salitang binitawan ni Honey. Parang ilang segundo akong napako sa kinauupuan ko, trying to process everything she just said. Pero alam ko naman—deep inside—na wala siyang ibang intensyon kundi ang i-assure ako. Gusto lang niyang pakalmahin ang isip







