Promoted to be Betrayed

Lunes ng umaga, the first thing na nakita ko ay ang aking pangalan sa isang termination list.

Nakatayo ako sa labas ng elevator ng Luntian Loop, hawak ang aking kapeng na muntik ko ng maibuhos sa sarili ko. Sa may screen sa banda reception, ay nag flash ang announcement na dapat sana ay hindi pa maaring ipakita.

“Leadership Changes: Welcom Mr. Adrian Lim, the new Interim Chief Strategy Officer”.

Sa baba nuon ay ang listhan ng mga ma pro-promote, kasama pangalan ko.

“Mara Villanueva- Senior Brand Strategist to Associate Head, Consumer Growth”.

Nagsipag cheer ang mga nasa kanyang likod. “Uy,Mara! Congrats sayo!”

Lumingon ako. Si Bea, naka-red lipstick hawang ang kanyang dalawang cellphone at mabilis na tumungo sakin. “Told You. Bababa ka pa ba sa pantry para mag init ng baon mo? Associate Head?, dapat may maghatid na nito sayo”.

“May salary increase ba?” tanong ko.

“Grab ka naman girl, pwedeng congrats muna bago existential crisis?”

“Hindi excistential crisis, rent crisis kasi yon”.

Napangiti siya, pero bitin hindi umabot sa mata. Alam ko ang ngiting yon. Masaya siya para sakin oo, pero may halong pait sa likod nito.

Sabay kaming pumasok ng elevator, sumunod naman si Nico at Sam. Si Nico Santos, mukha lang syang laging puyat pero lead sya ng UI designer. Hawak ang tablet niya at isang supot ng pandesal. Si Sam Uy naman , ay isang data analyst, laging nakasuot ang headphones kahit wala namang music, diskarte niya un para hindi marinig ang mga bulongan ng panget na bagay at siraan sa loob ng office.

“Nakita niyo ba si Paulo?”, tanong ni Nico.

“Alam ko nasa parking”, sabi ni Sam. “May kausap na taga Legal Department”.

“Huh? Legal Dept.?, bakit?”

“Baka kinasuhan ng Landlord niya”.

Tumawa kami. Natural na samin ang maging ganun kagulo, sabay sabay lagi, nag uunahan na parang may karera at walang gustong magpatalo.

Sa 18th floor huminto ang elevator, kung saan nandoon ang open plan office. May sign pa doon na “Make Everday Better”. Sa 1st year ko dito, i believed the sign. Pagdating ng 3rd year ko, i learn na utos ito hindi mission statement.

“Boardroom in ten minutes”, sabi ni Bea habang hila hila ako.

“Bakit ako?”

“Alangan naman ako?, pangalan mo yung nasa screen di ba?, at may nagdelete daw ng Q4 folder”.

Huminto ako. “What?”

“Nasa Channel tayo”.

Dali dali kong binuksan ang computer ko. May notification galing sa VP ng Commercial kay Carlo Medina. “Mara, bring all the files for Project Habi for the 10 a.m. review. No exceptions”.

“PROJECT HABI”, ang newest relaunch ng company, i’ts an all in one app na pinagsama ang neighborhood commerce, wellness at micro services. I work for it for 3 months. Nag conduct ako ng interviews sa mga riders, owners ng sari-sari stores, mga young parents, at mga freelance to ask if ano para sa kanila ang “convenience”, yung hindi na kailangang tumawag pa sa mga costumer service.

Kung may nagbura ng buong folder ay hindi lang iyon ang magigung problema, dahil ito ang pinaka backbone ng strategy para sa Project Habi.

“Baka naman may glitch kang”, sabi ni Nico.

 

“Kung glitch lang hindi sila magsesend ng Legal request”, sagot ko.

Nasa boardroom lahat ng senior leadership team members. Si Carlo sa gray suit ay nakangiti ng pilit. Si Elena Lim, ang CEO ay nakaupo sa pinakadulo ng mesa. May inverstor representatives, si Paulo na katabi ng Legal team, at ang vacant chair sa tabi ng screen.

I don’t know pero parang biglang bumilis ung tibok ng puso ko ng pumasok ang taong uupo sa bakanteng upuan na iyo. The Adrian Lim.

I last saw him 2 years ago pa, sa hallway na amoy sunog na kape at punong puno ng panic. Back then laging naka tupi ang sleeves niya, ang email niya walang nakalagay na title. Noong siya ay nakikipagtalo sa akin dahil sa customer data leak, na pilit kinalimutan ng company after that, lumipad siy ng Singapore without notice.

Ngayon naka navy suit siya, no tie. Tahimik ang mukha pero hindi naman expression less. Pilit niyang kinokontrol ang galit , parang may gusto siyang sabihin sa lahat ng tao sa loob ng boardroom.

Nagkatinginan kami.

“Mara”, sabi niya.

“Adrian”

“Maaga pa”.

“Still avoiding greetings”?

Natahimik siya ng sandali. Tapos hinila niya ang upuan sa tabi niya. “Sit”.

“May assigned sit ba para sa akin o utos lang iyon?”

“Both”.

Umupo ako, pero nanatili akong nakatingin sa kanya. “Why did you come back?”

“I didn’t know na need ko palang magpaalam”.

“Hindi naman, courtesy lang”.

Doon napatingin si Elena sa amin. “Let’s begin”.

Ipanikat ni Carlo ang slide deck. “Approved na ng leadership committee ang bagong structure under Adrian’s guide. Ang Consumer Growth team ang magco consolidate ng brand, partnerships, and life cycle campaigns.

“Consolidate?” tanong ko. “Meaning?”

“Meaning kay Adrian ka na magrereport”, sabi ni Carlo.

I was speechless. Sa tabi ko, gumalaw ang kamay ni Adrian sa mesa, pinipigilan niya itong hawakan ang isang bagay.

Laman ng slides ang promotions. Nandoon ang pangalan ko bilang Associate Head. Ang posisyong matagal ko ng pangarap, pero lagi nasasabihang “it’s not yet time”.

“This is effective today”, sabi ni Elena. “Congratulations Mara!”

“May job description po ba?”, tanong ko.

Umayos sa pagkakaupo si Carlo. “Ikaw ang magiging kead strateguc narrative for Habi and you will support cross functional execution.

“May salary increase po ba?”

Biglang natahimik ang lahat. Napataas si Bea ng kilay na nasa likuran ko lang.

“About the salary it need to follow the fiscal cycle”, sabi ni Carlo.

“Then promotion lang po siya. More responsibilities, salary increase maybe someday?”

“Nakakahanga ang commitment no sa company”, sabi ni Elena, pero hindi talaga siya compliment, instead warning ito.

Pinatay ko monitor screen. I don’t need to tell anyone na ang promotion ko ay di kayang bayaran ang dialysis ng nanay ko.

Tumayo si Adrian. “Before we proceed, gusto ko ng transparency. May mga files na nalawa from the shared drive last night. Kung sino man ang nag handle ng archives ay pumanta rito sa harapan bago ako magpatawag ng security.

Walang gumalaw.

Napatingin siya sa akin. “Mara, sa iyong team ang strategy archives di ba?”

“So you mean ako ang nag delete?”

“I didn’t say that”.

“But that’s what you wanted then to think”.

“I am not concerned kung anu man ang iniisip nila. I just based kung anong naka lagay sa logs”.

Inilabas niya ang isang dokumento at nilapag sa gitna ng mesa. Sa access history pangalan ko ang nakalagay.

“Mara Villanueva- 02:13 a.m.- export and delete”.

Tumingin sila lahat sa akin.

Natawa ako kahit walang nakakatawa. “I was asleep”.

“Were you?”, tanong niya.

Sinubukan kong magsalita pero walang lumalabas sa bibig ko. Sa may gilid nakita kong mas humigpit ang hawak ni Bea sa phone niya.

“Adrian”, sabi ni Elena. “This can be discuss internally”.

“Tama, kaya nga nagtanong ako bago ko sya sabihin”.

“Escalating kanino?”, tanong ko.

“Security, legal and the board”. 

“Sa unang araw ko bilang promoted employee?”

“On your first day as someone na may access sa mga sensitive na files”.

That’s when i remember kung bakit naiinis ako sa kanya. Dahil kapag tinignan ka niya, hindi niya nakikita ang effort at pagod mo sa trabaho para lang mapromote. Ang nakikita niya lang ay ang mga risk.

At ngayon ako ang risk.

Matapos ang meeting, tinawag ako ni Adrian sa maliit na huddle room na may glass walls. Kitang kita kami ng buong office. Tila kami ay nasa aquarium, free viewing ang confrontation.

“Give me your loptop”, sabi niya.

“No!”

“Mara!”

“We have a process. Makikipag cooperate ako with formal audit, but i will not give any personal device just because of a printout.”

“Company loptop yan di ba?”

“Then tanungin mo”.

“ I did. The deletion was done from your credentials.”

“Pwede tong manakaw”.

“Or nagsisinungalin ka”.

I stand up. “Kung ako ang nagdelete, ba’t ko pa dadalhin ung backup drive?”.

Napatigil siya. Hindi niya alam na may backup drive. Kinuha ko sya sa drawer ko at inilagay sa mesa.

“Kasi hindi ako nagbubura ng important things lalo na about work. I archive it”,sabi ko.

 

He opened the drive, pero hindi niya agad tinignan ang mga files. Sa halip ay tumingin siya sa akin.

“May nahanap ka bang something strange sa Habi?”

“Define strange”.

“May mga vendor names na pare pareho. Mga access na hindi dapat. Pag revise ng budget na hindi tumutugma sa procurement”.

Kumunot ang noo ko. “Why ask?”

 

“Kasi ung folder na nadelete ay may subdirectory name na ORCHID”.

Biglang nanlamig ang kamay ko.

“Orchid”, ang code name ng pilot app 2 years ago, ang app na nagka data leak noon. Ang folder na ang akala ay wala na. Ang folder that i suspect why my mentor suddenly resigned, at may nakasuhang junior engineer dahil sa breach.

“San mo na kita iyon?”, i ask.

“Sa archive mo”.

“That’s impossible!”

“Why?”

“Dahil nasara na iyan noon”.

“Closed hindi burado, magkaiba yun”.

Biglang sumakit ang sikmura ko.

“Adrian”, sabi ko, “if you use this promotion para gawin akong suspect, tell me now”.

Lumapit siya, napakalapit. Amoy cedar at kape ang pabango niya. “If I wanted you gone, sana hindi ka napromote”.

“Maybe that’s the trap”.

“Then, bakit kailangang nasa tabi mo ako?”

Biglang nagbago ang expression ng kanyang mukha.

“Because”, sabi niya, “ikaw lang ang nakaka alam na ang Orchid ay hindi aksidente”.

Bago ako makasagot, ay nag ring ang phone niya. Tumingin siya dito, isang unknown na numero.

Ibinaba niya ang telepono. “The person who deleted the file”.

“What did he say?”

He looked at me, and for the first time simula nang nakabalik siya, nakita ko sa mata niya ang takot.

“Congratulations on your promotion,” sabi niya. “Sabi nila hindi mo matatapos ang linggong ito”.