LOGINSige na, mas bagay na kayo..
ChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
ChandlerHindi ko inaasahan na ganon kaganda ang kalalabasan ng scrims nila laban sa Fullpower.Sa totoo lang, ang ibinigay kong kondisyon ay simple lang—kahit umabot man lang sila ng 50% na win rate, sapat na iyon para masabi kong kaya nilang makipagsabayan sa mas malalakas na team. Pero ang nakuha
Isang saglit lang ’yon, isang simpleng pag-angat ng labi ko—pero ramdam ko agad ang epekto nito sa akin. Parang biglang gumaan ang pakiramdam ko kahit katatapos lang ng intense na laban.Hindi ko alam kung gaano na siya katagal na nakatayo doon, kung napanood ba niya ang buong clash o kung dumating
MitchSa pagdaan ng mga araw, pakiramdam ko ay parang lumulutang ako sa alapaap.Hindi ko maipaliwanag kung bakit—pero alam ko kung sino ang dahilan.Sa tuwing naaalala ko yung mga gabi namin sa rooftop, yung mga usapan, yung mga simpleng yakap at halik… kusa na lang akong napapangiti kahit wala nam
Ako naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
EstellaHindi ko man lang nalabhan ang damit ko. Tsk. Never mind, hindi ko rin naman plano na magtagal dito. Ang importante lang, makita ako ni Chansen, tapos sisimple na ako ng alis. Wala naman sa usapan namin na mag-stay ako nang matagal, ‘di ba? Basta makita niya ako at ma-realize niyang seryoso
Estella “Wifey…” Napapitlag ako nang marinig ko ang tawag na ‘yon mula kay Chansen. Paglabas ko mula sa bathroom na konektado sa walk-in closet, nadatnan ko siyang nakaupo roon sa upuang ginagamit ko kapag nasa dresser ako. Para bang kanina pa niya ako hinihintay. Tumayo siya, mabagal, deliberate
“Bakit ngayon lang?” tanong ko, pilit pinapakalma ang nanginginig kong boses. “Bakit kailangang hintayin mong mapagod ako bago mo maisip na maging haligi?”Mas dumiin pa ang pagkakahawak niya sa kamay ko pero hindi naman masakit. Parang kinokontrol lang din niya ang sarili at tila nais lang na ipada
EstellaPagkatapos naming mamili ng mga damit, dumiretso naman kami sa shoe section. Ewan ko ba kung bakit gumagastos pa ako nang ganito. Pero in fairness, hindi ko naman nararamdaman na nasasayang ang pera lalo na’t hindi naman galing kay Chansen ang ginagastos ko.May sarili akong savings, sarilin







