LOGINMitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Chanton“If you want to go to the restroom, tell me beforehand,” tinype ko kay Honey, diretso at walang paligoy-ligoy. Sanay na ang mga daliri ko sa ganitong klaseng paalala—automatic na, parang reflex. Napansin kong agad niyang binasa ang message. May seen. Ilang segundo lang ang lumipas bago siya
HoneyAgad ko siyang vinideo call. Hindi na ako nag-chat pa dahil wala na akong patience maghintay ng typing indicator kapag ganito ang level ng kaba ko. Gusto ko marinig agad ang boses niya, makita ang mukha niya—kahit pixelated pa ‘yan—basta malaman kong okay siya.Pero hindi man lang nagri-ring.
Sen. DeguiaNatapos ang pag-uusap namin ni Sonny na may malinaw akong paalala—i-prioritize niya ang pagkalap ng impormasyon tungkol sa Juan na ’yon. Kahit anong mangyari, kailangan kong malaman kung sino talaga ang lalaking iyon at kung anong koneksyon niya sa lahat ng ito. Hindi pwedeng manatiling
Honey“Anong nangyayari sa’yo?” tanong ko kay Chanton habang nakaupo siya sa harap ng mahabang rectangular table. Humihigop siya ng kape na para bang iyon lang ang nagpapakalma sa kanya. Salubong ang kilay at parang hindi maipinta ang mukha, but in a cute way.Nasa labas kami—rooftop parin ng buildi







