I was His Wife by Lies, Now Claimed by His Billionaire Uncle

Naveda

“Whether you like it or not, you’re going to impersonate your sister for this marriage to continue!”

Umalingawngaw sa buong silid ang matalim na sigaw ng aking madrasta, puno ng galit at desperasyon, habang mariin niya akong dinuduro. Isang oras na lamang ang natitira bago magsimula ang kasal, ngunit ang tunay na bride, si Amanda, ang aking kapatid ay bigla na lamang naglaho na parang bula.

Nakahanda na ang lahat, ang simbahan, ang mga bisita, ang pamilya ng lalaking pakakasalan niya at ang mismong lalaking naghihintay sa altar. Siya na lamang ang kulang.

“Mama, let’s just wait a little longer, baka may pinuntahan lang po si Amanda—” maingat kong saad, pilit kinokontrol ang kaba sa dibdib.

Ngunit hindi ko na iyon natapos.

Isang marahas na tulak ang sumalubong sa aking noo, dahilan upang mawalan ako ng balanse at mapaupo nang pabagsak sa sofa.

“Tanga!” sigaw niya, halos sumabog sa galit habang namumula ang kanyang mukha. “It’s been an hour since she’s long gone, Naveda! Nagiisip ka ba? Everything is ready! Her in-laws are waiting and her groom is already at the church! This is a mess!” Lumapit siya, halos tumalsik ang laway sa bawat salitang binibitawan. “Kayo ang magkasama, hindi ba? Where is she?!”

Hindi ako agad nakasagot. Nanuyo ang aking lalamunan, at ang tanging nagawa ko lamang ay umiling.

“H-Hindi ko po alam, Mama. When you said she’s gone, I was surprised. Wala siyang sinabi sa akin,” mahina kong tugon, kahit sa loob ko’y sariwa pa ang huling sinabi ni Amanda—ang pagtutol niya sa kasal, ang pagnanais niyang tumakas. Ngunit hindi ko iyon kayang ilantad.

“Why don’t we postpone the wedding until Amanda is here? Hindi po ba pwedeng hanapin muna natin siya bago ituloy ito?” muling suhestiyon ko, umaasang kahit kaunting konsiderasyon ay maibibigay niya.

Ngunit lalo lamang siyang nagngitngit sa galit.

“Hindi ka ba nakakaintindi? We can’t postpone this wedding, Naveda! This is a family alliance! We can’t leave them a bad impression! We need them more than they need us!”

Unti-unti niyang sinuri ang itsura ko, mula ulo hanggang paa, na parang sinusukat ang halaga ko.

"You look exactly like her,” malamig niyang saad. “You will replace her. You will use her name. You will marry one of the Delgado.”

Napabalikwas ako, nanlalaki ang mata sa narinig.

“Mama, I believe we need to focus on Amanda’s disappearance than resuming the wedding. And alam ba ito ni Papa? I’m sure he will make a plan—” pilit kong pangangatwiran, kumakapit sa natitirang pag-asa.

Our business is currently being handled by my stepmother dahil wala rito si Papa. He has a major deal in the States that needs his full attention. I’m not even sure if he knows about this arranged marriage my stepmother is orchestrating. Pero kilala ko ang Papa ko, he would never do something like this. He would never let anyone get tangled in an agreement that wasn't settled fairly.

“Naveda!” putol niya. “Pwede ba, huwag mong pairalin ang katigasan ng ulo mo! This is business! Money, Naveda! Money!” halos sambit niya ang bawat salita na parang iyon na lamang ang mahalaga sa mundo. “Paghihintayin mo pa ba ang pera kung andiyan na? Amanda will be alright, I will make sure she is! And this matter is only between you and me—walang pwedeng makakaalam nito kundi tayo lang!”

Nanikip ang dibdib ko sa bawat salitang binitiwan niya.

Ang mansiyong ito, na dati’y tila tahanan ay naging kulungan. They were kind at first, but the moment my father left for States, their true colors surfaced—they became worse than the villains I see in movies. Unti-unti akong naging estranghero sa sarili kong tahanan. And now, being forced to marry a complete stranger feels like I’m being pushed off in a massive cliff.

“Ma, pwede naman po nating kausapin ang mga Delgado—”

Isang malakas na sampal ang dumapo sa aking pisngi, nag-iwan ng hapdi at katahimikan sa pagitan naming dalawa.

“Tandaan mo, Naveda! Wala kayo rito ng papa mo kung hindi dahil sa akin! Kung hindi kami dumating sa buhay niyo, lubog kayo sa utang at mawawala ang kompanya niyo!” madiing saad niya, mababa ngunit puno ng banta. Humakbang siya palapit habang nanliliksi ang mata. “Ito na nga lang ang maibibigay mo sa pamilyang ito, hindi mo pa magawa? Manang-mana ka sa walang kuwenta mong ina! Pabigat!"

Parang may kumuyom sa puso ko nang marinig ang taong pinakainiingatan namin ni Papa.

“Company ‘yon ng mama ko… silang dalawa ni Papa ang nagpatayo niyan—”

“Oh? Nasaan ang mama mo ngayon?” malamig niyang tugon. “She’s long dead. Because she was weak… and a fool.” Bahagya siyang yumuko upang magtama ang aming mga mata. “Kung ayaw mong nadadamay siya, umayos ka at sumunod.”

Pagkaalis niya, tuluyan nang bumagsak ang mga luha na kanina pa nakabara sa aking mga mata.

Tahimik akong umiyak, yakap ang sarili habang pilit umaasang babalik si Amanda… na maaayos pa ang lahat. Pinipilit ko ang aking sarili na umasa.

Ngunit hindi siya bumalik.

Dumating ang sandaling pilit akong sinuotan ng damit na hindi akin, pinasuot ng pangalan na hindi ko pagmamay-ari, at pinilit na tahakin ang landas na hindi ko pinili. Para akong isang aninong naglalakad sa aisle—walang boses, walang laban.

Hindi ko na maalala ang kabuuan ng seremonya. Para akong wala sa sarili. I didn't even notice that my mom wasn't in her assigned seat, in fact, none of our relatives were there at all.

At sa dulo ng altar, nandoon siya. Si Brandon Delgado. Malamig, at walang emosyon. Para bang isa lamang itong obligasyon na kailangang tapusin.

Nang sa oras na idikit niya ang labi niya sa akin, walang 'yong init at pagmamahal, isa lamang pormalidad.

At bago siya tuluyang lumayo—

“This marriage is a contract. Don’t expect anything more.” bulong niya.

And from that day on, I began living a life that didn't belong to me.