ログインPa-like, comment and gem votes po. Maraming salamat!
MitchKinabukasan ay medyo tanghali na akong nagising. Nagkataon, sinabi ni Sir Richard na wala muna kaming practice ngayong araw dahil nagpaalam sina Cecilio at Ryan na kailangang umuwi. Hindi na ako nagtaka pa doon since alam ko na pwede naman talagang magka-emergency.Si Chandler ay hindi nakauwi
Mitch“Good afternoon, Mitch,” nakangiting bati ng representative ng Smile Toothpaste nang tuluyan na kaming magkaharap sa loob ng meeting room. Maaliwalas ang boses niya, yung tipong sanay na sanay makipag-deal at alam mong bihasa sa ganitong klaseng eksena.Katatapos ko lang pumirma para sa shampo
Kaya gusto kong maintindihan nang mabuti ang lahat.Ayokong pumirma sa isang bagay na hindi ko lubos na nauunawaan.At ayokong dumating ang panahon na sasabihin kong sana pala mas naging maingat ako.“Importante ito,” sabi ni Sir Richard habang itinuturo ang isang bahagi ng kontrata. “Kapag may mga
MitchNaging matagumpay ang opening ng bagong season ng Honorable.Sa totoo lang, kahit naka isang season na akong bahagi ng professional scene, hindi ko pa rin maiwasang ma-amaze sa tuwing nakikita ko kung gaano kalaki ang esports community.Parang kailan lang, nanonood lang ako ng tournaments gami
MitchMalawak ang players' lounge at unti-unti nang napupuno ng mga player mula sa iba't ibang teams.May mga players na nagkukuwentuhan.May mga coaches na may hawak nang tablets at kung anu-anong notes.May ilang content creators na abala sa pagkuha ng photos at videos para sa social media pages n
ChandlerNgayong araw ang opisyal na pagbubukas ng bagong season ng Honorable. At sa totoo lang, laking pasalamat ko na Sunday ngayon.Walang pasok sa opisina, meetings o report na kailangang tapusin.Walang directors na naghihintay ng approval. Although kailangan kong silipin ang Sarina’s Hotel and
Nakakahiya!“Okay,” sagot ni Mrs. Lardizabal, kalmado at walang bahid ng pagdududa. “Kung ’yon ang gusto mo.”Napatingin siya sa akin at ngumiti, ’yung ngiting hindi mapanghusga, hindi mapagmatyag. ’Yung tipong parang sinasabi, Relax ka lang.Pagkatapos ay bumaling siya sa asawa niya. “Asawa ko, iha
My sons look up to me.Naalala ko kung paano nila ako tignan noon na parang bayani. Madalas nilang sabihin sa akin na gusto rin nilang maging politiko balang araw, gaya ko. Gusto nilang sundan ang yapak ko. At sa isang iglap, ako mismo ang sumira sa pedestal na iyon.Ilang araw ang lumipas matapos a
Parang kusa na lang akong nahulog sa malalim na pag-iisip. Ang daming pwedeng anggulo, pero lahat may kanya-kanyang butas. Walang diretso. Walang malinaw.“Pwede kayang,” biglang sabi ni Kuya, “hindi siya naniniwala na hiwalay na sina Jacob at Honey?”Napatingin ako sa kanya.“At naniniwala si Juan,
“Do you know him?” tanong ko, hindi ko na naitago ang bahagyang pagkainip sa boses ko. Medyo matagal na kasing nakatitig si Sen. Deguia sa larawan, at sa bawat segundong lumilipas, mas tumataas ang tensyon sa loob ng silid.Pero sa halip na pagkilala, pagkalito lang ang bakas sa mukha niya.Napailin







