Eight Years of Corporate Slavery, Rewarded with a Broom

ข้อความในแชตกลุ่มที่พากันเกลี้ยกล่อมให้ผมใจกว้างยังคงเด้งขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

อาจารย์ที่ปรึกษาถึงขั้นโทรศัพท์สายตรงมาหาผมทีเดียว

"หลินโจว เชื่ออาจารย์สักครั้งเถอะ วันมงคลแบบนี้ เธออย่าไปสร้างความวุ่นวายให้พวกเขาเลย"

ผมกำหมัดแน่น ขณะถามกลับไปด้วยเสียงทุ้มต่ำ

"แต่ผมกับจี้โหรวคบกันมาสี่ปี แล้วแบบนี้มันหมายความว่ายังไงครับ?"

อาจารย์ที่ปรึกษาถอนหายใจ น้ำเสียงไม่เห็นด้วยอย่างชัดเจน

"ทำไมเธอถึงดื้อด้านแบบนี้นะ?"

"ฉู่เสวียนเรียนไม่จบมหาลัยด้วยซ้ำ เขาต้องออกมาทำงานหาเงินส่งจี้โหรวเรียน เธอรู้บ้างไหมว่าเขาต้องลำบากมากแค่ไหน?"

"บ้านเธอฐานะดี การศึกษาก็สูง เรียนจบไปอนาคตสดใสอยู่แล้ว วันหน้าอยากจะหาผู้หญิงดี ๆ แบบไหนก็หาได้ ทำไมถึงต้องไปแย่งชิงกับคนอาภัพแบบนั้นด้วย?"

"ถือซะว่าอาจารย์ขอร้องแล้วกัน ทำตัวให้สมกับเป็นลูกผู้ชายหน่อย อย่าไปโวยวายเลย ถ้าเรื่องมันบานปลายขึ้นมาก็จะมองหน้ากันไม่ติดเปล่า ๆ"

ลมหายใจของผมสั่นสะท้านเล็กน้อย

"สรุปก็คือ ทุกคนรู้เรื่องนี้กันหมด มีแค่ผมคนเดียวที่หูหนวกตาบอดสินะครับ?"

อาจารย์ที่ปรึกษาเงียบไปอึดใจหนึ่ง

"ก็เธอเป็นคนหัวแข็ง พวกเรากลัวเธอจะทำอะไรวู่วามถึงขั้นลงไม้ลงมือ แล้วมันจะส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของมหาวิทยาลัย ก็เลยต้องปิดบังเธอไว้ก่อน"

"จี้โหรวเป็นเด็กดีรู้คุณคน ในเมื่อผู้หญิงเขาตัดสินใจเลือกแล้ว เธอก็ควรถอยออกมาอย่างคนมีศักดิ์ศรีหน่อย"

พูดจบ อาจารย์ก็ชิงวางสายไปดื้อ ๆ

ทิ้งให้ผมยืนเคว้งคว้างอย่างทำอะไรไม่ถูกกลางสนามบินที่มีผู้คนพลุกพล่าน

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เสียงประกาศเรียกผู้โดยสารขึ้นเครื่องของสนามบินก็ดังขึ้น

ผมแค่นยิ้มขื่น ก่อนฉีกตั๋วเครื่องบินในมือทิ้ง

นี่คือตั๋วเครื่องบินที่นั่งคู่ซึ่งจี้โหรวเป็นคนจองด้วยตัวเองเมื่อครึ่งเดือนก่อน

เธอบอกว่าจะไปกระโดดร่มเป็นเพื่อนผม และจะสวมแหวนของผมที่ระดับความสูงหนึ่งหมื่นเมตร

แต่ตอนนี้ เธอกลับชิงสวมแหวนของผู้ชายคนอื่นไปแล้ว

ถึงอย่างนั้นผมก็ยังอยากถามให้รู้เรื่อง จึงใช้มือที่สั่นเทา กดโทรศัพท์หาเธอ

เสียงจากปลายสายฟังดูวุ่นวาย

มีเสียงตะโกนแซวของเพื่อนร่วมชั้นเรียนแทรกเข้ามาเป็นระยะ

จี้โหรวเดินหามุมเงียบ ๆ ก่อนลดเสียงลงพูดกับผมว่า

"อาโจว ขอโทษนะ พอดีฉันมากินข้าวกับพวกเพื่อนเก่า ก็เลยเสียงดังไปหน่อย"

จนถึงป่านนี้แล้ว เธอก็ยังคิดจะปิดบังผมอยู่อีก

ผมแค่นหัวเราะหยัน ก่อนโพล่งออกไป

"จี้โหรว การ์ดแต่งงานในกรุ๊ปไลน์น่ะ ฉันเห็นแล้วนะ"

ปลายสายเงียบงันไปชั่วขณะ

หลังจากนั้น เสียงถอนหายใจก็ดังขึ้น น้ำเสียงของเธอฟังดูเหนื่อยใจ

"สุดท้ายนายก็รู้อยู่ดีสินะ"

"ขอโทษที ฉันผิดเองแหละ แต่ฉันไม่มีทางเลือกจริง ๆ"

"ฉู่เสวียนสุขภาพไม่ค่อยดี หลายปีนี้เขาต้องทนลำบากมาตลอด ความปรารถนาเพียงอย่างเดียวของเขา ก็คืออยากมีพิธีแต่งงานกับฉันสักครั้ง"

"พวกเราก็แค่หมั้นกันเฉย ๆ ไม่ได้จดทะเบียนสมรส ไม่ได้มีผลผูกพันทางกฎหมายอะไรเลยด้วยซ้ำ"

"คนที่ฉันรักสุดหัวใจก็ยังเป็นนายนั่นแหละ นายเป็นผู้ชายอกสามศอก เห็นใจฉันสักหน่อยไม่ได้หรือไง?"

ผมกำโทรศัพท์แน่นด้วยความไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

“เธอแอบไปหมั้นกับผู้ชายคนอื่นลับหลังฉัน แล้วยังจะมาขอให้ฉันเห็นใจเธออีกเนี่ยนะ?"

หลังเธอรู้ว่าผมโกรธ น้ำเสียงก็อ่อนลงเล็กน้อย

"อาโจว ปกตินายเป็นคนใจกว้างไม่ใช่หรือไง?"

"ฉู่เสวียนเขาไม่มีอะไรเลยนะ เขามีแค่ฉันคนเดียว"

"แต่นายไม่เหมือนเขานี่ นายมีคุณย่าที่รักนาย มีการศึกษา แล้วก็มีอนาคตที่สดใส ทำไมต้องไปคิดเล็กคิดน้อยแค่เรื่องสถานะจอมปลอมกับเขาด้วยล่ะ?"

"รอให้งานวันนี้จบลง พรุ่งนี้ฉันจะไปเที่ยวทิเบตเป็นเพื่อนนายเลย ตกลงไหม?"

คำพูดที่คิดว่าตัวเองทำถูกแล้วของเธอทำให้ผมรู้สึกเหมือนเธอเป็นคนแปลกหน้า

ราวกับว่าเรื่องการหักหลังครั้งนี้ สำหรับเธอแล้ว มันไม่ได้สำคัญอะไรสักนิด

ผมเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"จี้โหรว เราเลิกกันเถอะ"