LOGINAs we make our way to the city hall, Paisley Doyle is struck by regret once again. After seven years together, this is the 11th time we've found ourselves at this crossroads. Every time we reach the city hall, she claims she needs more time to care for her sick first love and can't bring herself to marry me. Unable to hold back any longer, I finally decide to confront her. "If his condition never improves, does that mean you'll never marry me? Tell me, what do I even mean to you?" Paisley's temper ignites, and she snaps back at me without a second thought. "I promised to take care of him for the rest of my life! Can't you stop being so selfish? "Besides, we've been together for seven years. What does it matter if we're not legally married?"
View MoreNakatanga lamang ang dalaga habang pinapanood ang lalaking dumaan sa harapan niya.
Kasalukuyan itong nakaupo sa upoan ng isang mamahaling restaurant kasama ang manager nitong
bakla. Hinihintay kasi nila na dumating ang photographer nilang si Brandy para sa photoshoot ng
isang kilalang alak sa bansa mamaya. Sabay na silang pupunta sa venue at mag sign ng kontrata sa
may ari.
"Bunganga te, baka mapasukan ng langaw. Ke ganda-ganda walang poise." Saway ng baklang si
Balosh.
"Ang gwapo bakla oh." Nguso ng dalaga sa lalaking nakaupo sa likod nila. Mga 4 tables apart kaya
medyo may kalayuan din. Agad na lumambitin sa ere ang nguso niya ng nakatingin din sa kaniya ang
papabols at kinindatan siya. Agad naman siyang napahawak sa puso niya at napangiti ng lihim.
"Nakita mo yon Balosh? Kinindatan ako nung gwapong lalaki."
Kinikilig na sambit niya. Inirapan lamang siya ng bakla palibhasa kasi walang boyprend. Nangingiting
nilingon niya ulit ang lalaki at literal na nalaglag ang panga niya. Pag ngisi ng binata ay nalaglag ang
suot nitong postiso. Napalunok siya at kinurot ang sarili tsaka kunwari ay busy busyhan.
"Ay! Gwapo nga puro gilagid oh. Pak na pak ka talaga Marija. Ikaw na!" Tatawa-tawang asar ng bakla
sa kaniya. Pumalakpak pa ang bakla. Inisip niya lamang na pukpukin ito mamaya.
"Che! Oh andiyan na pala si Brandy. Tayo na at nang matapos na ang araw nato. Na i-stress ang
kagandahan ko."
Nakangiting aniya't naglakad na paalis. Hindi na niya pinasadahan ng tingin ulit ang lalaki
paniguradong aasarin na naman siya ng huklubang bakla.
"Naku! Kung hindi ka lang talagang maganda bruha ka. Kanina pa kita kinalmot ng kinalmot."
Nangigigil na ani ng manager ng dalaga habang hindi na magkanda ugaga sa pagbitbit ng mga
gagamitin nila. Nagmumukha itong julalay kesa manager. Tanging back pack lang naman ang dala ng
dalaga. Nakapameywang na hinarap niya si Balosh.
"If I know inggit ka lang sa byoti ko. Laking iskwater ako pero makinis. Tsaka huwag na huwag kang
magkakamaling awayin ako. Alam mong alam nating dalawa na ito lang hanap buhay natin. Swerte
nga tayo't napili ako para maging model ng alak."
Saad niya sa kanila na ikinairap ng mga ito sa kaniya. Kahit naman palagi silang nagbabangayan ni
Balosh at Brandy ay sobrang lab na lab niya ang mga ito. Sa mga panahong walang-wala sila ng nanay
Apple niya sila ang tumulong sa kanila. Kaya malaki ang utang na loob niya sa mga baklang to. Sabay
sila kahit anong raket basta ba legal at mapagkikitaan gora agad. Hanggang sa may nag alok sa kanila
ng modeling, sino ba siya para tumanggi? Sa angking ganda niya'y bagay na bagay siya sa
pagmomodel. Actually, nanalo na siya nun sa barangay day pageant. Napansin ng baklang
photographer ang kagandahan niya na ang pangalan ay Brandy Futa. Doon nagsimula ang karera nila
ng baklitang bestfriend niya.
"Hoy gaga? Nananaginip ka na naman. Sumakay ka na kaya. Naghihintay ang may-ari ng kompaniya
para sa contract signing mo. Bilisan mo at pag iyon nainip ewan ko lang. Ang laki-laki pa naman ng
talent fee one hundred thousand per shoot." Seryosong ani ni Brandy sa kaniya. Literal na tumigil
ang paghinga niya sa narinig.
"Ha? Ba't ang laki?" Nanlalaki ang mata niyang sambit. Sino ba namang loko-loko ang magbabayad
ng one hundred thousand per day. Partida pag umabot ng 10 days milyonarya na siya.
"Gaga! Mabuti nga at mukhang tanga yung may-ari. Hindi na rin naman siya lugi sa ganda mo no?
Ang ganda mo kaya." Puri sakaniya ni Balosh na ikina ngiti niya.
"Hindi nemen mesyedo." Inipit pa ng dalaga ang boses niya at ngumisi ng pabebe.
"Feeling talaga." Inis na ani Balosh at pinukpok ang mautak niyang head. Inis na inirapan niya naman agad ito. Baklang to.
"Tara na. Mukhang hindi niyo pa alam kung sino ang boss natin. Pag tayo na late ng 3 seconds
goodbye one hundred thousand tayo." Nag-aalalang ani ni Brandy sa kanila. Agad naman na lumaki
ang butas ng ilong ni Balosh at inalog alog siya pagkasakay nila sa kotse niya na parang pinaglumaan
na ng ilang henerasyon.
"Ano bang problema?" Tanong niya sa kanila napaka oa kasi ng mga reaksiyon nito.
"Halerr? Sarin Déstilleria ang company day, Hindi basta-basta lang!" Over acting na ani ni Brandy.
Nagkibit balikat lang ang dalaga dahil wala naman siyang alam sa may-ari nun.
"So?" Tanong niya.
"Ay gaga! Marco Theus Sarin day hindi mo kilala?"
Nanlalaki ang matang tanong ni Brandy habang seryosong nakahawak sa cellphone niya. Lumalaki na
rin ang butas ng ilong nito palatandaan na sobrang exxagerated.
Bopols din tong baklang to pag kami nahuli ng PLDT lalong wala kaming one hundred thousand. Di
niya ba alam na bawal ang cellphone while driving? Ano bang pakialam ko sa Theus na yan?
Anang isip niya.
"Gaano ba kasi ka yaman at ka kilala yan na parang aligagang-aligaga kayo?"
Simpleng tanong niya. Kunot ang noo na tinignan siya ng dalawa. Napalunok siya agad at napahawak
sa seatbelt ng kotse ni Brandy.
"B-bakit parang galit kayo? M-may nasabi ba akong mali?"
Uutal-utal na tanong niya. Bumuntong hinga si Brandy at pinalo siya sa kamay ni Balosh.
"Aray! Ano ba Balosh? Namumuro ka na sakin ah. Kamay mo parang bakal ang sakit."
Reklamo niya't sinamaan ito ng tingin.
"Wala ka bang cellphone Marija? Diyos ko naman day, pesbok pesbok din pag may time para hindi
ka nahuhuli sa balita."
Puno ng frustrasyon ang mukha na ani ni Balosh.
"Bigyan mo ko. Alam mo namang napakahirap ng buhay. Alangan namang unahin ko ang cellphone
kesa sa bigas at ulam namin ni nanay. Isama mo pang ang mahal ng renta ng bahay kahit maraming
butas ang yero."
Sagot niya sa bakla.
"Sige nga bibili ako selpon pero ikaw magbabayad ng kuryente namin, tubig pa. Isama mo pa ang
renta sa pwesto ni nanay sa palengke. Money down, now na."
Nakataas ang kilay na aniya kay Balosh. Napapikit ito at nakakuyom na rin ang kamao.
"Alam mo ikaw Marija? Selpon lang ang pinag-uusapan natin bakit dumating sa point na ako na yata
ang pababayarin mo sa lahat ng gastusin niyo? Kung sana lang may tatanggap sa sexy body ko
matagal na kitang na sponsoran ng selpon bruha ka."
Pairap-irap na anito. Napanganga pa siya habang tumatalsik ang laway nito papunta sa mukha niya
dahil lumalapit ang mukha nito. Mabilis na iniharang niya ang kamay sa mukha nito at tinulak ng
bahagya.
"Showering ka."
Mahinang aniya at napailing-iling.
Tbc
Zerenette
Five years later, I returned to my familiar homeland.With time, my parents, George McKnight and Janice O'Neil, grew more determined to see me settle down and get married.The company had granted me a generous two-month leave so I could return and spend time with them.I brought my luggage back to the house I once shared with Paisley. I wasn't sure if it was just my imagination, but it looked like someone had cleaned the place. It was remarkably tidy.My parents had already left our hometown. They called me in a hurry, asking if I could meet them at the station.I didn't drive. Instead, I took a cab and brought them home.Over the past five years, we've kept in touch through video calls. But no matter how often we talked, a screen could never replace the comfort of being together in real life.For the first time, I saw just how much my parents had aged. Maybe it really was time for me to settle down.Just as I was about to ask my mother to arrange a blind date for me, an unexpe
I got home soon after. Once I'd gone through my things, I grabbed a quick bite and drifted into a peaceful sleep.The thought of starting a whole new life the next day filled me with excitement.Paisley returned late, her footsteps heavy and slow. She lingered by my door, pressing against it for what felt like an eternity.I didn't call out to her. We spent that final night divided by nothing more than a single door.As I stepped outside the next morning, a faint scent drifted through the air."Eat something before you leave. There's still time," Paisley said calmly, as if I were just heading out for a short trip.I grabbed my suitcase and shook my head.The scene I'd dreamed about for seven years never unfolded. But now, it no longer had the power to move me.Paisley didn't try to stop me. Instead, she picked up the keys from the table."Taking a cab isn't convenient. The car's yours, anyway. Let me give you one last ride. I'll clean up the house in a few days and move out."
Paisley sifted through the locks one by one, searching desperately for the one engraved with our names.She wanted proof of our love, yet the constant stream of people made it all the more challenging.No matter how long she searched, it was nowhere to be found."It's gone. It's really gone. Why isn't it here?"She collapsed to the ground, her tears falling freely. Unwilling to give up, she pulled out the key again."You promised you'd love me for a lifetime. That's what you said."Adrian, I haven't been in contact with Justin for a long time. I followed your suggestion and told him to hire a caregiver."He won't come between us anymore. I'll go abroad with you, and we can build a life for just the two of us."Thousands of steps stretched beneath me, each one a scar deeply etched into my memory.But through all those steps, happiness felt like a distant murmur, drowned by her frantic questions and the heaviness of my own pain."If you're still unsure, I'll block him right now
But didn't Paisley count as an outsider too?I almost found the courage to ask her, but the fear of humiliating myself kept me at bay.Hearing her own words echoed back, Paisley's face drained of color. The candy slipped from her hand and shattered into two pieces on the floor.That was how it should've been. Had our first encounter gone this way, I could have avoided so much heartache down the line.Surrounded by passing strangers, I turned and walked home without looking back. Paisley remained frozen in place.When I arrived home, the place was surprisingly spotless. Everything looked so much more welcoming.This was so different from the Paisley who used to endlessly complain about how tiring housework was.She was changing, and honestly, I think it was for the better. As adults, we both had to learn to stand on our own two feet and live independently.…When I woke up again, Paisley was there. Her eyes were red and tired, as if she'd been waiting for me."Is there somethi






Welcome to GoodNovel world of fiction. If you like this novel, or you are an idealist hoping to explore a perfect world, and also want to become an original novel author online to increase income, you can join our family to read or create various types of books, such as romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel and so on. If you are a reader, high quality novels can be selected here. If you are an author, you can obtain more inspiration from others to create more brilliant works, what's more, your works on our platform will catch more attention and win more admiration from readers.
reviews