Bölüm 10

5 Nolu Araştırma Binası.

İçeriden durmaksızın burnunu tutarak dışarı fırlayanlar oluyordu.

Zehirlenenlerin çoğunda kusma başlamıştı, bazıları baş dönmesiyle yerde yatıyordu.

Tam bir kaos hâkimdi. Üstteki doktor ve hemşireler koşarak ilk yardıma gelmişti.

Damla soluk soluğa olay yerine ulaştı. Alp'in güvende olup olmadığını merak ederek sağa sola bakındı.

Ne var ki gördüğü manzara, Alp'in İlay'ı kucağında beşinci binadan hızla çıkarıp sedyeye yatırmasıydı.

Damla kendini son derece gülünç buldu.

Aklı fikri bu adamdaydı, oysa adamın gözü yalnızca İlay'daydı.

Alp, İlay'ı doktora teslim edip arkasını döndü ve içeri girip başkalarını kurtarmaya devam etmek istedi.

İlay bir hamlede Alp'in koluna yapıştı, cilveli ve ağlamaklı bir sesle inledi: "Alp, gitme. Çok kötüyüm, kusacak gibiyim..."

"Uslu dur." Alp yumuşak bir sesle onu yatıştırdı: "Bir şey olmayacak, doktor burada."

İlay başını salladı, gözyaşları çağrıldığı an akıyordu. Ağlamaklı mırıldandı: "Gitme lütfen. Çok fenayım, öleceğim. Alp, gerçekten öleceğim."

Tam o sırada Koray gelip rapor verdi: "Komutanım, içerideki herkes tahliye edildi, toplam otuz beş kişi zehirlendi."

Alp, kenardaki araştırmacıya sordu: "Profesör Kaya, sızan sıvı tam olarak ne? Hayati tehlikesi var mı?"

Profesör Kaya'nın beti benzi atmıştı, gerginlikle cevap verdi: "Y Sıvısı. Yurt dışından getirttiğimiz yeni bir ürün, henüz araştırma aşamasındayız, özelliklerini tam bilmiyoruz."

Alp soğuk bakışlarını doktora çevirdi.

Doktor irkildi, daha da gerginleşti: "Komutanım, bunca yıllık hekimim, Y Sıvısı diye bir kimyasalı hayatımda duymadım. Toksisitesini bilmiyorum. Her hastanın tahlil sonucunu bekleyip semptomlara göre tedavi uygulamamız gerekecek."

"Bu kadar önemli bir madde neden doğru düzgün muhafaza edilmedi de sızıntı oldu?" diye öfkeyle sordu Alp. Otoriter havası herkesi ürpertmişti.

Profesör Kaya gerginlikle derin bir nefes alıp ürkek, alçak bir sesle cevap verdi: "İlay Hanım... İlay Hanım araştırma binasına bir şey aramaya gelmişti, dikkatsizlikle devirdi."

Orada bulunan herkesin suratı asıldı, sitem dolu bakışlar İlay'a çevrildi.

İlay yaşlı gözlerle ağlayarak itiraz etti: "Eşyayı düzgün yerleştirmemişsiniz, benim ne suçum var?"

Alp'in sesi İlay'a karşı biraz sertleşti: "Araştırma binası özel bir birimdir, sıkı korunur. İzinsiz giriş yasaktır. Neyin peşinde oralara daldın?"

İlay konuyu saptırmaya çalışarak ağlamaklı cilveler yaptı: "Alp, bana inanmıyor musun? Şey... Bak zehirlendim işte, şu an çok kötüyüm... Bir de beni suçluyor musun?"

Ortamdaki doktorlar, hemşireler, Profesör Kaya ve iki yaver, tiksinen bakışlarla İlay'ı süzdü. Yersiz cilvelerinin son derece itici olduğunu düşünüyorlardı.

Kenarda bir süredir olanları izleyen Damla, ağır adımlarla yaklaştı ve Profesör Kaya'ya döndü: "Y Sıvısı zehirli değildir. Devrilenler arasında renyum elementi içeren bir madde de var mıydı?"

Damla'nın bu ani çıkışı herkesi afallattı. Şaşkın bakışlar ona yöneldi, ama söylediğini anlayan çıkmadı.

Profesör Kaya şokla Damla'ya baktı, gözleri kuşku doluydu, yine de dürüstçe cevap verdi: "Evet, renyum elementi içeren bir kimyasal da birlikte devrildi. Fakat renyum genellikle savaş uçağı motorlarında kullanılır, o da zehirsizdir."

Damla sakin ve kendinden emin bir tavırla açıkladı: "Y Sıvısı renyumla tepkimeye girince zehirli bir gaz açığa çıkar. Renksiz, kokusuzdur. Zehirlenen kişide baş dönmesi, karın ağrısı ve kusma yapar. İlerleyen safhada şiddetli kusma ve ishalle birlikte dehidrasyondan ölüme götürür."

"Zehirlenenlerin bedeninde şu an asit oranı yüksek. Biraz alkali su içerlerse semptomlar hafifler." Damla sakince Can'a döndü: "Mutfağa git, karbonat var mı bak. Varsa suda çözüp herkese içir."

Can kimyadan hiç anlamazdı, ama Damla'nın söylediğini harfiyen kavramıştı. Hiç tereddüt etmeden emri aldı: "Derhal, Hanımefendi."

Can hızla uzaklaştı.

Oradaki herkesin yüzünde soru dolu bir ifade vardı.

Alp, Damla'ya baktı. Derin siyah gözlerinde okunaksız bir ifade belirmişti, içinde istemsiz bir kıpırtı hissetti.