Bölüm 1

Kuzey Ülkesi, sınır hattı.

Damla Arslan, öz ağabeyi tarafından yetmiş bin liraya kumar borcuna karşılık satıldığına inanamıyordu.

Bu karanlık suç şebekesinde telefon dolandırıcılığı, insan kaçakçılığı, organ ticareti, işkence ve cinayet kol geziyor, insan hayatının zerre kıymeti yoktu.

Damla oldukça güzel bir kadındı, bu yüzden suçlular onu fuhşa zorluyordu.

Ölümüne direnip var gücüyle karşı koyunca acımasızca dövüldü. Üstü başı paramparça oldu, vücudunun her yanı yara bere içinde kaldı.

Acı ve korku içinde kıvranan Damla, umudunun tükendiği o anda aklına kocası geldi: Alp Arslan.

"Ne olur dokunmayın bana, eşime haber vereyim, size para göndersin... Ne kadar isterseniz... Lütfen..." diye hıçkırarak yalvardı, son bir çırpınıştı bu.

Fidye koparmak zaten işlerinin bir parçasıydı.

Çetenin başındaki Kaplan, bu sözleri duyunca iştahla sırıttı. Damla'ya el sürmeye başlayan adamlarına durmalarını söyledi, hemen telefonu alıp kadının söylediği numarayı tuşladı.

"Kocana söyle, on milyon lira getirsin. Bir kuruş eksik olursa bütün kardeşlerime hizmet edersin, bedeninle para kazanırsın."

Damla'nın içi buz kesti, yüreğini tarifsiz bir dehşet sardı.

Üç yıl boyunca gizlice sevdiği, bir ay önce nikâh masasına oturduğu, ama bir gün olsun yanında olmayan kocası, onu kurtarmak için gerçekten on milyon lira verir miydi?

"Olur," dedi Damla güçsüz bir sesle. Alp'ten yardım istemek son kozuydu; artık ölüm de birdi, kalım da.

Telefon kısa sürede açıldı, hattın ucundan bir kadın sesi duyuldu.

"Alo, kimsiniz?"

O an Damla'nın içi tamtakır boşaldı, dipsiz bir karanlığa yuvarlanıyor gibiydi.

Sızlayan bedenini zorla doğrultup telaşla konuştu: "Ben Alp Arslan'ın eşi Damla. Lütfen telefonu ona verir misiniz?"

Kadın hiç acele etmeden cevapladı: "Alp şimdi uyuyor. Ne diyeceksen bana söyle."

Damla'nın yüreğine bir acılık çöktü. "Lütfen telefonu hemen Alp'e verin."

Kadın duymazdan gelip öfkeyle çıkıştı: "Damla, Alp'le evlendin diye onun gerçek karısı mı olduğunu sanıyorsun? Sen sadece babaannesini kullandın, ona zorla evet dedirttin."

"Alp Bey'in sevdiği benim, sense aramıza giren üçüncü kişisin. Senin gibi adi ve iğrenç bir kadının yüzüne bile bakmaz. Genç yaşta evliyken dul gibi yaşamak sana müstehak."

Damla'nın yüzündeki bütün renk çekildi.

Kalbi paramparçaydı, derin bir sızıyla kıvranıyordu.

Tam o sırada telefonun ucunda belli belirsiz Alp'in yumuşacık sesi duyuldu: "İlay, kim arıyor?"

"Boş bir dolandırıcılık araması," dedi kadın ve alelacele kapattı.

Odadaki adamlar kahkahalarla gülmeye başladı.

"Kocanın dışarıda kadını varmış, senin derdinle ilgileneceğini hiç sanmıyorum, hele de para göndermez."

Meğer Alp'in gönlünde zaten derin bir sevda varmış. Kendisinin üç yıllık gizli aşkı bomboş bir hayalden ibaretmiş.

Babaannesi ona yalan söylemişti. Alp'in onu sevdiğini, bu yüzden evlenmeye razı olduğunu söylemişti.

Oysa onun karşılıksız sevdası, bir başkasının aşkını bölen üçüncü kişiden başka bir şey değilmiş.

Damla usulca gözlerini kapattı, gözyaşları kirpiklerinin ucundan süzülüp bembeyaz yanaklarından aşağı yuvarlandı.

Yüreğindeki sızı, bedenindeki acıdan yüz kat daha dayanılmazdı.

Tam o sırada adamlardan biri telaşla atıldı: "Kaplan Abi, bu kız az önce kocasının adını söyledi. Yoksa o, Kuzey Ordusu'nun lideri Alp Arslan mı?"

Alp'i Kuzey Ülkesi'nde bilmeyen yoktu, tanımayan kalmamıştı.

Bir zamanlar Güney Sınır Cephesi'nin en kanlı günlerinde, ordusunu dağlara sürmüş, işgalcileri bozguna uğratarak bombardıman altında evsiz kalan zavallı halkı kurtarmıştı.