Bölüm 5

Adamın tehlikeli eril nefesi olağanüstü ağırdı: "Beni tehdit mi ediyorsun?"

Damla, adamın ezici baskısı altında boğulacak gibiydi, huzursuzlukla cevap verdi: "Ne olur, beni zorlamayın."

Alp'in soğuk gözleri hafifçe daraldı. Yıldızlı bir gökyüzü misali parıldayan derin ve güzel siyah gözleri, Damla'nın yüzüne sessizce bakıyordu.

Teni kaymak gibiydi, dokunsan kırılacak kadar narindi. Yüz hatları zarif ve kusursuzdu. Hafif tombul, yuvarlak hatlı yüzü, ona çocuksu bir sevimlilik katıyordu.

Kadının yüzü gerçekten çok güzel bir tipti, aynı zamanda İlay'ın çocukluk haline benziyordu.

Alp dalgın dalgın bakakaldı, yavaş yavaş dudaklarında anlaşılmaz bir gülümseme belirdi, kaşları hafifçe çatıldı: "İnkâr edemem, büyük emek verip yüzünü onun küçüklüğüne benzetmişsin. Babaannemin seni bunca sevmesine şaşmamalı."

Onun küçüklüğü mü?

Alp'in sözünü ettiği "o" kimdi?

Tam Damla şaşkınlık içindeyken, Alp soğukkanlılıkla cevap verdi: "Pekâlâ, kabul ediyorum."

Bu sözü bırakıp, Alp yaveriyle birlikte odadan çıktı.

O an Damla olduğu yerde çakılıp kaldı.

Neyi kabul etmişti?

Boşanmayı mı, yoksa karı koca gibi yaşamayı mı?

***

Akşam çöktü, serin bir rüzgâr esiyordu.

Koray akşam yemeğini odaya getirdi. Damla yemeğini yedikten sonra odada savaş stratejisi üzerine bir kitap buldu, büyük bir keyifle gecenin geç saatlerine kadar okudu.

Yorgunluk hissedince yıkanmaya gitti.

Banyoda yarım saat kaldı. Yedek kıyafeti olmadığı için üzerindeki kirli giysileri yıkadı, banyonun penceresinin dışına serdi ve kendisine bir havlu sarıp odaya çıktı.

Birden, karşısındaki manzarayla Damla nutku tutulmuş gibi oldu. Yüzü bir anda alev alev yandı, olduğu yerde kalakaldı.

Alp az önce üstünü çıkarmıştı. Heykel gibi bedeni son derece göz alıcıydı, öylece üstü çıplak bir şekilde odadaydı.

Sağlıklı bir ten rengi vardı, kasları sert ve sıkıydı. Vücut hatları kusursuz bir uyum içindeydi, tek gram fazlalık yoktu. Eski yara izleri adamın erkekliğini daha da vurguluyor, çelik gibi sert bir mizaca bürüyordu.

Alp'in onun odasına gelmesi, üstüne bir de soyunmuş olması öyle çarpıcı bir manzaraydı ki Damla şaşkınlıktan bir türlü kendine gelemedi.

Alp kaşlarını çatarak ona baktı.

Kadının yüzü gözle görülür biçimde kıpkırmızıydı, gözlerindeki o duru masumiyet rol yapıyor gibi değildi.

Alp'in bakışları Damla'nın pembe çıplak omuzlarına, oradan da biçimli bembeyaz bacaklarına kaydı.

Onlarca kez estetik ameliyat geçirdiği halde bedeni ve yüzü böylesine doğal ve büyüleyici güzelliğini koruyabiliyorsa, bu doktor gerçekten eli mucizeli biriydi, böylesine nefis bir güzellik yaratmıştı.

Bakışlarını geri çekti, boğazı gayriihtiyari kasıldı. Dolaptan yazlık rahat bir takım çıkardı, umursamaz adımlarla banyoya yöneldi.

Damla'nın yanından geçerken, eşofman takımını kucağına sıkıştırdı.

Damla korkuyla irkildi, adamın verdiği kıyafetleri sımsıkı kavradı.

Zihni bomboştu, ne olup bittiğini anlayamıyordu. Bu adamın derdi neydi?

Alp keskin bir sesle emretti: "Giyin."

Damla hızla arkasını döndü, banyoya yürüyen Alp'in sırtına baktı: "Alp Bey, siz benim odamda ne arıyorsunuz?"

Alp sırtı dönük, sitem dolu bir sesle karşılık verdi: "Kim istedi karı koca hayatı yaşamayı?"

Evet, bunu söyleyen oydu.

Ama asıl hedefi boşanmaktı; içinde başka bir kadının olduğu, sevgisiz, zorlama, sapkın bir evliliği acı içinde sürdürmek değil.

Alp banyoya girip kapıyı kapatınca Damla nihayet boğazında düğümlenen o derin nefesi bırakabildi.

Çılgınca çarpan kalbini, ardından da ateş gibi yanan yüzüne dokundu.

Bir an ne yapacağını bilemedi.

On beş dakika sonra.

Alp sade, rahat bir pijamayla, tertemiz banyodan çıktı.

Damla gergin bir şekilde ayağa kalktı: "Alp Bey, konuşalım."

Bu adamı üç yıldır gizliden sevse de mantığı, bu evliliği zorla sürdürmenin sonunda acı çeken ve incinen tarafın kendisi olacağını söylüyordu.

Alp dolabın önüne gitti, içinden başka bir yorgan çıkardı, Damla'nın karşısındaki yatağın kıyısına yürüdü: "Çok geç oldu, bir şey diyeceksen yarın söyle."

Damla'nın aklı karmakarışıktı. Parmakları istemsizce tişörtünün ucunu kıvırıyor, dolu dolu gözlerle adama bakıp alçak, yumuşak bir sesle sordu: "Boşanmıyor muyuz?"

Alp yorganı serdi, yatağın bir yanına uzandı, gözlerini kapattı: "Şimdilik hayır."

Damla gergin ama alçak bir sesle şartını söyledi: "O zaman kocalık vazifelerine sadık kalmalısın."

"Peki," dedi Alp hiç düşünmeden.

Damla bu kadar çabuk ve net cevap vereceğini gerçekten beklemiyordu.

Adamın yatakta uykuya dalışını izlerken bir türlü sakinleşemedi.

Kendi yorganını ve yastığını usulca alıp yere sermeye koyuldu.

Alp'in gönlünde başka bir kadın vardı, onunla aynı yatağı paylaşmak istemeyeceğini düşündü.

Damla için yerde yatmaktan başka çare kalmamıştı.

Yatağını serdi, ışığı kapattı. Pencereden süzülen ay ışığının aydınlığında yerdeki yatağına gidip uzandı.

Birkaç saniye sonra ışık birden yandı.

Damla gözlerini açtı.

Gözlerine çarpan, başucunda dikilmiş, yukarıdan bakan Alp'in soğuk ve asık yüzü oldu.

Alp'in tok ve boğuk sesi hoşnutsuzlukla yükseldi: "Ne yapıyorsun?"

Damla şaşkına dönmüştü: "Uyumaya hazırlanıyorum!"

Sözü biter bitmez Alp tek diziyle çömeldi, yorganı kavradı ve Damla'yı yorganıyla beraber kucaklayıp kaldırdı.

Omuzları geniş, kollarının gücü olağanüstüydü.

"Ah!" Damla bir anda boşlukta kaldı. Daha ne olduğunu anlayamadan Alp onu hoyratça yatağın üstüne fırlattı.

Damla yatakta yaylanıp sarsıldı, başı döndü, yaralı bedeni hafif hafif sızladı.

Adam üzerine doğru eğildi.

Damla panikle korktu, içgüdüsel olarak ellerini adamın göğsüne doğru itti: "Siz..."

Alp iki eliyle yatağa dayanmış, üzerine eğilerek onu yatağa hapsetmişti.

Damla'nın elleri adamın sert göğsüne değdiği an utançla geri çekti, ellerini kendi göğsünde kavuşturdu. Gerginlik ve endişeyle, adamın derin ve karanlık siyah gözlerine baktı.

Kalbi gitgide hızlanıyor, nefesi düzensizleşiyordu. Alp'in bu kadar yaklaşmasından hem korkuyor hem de bir yandan bekliyordu. Gerginlikten bütün bedeni kasılmıştı.

Ne yapacaktı? Yoksa onunla yatmak mı istiyordu?