Chapter 4

"Hindi na, Señorita. Okay lang po ako, may dala naman akong tubig dito," sagot ni Mang Tonyo.

Ang tinutukoy niya ay ang mineral water sa plastic na bote na dala niya, na nakalagay sa ibabaw ng mahabang upuang semento sa ilalim ng puno ng mangga malapit sa bakod. Doon siya pumupunta paminsan-minsan para uminom kapag pagod na, para mapalitan ang mga pawis na lumalabas sa kanyang katawan at mabawasan ang init na nararamdaman.

"Water is not enough, mas okay ang coffee para mas mabilis magising ang katawan mo, Mang Tonyo. Saka may dalawa naman akong can dito," sabi ng magandang dalaga habang nakangiti, kaya naman hindi na nagawang tumanggi ng matanda.

Sa huli, pinatay na lang niya ang makina ng lawn mower, binuhat ito paitaas mula sa kanyang balikat, at isinandal sa gilid ng bakod. Pagkatapos ay tinignan niya ang dalaga na nakadapa pa rin, kung saan ang mga binti nito ay nakaunat sa sapin at ang mapintog nitong puwitan ay bahagyang gumagalaw na napakagandang tingnan.

Naglakad si Mang Tonyo papalapit sa dalaga, at si Chandria naman ay umayos ng upo nang patingkayad habang nakatingin sa mga mata ng matanda.

"Sit down here muna, Mang Tonyo. Magpahinga ka muna," sabi ni Chandria sabay abot ng isang lata ng malamig na kape sa hardinero.

"Huwag na lang po siguro akong maupo, Señorita, baka mapuno ng pawis ang sapin mo," sagot ni Mang Tonyo na nahihiya pa habang inaabot ang kanyang kamay para kunin ang kape.

Ang hitsura ng kanyang matipunong katawan na kulay kayumanggi at basang-basa sa pawis ay talagang nakakaakit sa paningin ng dalaga.

At noong sandaling iyon, nagkadikit ang kanilang mga kamay sa maikling sandali habang kinukuha ng matanda ang kape. Naramdaman ni Chandria ang isang biglang kuryente sa kanyang katawan na tila ba nakuryente siya nang husto.

"Thank you, Señorita," sabi ni Mang Tonyo sabay bukas ng lata ng kape para uminom, pero nanatili pa rin siyang nakatayo.

"Come on, sit with me na."

"Huwag na talaga, Señorita, basang-basa kasi ako sa pawis," sabi ni Mang Tonyo habang patuloy na umiinom ng kape. Sa ilalim ng sinag ng araw, ang kanyang kayumangging balat na may mga patak ng pawis ay lalong nagpakita ng kanyang pagkalalaki at matinding karisma.

"Are you a half-American, Mang Tonyo?"

Dahil sa taas at laki ng katawan ng matanda na ibang-iba sa karaniwang mga lalaking Pilipino, hindi napigilan ng dalaga ang magtanong dahil sa kanyang matinding kuryosidad.

"Yes, Fil-Am ako. Ang tatay ko ay isang sundalong Amerikano na nakasama ng nanay ko noong nagkaroon ng military training ang mga sundalo doon sa airbase sa Clark, Pampanga," kuwento ni Mang Tonyo, na nalaman niya mismo mula sa kanyang ina noong nabubuhay pa ito.

"I see. So, mag-isa ka lang ba talagang namumuhay ngayon?" tanong ng dalaga dahil nagtataka siya kung bakit hindi naman araw-araw pumupunta roon ang matanda. Isang beses lang ito sa isang linggo kung bumisita para maglinis at magtabas ng mga nakaharang na sanga ng puno.

"Opo, mag-isa lang talaga ako," sagot ni Mang Tonyo. Sa kasalukuyan kasi ay may maliit siyang bahay sa gitna ng sagingan sa tabi ng ilog na nasa likod lang din ng bahay ng dalaga.

"Curious lang ako, bakit hindi ka na nag-asawa ulit, Mang Tonyo?"

Kahit alam niyang medyo personal ang tanong na ito para sa isang kabataang tulad niya, pakiramdam niya ay ito na ang pinakamagandang pagkakataon para magtanong dahil bihira lang naman silang magkausap nang malapitan nang katulad nito.