Home / Romance / La novia Rechazada / Capítulo 344- La verdad oculta

Share

Capítulo 344- La verdad oculta

Author: Marnie
last update Petsa ng paglalathala: 2026-09-13 22:53:24

POV: Liam Azacel

Me encontraba en el hospital sentado en una de las sillas de la sala de espera, justo frente a la habitación donde se encontraba el tal Antonio. Tenía una taza de café entre las manos y bebía de ella con toda la calma que podía aparentar, mientras mis ojos permanecían fijos en Cecilia, quien se encontraba unos metros más adelante hablando con un médico sobre el estado de aquel hombre.

A simple vista parecía tranquilo.

Pero por dentro, mi paciencia estaba llegando al límite.

Cec
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Locked Chapter

Pinakabagong kabanata

  • La novia Rechazada    Capítulo 366- Dispuesta a todo

    POV: Cecilia HernándezLa noche finalmente llegó y, con ella, aquella sensación de ansiedad que llevaba horas creciendo dentro de mí. Permanecía sentada sobre la cama, mirando constantemente hacia la puerta y después hacia el teléfono que descansaba sobre la mesita. Una parte de mí deseaba con todas sus fuerzas que Asrran no llamara. Quizás había cambiado de opinión. Quizás se había marchado. Incluso llegué a pensar, con una pequeña esperanza, que el bosque se lo había tragado y que jamás volvería a saber de él. Sabía que era absurdo, pero en ese momento cualquier posibilidad me parecía mejor que enfrentarme nuevamente a aquel hombre.Sin embargo, sabía que no podía confiar en mi suerte.Y entonces el teléfono comenzó a sonar.Mi cuerpo se tensó inmediatamente.Miré la pantalla y sentí cómo mi esperanza desaparecía.Era él.—Maldita sea... —murmuré.Dejé que sonara durante unos segundos antes de contestar. No quería que notara lo rápido que había reaccionado al reconocer su número. Fi

  • La novia Rechazada    Capítulo 365- Una falsa rendición

    POV: Cecilia HernándezMe quedé completamente petrificada frente a aquella escena. Durante varios segundos fui incapaz de moverme. No podía creer lo que estaba ocurriendo delante de mis ojos. Había hombres heridos en el suelo, algunos de ellos intentando incorporarse mientras otros recibían ayuda de sus compañeros. La sangre estaba esparcida por diferentes lugares y el silencio que había quedado después de los disparos hacía que todo pareciera todavía más aterrador. Miré hacia el bosque, esperando ver alguna señal de aquel hombre, pero solo encontré oscuridad entre los árboles.—Señora, por favor, entre —escuché decir a Marino mientras se acercaba rápidamente a mí—. Todavía es peligroso y no hemos podido atrapar al responsable.Lo miré sin responder.—Voy a avisarle inmediatamente al señor Azacel.—No.Mi respuesta salió tan rápido que incluso Marino pareció sorprenderse.—Señora...—No lo hagas.Marino frunció el ceño.—Pero esto es demasiado grave. El señor Azacel tiene que saber lo

  • La novia Rechazada    Capítulo 364- Ultimátun

    POV: Cecilia HernándezEntré al baño intentando convencerme de que todo había terminado. Cerré la puerta detrás de mí y apoyé las manos sobre el lavabo mientras respiraba profundamente. Todavía sentía la garganta sensible y cada vez que tragaba podía percibir el dolor que había dejado la presión de aquellos dedos sobre mi cuello. Levanté lentamente la mirada hacia el espejo y me quedé inmóvil.Las marcas estaban allí.Varias zonas rojizas rodeaban mi cuello y algunas comenzaban a tomar un tono más oscuro. Pasé los dedos con cuidado sobre una de ellas y una sensación desagradable recorrió mi cuerpo. Volví a mirar mi reflejo y, por primera vez, vi realmente lo cerca que había estado de morir. Mis ojos todavía estaban húmedos y mi rostro había perdido todo el color. Parecía otra persona. Una versión de mí que había visto algo que no podía olvidar.Bajé la mirada y respiré profundamente.—¿Qué voy a hacer ahora...? —murmuré.No obtuve ninguna respuesta.Entonces mi teléfono comenzó a sona

  • La novia Rechazada    Capítulo 363- Peligro

    POV: Cecilia HernándezLo miré fijamente, pero esta vez no había miedo en mis ojos. Había conmoción. Una profunda melancolía que se mezclaba con el impacto de haber reconocido finalmente aquel rostro. El hombre que tenía frente a mí ya no era un extraño. Era el padre de Adriana. El mismo hombre que había visto derrumbarse frente a mí aquel día, el mismo que había recibido de mis labios la noticia más dolorosa de su vida.—Ahora sí lo recuerdas, ¿verdad?Su voz quebró el silencio de la habitación.No respondí.—Te acordaste de que asesinaste a Adriana.Mis ojos se abrieron ligeramente.—Tú la mataste —continuó, con una rabia que parecía haber permanecido intacta durante todos aquellos años—. Me mentiste. Dijiste que podías salvarla y yo te creí. Te creí porque pensé que eras una doctora, porque miré tus ojos y vi esperanza. Pero me engañaste. Me hiciste creer que mi hija iba a vivir y después me dejaste solo en esta vida.Sentí un nudo en la garganta.—Yo nunca quise engañarte...—¡Aho

  • La novia Rechazada    Capítulo 362- Una deuda del pasado

    POV : Cecilia Hernández No podía gritar. Lo intenté con todas mis fuerzas, pero la mano del hombre cubría mi boca mientras su otro brazo me sujetaba con una fuerza que me impedía moverme. Sentía su respiración cerca de mi oído y el corazón me golpeaba con desesperación dentro del pecho. Intenté clavarle las uñas, moverme, patearlo, cualquier cosa que pudiera hacer para llamar la atención de los guardias, pero él parecía anticiparse a cada uno de mis movimientos. El miedo comenzó a recorrerme el cuerpo cuando comprendí que nadie podía escucharme. Los guardias estaban afuera y yo no encontraba la manera de alertarlos. Tenía que liberarme antes de que fuera demasiado tarde.Entonces reuní todas las fuerzas que tenía y lancé un golpe directo contra su abdomen.El hombre soltó un gruñido y su cuerpo se dobló ligeramente por el impacto. Aproveché aquel segundo para apartarme de él y corrí unos pasos antes de girarme. Mi respiración estaba completamente descontrolada y mi pecho subía y baja

  • La novia Rechazada    Capítulo 361- Atrapada

    Capítulo 362POV — Cecilia Hernández—¿Quién eres?Esperé una respuesta al otro lado de la línea, pero lo único que escuché fue el silencio. Fruncí el ceño y aparté un poco el teléfono de mi oído, pensando que quizá la llamada se había cortado por algún problema de señal.—¿Quién eres? —repetí.Esta vez tampoco hubo respuesta.La llamada terminó.Me quedé mirando la pantalla durante varios segundos, completamente inmóvil.—¿Qué demonios...?Volví a comprobar el número, pero no lo reconocí.Mi mente comenzó a repasar las palabras que acababa de escuchar.Al fin volviste.Vas a pagar por todo.Sentí un escalofrío.¿Quién podía saber que había regresado?La primera persona que apareció en mi mente fue Rayner.Tenía que ser él.Después de todo, era quien había estado causando problemas durante tanto tiempo. El último incidente tampoco había sido precisamente algo que pudiera olvidar con facilidad. Si algo había aprendido sobre Rayner, era que no parecía el tipo de hombre que aceptaba una

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status