Mag-log inJuliana—I was still wearing my straight-cut evening gown with its thin straps, kaya nang lumabas akong muli, agad akong nilamig. Maybe it was because of the cold water from the pool, that’s why it felt colder here.Madilim ang kabuuan ng pool sa gabi. At ngayon, ang daan lang papunta ro’n ang may ilaw. Ngunit ang mismong ilaw sa pool area ay nakapatay.Kahit gano’n, sa gitna ng dilim, tanaw ko pa rin ang pigura niyang nakatayo malapit sa gilid nito.I’m sure it was him.My heart started racing.Nakayuko siya, tinitingnan ang tubig habang nakapamulsa. He seemed to be deep in thought because he didn’t notice that I was already standing beside him.“Kuya…” tawag ko.With the faint light coming from the entrance, I saw his forehead crease. Nakatingin pa rin siya sa tubig bago bumuntong-hininga. Ipinikit niya sandali ang kanyang mga mata.“Kuya…” ulit ko, mas malakas kaysa kanina.It was too quiet here. Halos walang galaw ang tubig, at wala ring kahit anong ingay mula sa bahaging ito ng
Juliana—Hindi ko na maintindihan ang nangyayari. I was so confused by what he said that, throughout the whole wedding ceremony, iyon lang ang iniisip ko.I kept trying to figure out what he meant. Hindi na rin kasi ako nabigyan ng pagkakataong linawin iyon sa kanya dahil kami na ang sumunod na lalakad sa aisle.“Now, you may kiss the bride!”Nagulat na lang ako nang napansin kong tapos na pala ang vows nina Mommy at Tito Garry, at ngayon ay oras na para sa kanilang unang halik bilang mag-asawa.Doon pa lang ako tuluyang napabaling sa harap. If my thoughts hadn’t been interrupted by the loud cheers around me, paniguradong, paniguradong hindi ko na tuluyang nasundan ang susunod na magaganap.May kaunti pang pictorial na nangyari bago tuluyang magtapos ang seremonya. Kaya wala akong ibang magawa kung ‘di pagmasdan mula sa malayo si Kuya Raegan para hulihin ang mga mata niyang hindi na muling bumaling sa akin.Underneath the rays of the setting sun, our parents looked majestic in white,
Juliana—“Move closer,” sambit ng photographer. “Sige, kaunti pa…”Sinunod ko iyon at mas lalong lumapit. Ngunit ang katabi ko ay tila estatwang nanatili lang sa kanyang kinatatayuan.My eyes traveled from the photographer, to the distance between us, and then to him. Kami na kasi ni Kuya Raegan ang kukunan ngayon.Nasa labas na ng mansyon ang iba dahil doon naman ang pictorial ng entourage kasama sina Mommy at Tito Garry. We would also join them later, kaya kailangan na naming magmadali. Ngunit hindi matuloy-tuloy ang pag-click ng camera ng photographer sa harap dahil hindi siya satisfied sa kinalabasan ng mga naunang pictures.Iilan na lang kaming narito sa may sala. Ang ibang natira kasi na hindi naman kasama sa pictorial ay naghahanda na dahil ilang oras na lang, magsisimula na ang kasal. But still, I couldn’t stop my cheeks from heating up as embarrassment crept up on me, knowing that the photographer was already getting frustrated with us.“Closer pa!” sigaw nito, siguro ay hin
Juliana—Nginiwian ako ng bading na make up artist na nakatoka sa akin. Nandito kami ngayon sa basement, sa kwarto ko.Abala na ang lahat dahil malapit na magsimula ang pictorial para sa pamilya at entourage. Kanina pa nauna si Mommy at Tito Garry, dahil sila naman ang bride at groom.Everything was so fast-paced at the moment, pero tila hindi ko mahanap ang lakas kong sumabay sa bilis ng mga pangyayari.My hair was already done. Make up na lang ang kulang, pati na ang susuotin na gown.“Ano ba ‘yan, dear?” Tiningnan ako nito sa repleksyon ko sa salamin. “Nag-away ba kayo ng boyfriend mo at ganyan kamugto ang mata mo?”Nag-iwas ako ng tingin. My eyes watered immediately at the mention of the topic.Mukhang napansin iyon ng make up artist kaya dali-dali niya akong inalo.“Hoy, biro lang!” taranta niyang sambit. “Nakakaloka ang batang ‘to! Teka, kukuha lang ako ng ice para diyan sa mga mata mo. Dito ka lang!”I cried the whole night. Ilang oras lang yata ang naging tulog ko. Ngunit kah
Juliana—I thought before that the evil Raegan was the worst of all. Iyon ang pinakamalala at wala nang makakatalo pa ro’n.He was evil and cruel, trying to terrorize me the first time we met and within just a week of living in the same house.Masama ang ugali. Masama kung makatingin. Masama rin ang lumalabas sa kanyang bibig.Akala ko iyon ang pinakamalala sa lahat—dahil kahit anong gawin ko, hindi ko siya maaabot. Bago pa man kasi magawa iyon, nakaamba na agad siya para lumayo.But I was so wrong. Because what’s worse than an evil Raegan was… the cold one.If he was evil, that meant he was angry. But if he was cold, that meant he was indifferent.At hindi ko alam kung bakit, pero sa mga oras na ‘yon, mas gugustuhin ko na lang na magalit siya kaysa sa wala siyang pakialam.Hindi na kasi siya nakaamba.He simply doesn’t care—to the point that he doesn’t even exert any effort to distance himself.It was true that I was scared if he went back to his old self. Pero hindi ko alam na mas
Juliana—I don’t want to acknowledge his effect on me. Na kung mayroon man, kailangan ko lang magpanggap na wala hanggang sa matapos ang paglalakad namin sa gitna, at matiwasay na makarating sa dulo.But it was too strong for me to deny it any longer.“You think I didn’t notice you trying to avoid me?” Mariin pa rin ang tono ng kanyang boses, tila ba naniningil ng kung anuman mula sa akin.My limbs kept shaking. Napalunok ako.I guess I could just pretend and bluff him. Dahil paano ko naman ipapaliwanag ang biglaang pag-iwas at paglayo ko nga sa kanya?If he did that to me so suddenly, I would wonder about it too.Siguro tulad niya, maniningil din ako ng mga sagot na dapat kong marinig sa marami kong tanong tungkol dito.But I have my reasons. Reasons that I sadly couldn’t just share with him.Ilang hakbang na lang naman…“I am asking you why you’re avoiding me. Bakit ka umiiwas?”“A–Anong b-bang sinasabi mo, Kuya?” I asked innocently. I chuckled, trying to make the atmosphere betwee







