Got Pregnant And Divorced: Married A CEO By Pretend

Jasmine's POV

"Let's get divorce, Jasmine!..." Galit na sigaw ni Vincent nang makapasok sa loob ng kwarto ko.

Siya ay ang asawa ko lamang sa papel sa loob ng tatlong taon.

Ako na nagulat ay napatayo sa kinauupuan, hindi mahapuhap ang binanggit ng lalaking buong-puso kong minahal.

"D-Divorce?" Napahawak ako sa malapit na silya. Tila ako ay nawalan ng lakas. Ayaw kong dinggin ang mga salitang lumalabas sa bibig niya. "P-pero bakit? Ano ang ginawa kong mali?"

"Ano ang ginawa mong mali?" Bunakat ang ugat nito sa leeg dahil sa pagpipigil na hindi ako mapagbuhatan ng kamay. "Would you rather looked back those times na palagi kang nakabuntot sa'kin? You can't right? Kung hindi ka lang sana naging desperadang makuha ako at ang buong atensyon ng pamilya ko, hindi sana ikaw ngayon ang maybahay ko!"

Napayuko ako.

For some reason, Vincent has the right to be mad.

In our three years of marriage, I know that Vincent didn't have any romantic feelings for me. Ang masaklap pa roon ay lantaran niyang ipinamukha sa akin kung sino ang tunay na nagmamay-ari ng puso niya at ang labis na minahal sa loob ng napakaraming taon—si Sylvia.

Si Sylvia ay ka-batchmate namin noong nasa kolehiyo pa lamang kami. She was Vincent's childhood friend. The best companion. Bukod-tanging apple of the eye ni Vincent. A head-turner and a total hottie.

Sylvia was a bitch, ngunit hindi ko maikakaila na maganda rin siya at mas ma-appeal.

High school pa lamang ay kilalang-kilala ako sa pagiging masugid na stalker ng kinikilalang sikat sa eskwelahan na si Vincent de Alegre. Tumpulan ako nang tukso ng mga kaklase sapagkat itinuring akong buntot ni Vincent, ano mang aktibidad ang sasalihan niya—naroon rin ako bilang isang big-time supporter.

Vincent ignored me at first, yet I only thought that he agreed in getting married to me dahil lamang sa koneksyon ng dalawa naming pamilya.

de Alegre airports and Cuenca's corporation was the most prominent business across the globe in our terms. Isang natatanging dahilan kung bakit napagpasyahan ng pareho naming pamilya na maging isa upang mas kilalanin pa ang magkaiba naming kompanya sa larangan mismo ng industriya.

Ako na wiling-wili upang ikasal kay Vincent, sa edad na dise-syete ay na-engage kami sa mismong araw kung kailan si Vincent ipinanganak. Ngunit lingid sa aking kaalaman ay hindi niya ako kailanman tinapunan ng tingin kagaya sa paraan nang paninitig ng isang in-love na lalaki.

Never in my entire life.

In short, we were just a product of arrange marriage.

Ako lamang itong umasa na baka pagkatapos naming maikasal ay matuturuan ni Vincent na buksan ang puso at susubukan akong mahalin...ngunit hindi iyon ang nangyari.

Araw-araw ako nitong iniinsulto, araw-araw na iniignora. He hated me that much na sa lahat ng dinner date na pinaghandaan ko para sa kanya bilang asawa, kailanman ay hindi si Vincent sumipot. Upang malaman na nasa condo ni Sylvia siya nanatili at nagpakarolyo sa init ng katawan at bugso ng nararamdaman.

Lihim kong kinimkim lahat ng sama nang loob. Oras lamang ang isasaglit, sa loob na naman ako ng kwarto magkukulong.

Vincent never consider my feelings at all. Palaging si Sylvia ang inuuna niya. Ni hindi man lamang niya magawang itanong kung ano ang nangyari sa buong araw ko. Kahit pabalat-kayo man lang

Tila ako ay isa lamang desinyo sa pamamahay na tinitirhan naming dalawa bilang mag-asawa.

"...let's call it even. Bayad mo na rin sa buong taon na pamerwisyo mo sa'kin simula pa noong high school pa tayo!"

Tahimik ang paligid. Nakatitig lamang ako kay Vincent. Umaasang sasabihin niyang nagbibiro lamang siya't gino-goodtime ako. Subalit hindi. Sa halip ay humakbang si Vincent nang mas malapit saka iniharap sa'kin ang isang papel na nakaangat sa ere.

Nang hindi ako nakagalaw upang kunin iyon, binitiwan ni Vincent ang papel dahilan nang pagkaslow-motion na pagbagsak nito sa marmol na sahig.

"Have it ready tonight, I want the papers tomorrow." May bahid na sarkasmong banggit nito bago ako iniwan sa loob ng sarili kong kwarto.

Oo, sariling kwarto.

After wedding, we had our own home to stay. Yet, we never shared a bedroom, not even once. Suhestiyon mismo iyon ni Vincent sa takot na baka malaman ni Sylvia.

All in all. It seems like, I was the only obstacles with the relationship of the two.

Nang ako ay lumuhod sa sahig upang damputin ang papel, halos hindi ko nakilala ang sariling emosyon habang tahimik na binabasa ang nakasulat roon.

Divorce Agreement.

Nakasulat sa purong malalaking titik. All of my emotions were sufficiently invisible. Nasanay ako na ganoon, kaya marahil sa puntong inihain ni Vincent ang Divorce agreement ay wala na ang luhang papatak sa'king pisngi.

Galit at puot. Iyon ang nararamdaman ko sa mga oras na ito.

Pumirma ako. Walang pagdadalawang-isip ay natapos ko binabalak ni Vincent na mangyari. I stared into the void, not fully aware of myself.

Nagising ako kinabukasan dahil sa malalakas na katok. It's no other than Vincent nang pagbuksan ko ng pinto.

He's already in his suit readying himself to attend the meeting, samantalang ako ay buhaghag ang buhok at gusot ang suot na damit na pantulog.

"Aalis ka na? Hindi pa ako nakapag..."

Sandali lamang niyang tinapunan ako ng tingin na tila ay hindi interesado.

Nakalimutan ko. Ni minsan ay hindi pala ako ipinagmaneho ni Vincent sa trabahong pinapasukan ko.

"Nasaan ang papel?" Saka ito napatingin sa relo. "Come on, Jasmine, I'm running out of time."

Madilim ang mukha ko. I had prepared the papers before opening the door for Vincent's na may bahid ng basa kong luha, saka ko iyon inangat sa ere.

Bago pa man lumapat sa kamay ni Vincent ang papel, binitiwan ko iyon kaya'y bumagsak iyon sa sahig.

"What the..." He muttered, annoyed.

'What goes around, comes around'

Sabi ko sa isip. Walang emosyon na nakababa ang tingin ko sa asawang nagmamadaling damputin ang papel. Ni hindi ako nito tinapunan nang tingin saka lamang nagkukumahog sa pag-alis.

Halos mangisay ang tuhod ko nang bumalik sa loob ng kwarto. Nawalan ako ng balanse pagkatapos maisarado ang pinto.

I really loves Vincent de Alegre, ngunit wala iyong katumbas.

Bumukas muli ang pintuan, sumilip si Vincent sa siwang, dala pa rin ang seryosong mukha.

"You have to leave the house today. Pack everything and don't leave any trashes. We could share the other properties, but not this house." Saka siya muling umalis, pabagsak pang isinarado ang pintuan sa harapan ng aking pagmumukha.