LOGINMula sa puso, maraming salamat po sa pagbabasa, sa comments, gifts, at gems! Very much appreciated ko po ang suportang galing sa inyo!
Tumingin si Cassandra sa lalaking minamahal.“Pero Zion, kung hindi mo ako magawang mahalin, sana maging tapat ka man lang.”Dahan-dahang tumayo si Zion at lumapit sa kanya.Marahan nitong hinawakan ang kanyang mukha.“Hindi ko alam kung paano maging tapat,” bulong nito.“Hindi ko alam kung paano magmahal.”“Then, start with simple things. Naa-appreciate ko ang mga maliliit na bagay na ginagawa mo para sa akin.”Parang may huling pader na bumigay sa mata nito.Bumaba ang mukha ni Zion.Marahan siyang hinalikan.Humigpit ang kapit ni Zion sa mukha niya.“Stay with me,” anito sa pagitan ng kanilang mga hininga.Tumingkayad siya at hinalikan sa labi si Zion bilang tugon.At gumanti ito ng mainit na halik. Kinagat nito ang pang-ibabang labi niya bago sipsipin. Hindi niya alam ang gagawin. Napakapit na lamang ang kamay niya sa leeg ng asawa.Malikot ang dila ni Zion. Gustong ipasok sa kanyang bibig. Tapos nilaro ang kanyang dila. Para siyang maiihi sa sensasyon.Napaliyad siya ng maramdama
“Cassandra,” sabi ni Zion, kontrolado ang boses. “Meet my parents.”Nanlaki ang mga mata niya.Hindi niya alam kung dapat ba siyang ngumiti, magmano, o maghanap ng apron para magmukhang mabuting asawa. Hindi siya handa. Hindi pa siya nakapagluto. Hindi pa niya naaayos nang todo ang bahay. May mga kahon pa sa gilid. At si Blessie, nasa loob pa, kumakain ng chips na parang nanonood ng teleserye.“Good afternoon po.”Hindi pa siya nakakagalaw nang bigla siyang nilapitan ng babae at niyakap nang mahigpit.“Finally, my daughter-in-law!” masiglang sabi nito. “Nagkakilala rin tayo. Botong-boto ako sa’yo!”Nanigas si Cassandra sa yakap.Masyadong warm at excited.Yumakap din siya pabalik.“Thank you po,” nahihiya niyang sabi. “Masaya po akong makilala kayo. Pasok po sa munting tahanan namin.”Sa likod ng babae, nakita niya si Zion na tila nawalan ng dugo sa mukha.Si Blessie naman ay lumapit sa gilid ni Cassandra. Nakakunot ang noo habang nakatitig sa mag-asawa.“Bes,” pabulong nito, “bakit p
Humiga si Zion sa pinakadulong bahagi ng kama.Pumikit siya at pilit na pinakalma ang sarili.Pero ilang minuto pa lang ang lumilipas, gumalaw si Cassandra.Una, bahagyang tumagilid ito.Sumunod, lumapit.At bago pa siya makaiwas, pumulupot ang kamay nito sa baywang niya.Nanigas ang buong katawan ni Zion.“Cassandra,” mahina niyang sabi. Walang sagot.Mahimbing pa rin ito.Maingat niyang kinuha ang kamay nitong nakayakap sa kanya. Huminga siya nang malalim, pilit na hindi pansinin ang init ng balat nito sa palad niya.Pero pagkaraan lang ng ilang segundo, muling gumalaw si Cassandra.Mas malapit.Mas walang pakundangan.Muli siyang niyakap nito, mas mahigpit na ngayon, na para bang unan siya. At bago pa siya tuluyang makarecover, ipinatong pa nito ang isang binti sa hita niya.Napapikit si Zion nang mariin.“Of course,” bulong niya. “Malikot ka nga matulog.”Hindi pa rin ito sumagot. Mahimbing ang tulog nito.Habang siya, parang sinusunog nang buhay.Dahan-dahan siyang lumingon. A
“Kung hindi ka naman sa mansyon pumupunta… saan ka talaga galing araw-araw, Zion?”Hindi agad sumagot ang lalaki.Tumalikod ito at kunwaring inayos ang isang kahon sa gilid.“I’m looking for a new job.”Natigilan siya. “Job?”“Oo.”“Kaya nakita kita sa Silver Lining?”“Yes.” Hindi ito tumingin sa kanya. “Nagpapatulong ako kay Fiona.”Sumikip ang dibdib niya sa pangalan ng babae, pero pinilit niyang hindi mag-react. “Bakit naman kailangan si Fiona?”“May connections siya, matagal na siyang nagtatrabaho sa Silver Lining.”“Ah.”Pagkatapos ay narinig niya ang mababang buntong-hininga ni Zion.“Well,” sabi nito, mas mahina na ngayon, “Candice is already married. May tao nang magpo-protekta sa kanya. Hindi na niya ako kailangan.”Bakas ang lungkot sa tinig ni Zion. At nalulungkot siya para dito.Ayaw niyang magtanong pa hanggang masugatan silang pareho.Kaya iniba niya ang usapan.“Nga pala…” sabi niya, pilit pinagaan ang boses. “Kailan ko makikilala ang pamilya mo?”Natigilan si Zion.“As
Hindi alam ni Cassandra kung matatawa ba siya o mabibigla sa nakita.Nakasumbrero at face mask si Zion. Sa liit ng tricycle, halatang hindi ito komportable.Naghihintay ito sa kanya.“Zion?” Lumapit siya nang bahagya upang masiguro kung asawa nga niya ito. “Anong ginagawa mo dito?”“Sumakay ka na.”“Sinusundo mo ako?” tanong niya, pilit itinatago ang kakaibang pagbilis ng tibok ng puso. “Ako ba o si Fio--”“Ikaw,” putol nito.Natigilan siya.Isang salita lang, pero parang may tumama sa dibdib niya.Agad itong umiwas ng tingin. “Dumaan lang ako. Sakto, uwian mo na. Sumakay ka na. May pupuntahan tayo.”“Bakit naka-tricycle ka?”“May problema ba sa tricycle?”“Wala.” Hindi niya napigilan ang maliit na ngiti. “Kaso parang hindi ka kasya.”“Cassandra.”“Okay na. Sasakay na.”Pumasok siya sa tricycle. Dahil masikip, nagkadikit ang braso nila. Pareho silang natahimik. Ramdam niya ang init nito dahil walang distansya. Amoy sabon at something expensive pa rin si Zion kahit hapon na.“Saan tayo
“Sir, baka gusto ninyo na lang po gawing individual category?”“Puwede ba?”“Hindi po.” Napakamot si Theo sa ulo. “Everything is planned na. Hindi po puwedeng basta baguhin.”“Sino ba nakaisip ng ganyang pakulo?” inis na tanong ni Zion. “Hindi ’yan makakatulong sa kumpanya.”Tumikhim si Theo.Zion’s eyes narrowed. “What?”“Sir… ideya n’yo po ’yan last year.”Saglit na katahimikan.“Hindi ko maalalang sinabi ko ‘yan.”“Opo. Sabi n’yo pa nga, kailangan ng event na magpapakita ng unity and public image ng bawat department.”Nawalan siya ng kibo.Tumalikod si Zion, pero hindi pa rin nawala ang iritasyon sa mukha niya. Ilang segundo siyang tahimik bago biglang nagsalita.“Nga pala.”“Yes, sir?”“Ihanap mo ako ng maliit na bahay pang-mag-asawa.”Natigilan si Theo. “Bahay?”“Mas maganda kaysa sa apartment na inuupahan ko ngayon. Tahimik, malinis, at safe. Pero huwag mansion. Kumpleto ang gamit.”Dahan-dahang ngumiti si Theo. “Ehem.”Zion turned. “What?”“Mukhang iba na talaga ’yan, sir.”“Sar
Pagbalik ni Mira sa opisina, bitbit ang ilang folders at ang brown envelope, pilit niyang pinanatili ang normal na kilos. Nakaupo si Kyle sa swivel chair, nakasandal at abala sa pagbabasa ng reports.“Nakuha mo ba ‘yung hinihingi kong project file?”“Yes. Nasa folder na ‘to.”Lumapit siya sa desk,
“Mira,” seryosong tono ni Kyle, “bakit parang umiiwas ka sa akin? Kanina pa kita hinahanap. Bigla kang naglaho sa hotel. Akala ko kung ano na ang nangyari sa’yo. At ngayon…” bahagya nitong iniangat ang baba niya.“Pakiramdam ko pinagtataguan mo ako. Bakit?”Mabilis ang tibok ng puso niya. Buntis siy
Nagulat si Mira pero agad nag-isip ng palusot. “Hindi ah, medyo lasing na nga ako,” sagot niyang may kasamang tawa.At doon, halos mapatumba na si Kyle sa upuan. Agad siyang tumayo, inalalayan ito, at nagmamadaling sinenyasan ang waiter na tulungan siya. “Room key,” bulong niya sa staff ng bar-hote
Pagbaba nila ng sasakyan, halos sabay-sabay na napasinghap sina Nanay Mel, Tatay Samuel, at Maya ng makita ang bagong tahanan.“Mira, anak, ang laki ng bahay!” bulalas ni Nanay Mel habang halos hindi makapaniwala sa nakikita. Malawak ang bakuran, bago ang pintura, at may bakod pa na kulay puti ang t







