ANMELDENIlang beses na marahil akong napabuntong-hininga habang nakatitig sa dinaanan ng batang babaeng binigyan ko ng bracelet. Ang sabi niya'y babalik agad siya dala ang pambayad.I could feel Malik's gaze on me.Kanina pa siya nakatayo sa harap ng tindahan ko, nakahalukipkip na ngayon dahil sa pagkainip sa paghihintay sa akin.Pinagtitinginan na rin siya ng mga dumaraan.And for a second...Pumasok sa isip ko na baka puwede ko siyang gawing marketing strategy.Gagamitin ko ang kaguwapuhan niya para makahikayat ng mas maraming customer.But...Would he even agree to that?Nanliit ang mga mata kong nilingon siya.Tinaasan niya ako ng kilay.“Are we leaving already?” matalim niyang tanong.“No. Wala pa 'yung bata. Hindi pa siya bayad.” nakasimangot kong sagot.Napasinghap siya.“It's just a damn fifty pesos, Lucky! Ako na ang magbabayad! Umuwi na tayo!” malakas niyang sabi.Dahil doon, mas marami ang napalingon sa amin.Pero hindi ang malakas niyang boses o ang pagkairita niya ang umagaw ng a
Nagsingisian ang mga kaibigan ko nang buksan ko ang shop ko sa palengke. Lahat sila ay nakatingin sa akin na parang may alam na namang chismis. Kumunot ang noo ko sa kanila at napailing.“Ano na namang chismis n'yo?” tanong ko habang inaayos ang mga paninda kong handmade accessories at mga libro.“Himala si ante n'yo! Nagtinda! Akala namin, teh, hindi ka na magtitinda. Siyempre kasi, 'di ba, nagpakasal ka na sa mayamang pogi na malaki ang katawan na masarap—” si Chariz.“—na masama rin ang ugali.” masungit na sabat ni Ysabelle sabay kumaway sa akin.Napangiti rin ako sa kanya.“Ang bitter! Ikaw na ang pumalit kay Lucky sa pagiging bitter!” mataray na sabi ni Chariz.“Pero maiba tayo, Lucky. Ngayon ka na lang ulit nagbukas, tanghali pa. Parang first time yata na tinanghali ka ng gising?” nakataas ang kilay na sabi ni Dahlia.Tumikhim ako at isinuklay ang buhok sa likod ng tainga.“Natanghali lang ng gising...”Bigla namang napatili ang mga kaibigan ko kaya gulat ko silang napatingin.“
Pinagmamasdan ko siyang kumain ng mga niluto ko.Dahil wala si Manang Lui para magpatulong ako at gutom na gutom na rin si Malik, simpleng tuyo at itlog na may kamatis at sibuyas na lang ang naihanda ko para sa kanya.Nakakatawa ring isipin na ang isang mayamang CEO ay tuyo at itlog lang ang kinakain ngayon.Pero kung makakain siya...Parang iyon na ang pinakamasarap na pagkain sa buong mundo.Hindi ko tuloy napigilang mapangiti habang pinagmamasdan siya.Habang kumakain siya, pinakwento niya sa akin ang mga nangyari kagabi at buong araw.Edi ako naman, bilang masunurin, kinuwento ko nga—kasama na roon ang lahat ng sama ng loob ko.“Sayang talaga 'yung native chicken ko! Alam mo ba, first time kong magluto no'n! Tapos ako pa ang humuli sa manok na 'yon, huh!” sabi ko at nangalumbaba habang nakanguso.Natigilan siya sa pagkain at napatitig sa akin.Agad ko siyang sinita.“Hoy! Huwag kang maguilty! Mas tama naman siyempre na unahin mo 'yung mga tauhan mo sa Manila kaysa sa tinolang nati
Buong araw akong nanatili sa bahay. Pagkatapos ng pag-uusap namin ni Kuya kanina, pinilit kong kumain bago muling nakatulog.Kahit ano pa ang sabihin ni Kuya Lhor, wala na rin namang magbabago.Kasal na ako kay Malik.The least thing I can do now is make sure that none of my properties will ever end up in his hands.Pero pagkatapos ng nangyari kagabi...I don't think I can still believe any of his promises.Panay rin ang tawag niya buong araw. Kinailangan ko pang i-power off ang cellphone ko para lang magkaroon ng kahit kaunting katahimikan.I needed to talk to him. But not now. Not when I was still this angry. Not when I couldn't even bear the thought of seeing his face.Galit pa rin ako. Hindi ko lang alam kung dahil ba pinaghintay niya ako buong gabi...O dahil napanis na ang mga pagkaing buong puso kong inihanda para sa kanya...At hanggang ngayon, hindi pa rin siya umuuwi.But maybe… it wasn't really because of that. I was angry at myself. Because I actually believed him.Hinayaa
Umuwi ako sa family house ko nang sumikat ang araw at wala pa ring Malik na umuuwi.Iyon naman talaga ang sinabi kong plano sa kanya kahapon—uuwi ako rito at dito matutulog. Pero dahil sa paghihintay sa kanya buong magdamag, ni isang saglit ay hindi ako nakatulog.Nang dumampi ang masakit kong likod sa malambot na kama, napapikit ako at hinayaang umagos ang mga luha.I hated how I stayed awake all night waiting for him.I hated how I refused to eat because I kept believing he would come home soon... and that we'd have dinner together.And I hated the fact that I was crying over a promise. Umasa ako. Naniwala ako.Akala ko...Totoo na siya. Pero gago siya. Hindi na magbabago ang isang lalaking tulad niya.Maybe the side he showed me yesterday was nothing but an act.Marahil kaya hindi siya umuwi ay dahil hindi niya matiis na walang kasiping na babae.Most men in Manila are like that… And Malik is no exception."I won't cheat on my wife."Napabangon ako mula sa panaginip na iyon. Magul
Thinking about it now, Malik and I were never really clear about the terms of our marriage. The only thing we talked about was him stopping the destruction of Mirasol. I thought the only thing I had to sacrifice was my freedom.Hindi ko naisip na maaari rin pala siyang magkaroon ng karapatan sa mga ari-arian ko ngayong mag-asawa na kami.What if he could actually claim my properties because we never signed a prenuptial agreement?Pumayag akong magpakasal sa kanya para hindi niya angkinin ang Mirasol, ang mga lupain dito, at ang corn plantation ko.Pero paano kung ang mismong pagpapakasal ko pala sa kanya ang nagbigay sa kanya ng mas malaking pagkakataong angkinin ang lahat?Hindi lang ang Mirasol...Kundi pati ang lahat ng sa akin.“Lucky... hindi ka naman siguro niloloko ng Malik na 'yon?” mahinang tanong ni Aling Berna. Naiintindihan ko ang takot nila.Dahil kung totoo ngang mangyayari iyon... hindi ko sila nailigtas.Ako pa mismo ang naglagay sa kanila sa panganib.But then, a mem







