MasukThank you so much for reading this chapter! Please support the book by voting, commenting, and leaving a review - it means a lot to me! See you next chapter, lovelies! ~Helenmaria😘
Natigilan siya sa rebelasyon ng kanyang ama. Noon pa man ay sinabi na ni Patty sa kanya na hindi nila tunay na kapatid si Emerald. Nagkaroon na siya ng pagdududa tungkol dito, ngunit sa pagkakataong ito ay kinumpirma na ng ama ang katotohanan. Pero anong dahilan bakit nga ba inuwi nito si Emerald sa mansyon at ipinakilala bilang bahagi ng kanilang pamilya?"I adopted her to make her your future wife soon. She was the perfect girl I chose for you to marry in the future, son,” seryosong pahayag ng kanyang ama.Nabigla siya at tila hindi agad naproseso ng isip niya ang mga sinabi ng ama. Halo-halong gulat at pagkalito ang bumalot sa kanya at hindi niya alam kung ano ang magiging reaksyon niya.Was it some kind of a joke or what? But he was damn serious and he looked like he meant his words. "You've got to be kidding me, Dad," hindi makapaniwalang sagot niya dito. "The moment I took
Minsan na ring sinabi sa kanya ni Patty na ampon lang ito ng ama nila, at pinagbawalan silang ipaalam iyon kay Emerald. Naisip pa nga niya noon na baka anak ito ng ama nila sa ibang babae. Na baka anak nito ito sa labas at inilihim lamang sa kanila ni Patty. Iyon marahil ang dahilan kung bakit itinatago ito ng matanda sa lipunan at sa media.He used to hate and bully her before, but he knew deep inside him that was just a facade to keep the secret he felt for her, for he knew he shouldn't be feeling that way toward her. Hindi iyon normal, at hindi rin tanggap ng lipunan ang makaramdam ng ganoon para sa isang taong pinalaking parang kapatid mo na. O baka sa kaibuturan niya, alam niyang hindi naman talaga sila magkadugo, kaya may bahagi sa kanya na lihim na umaasa at naghahangad dito.Isa sa mga alaalang hindi niya makalimutan ay nang makita niya si Emerald na mag-isa sa tabi ng lawa. She was playfully throwing rocks into the water, looking amazed
He decided to leave the paddock when reality suddenly struck him. Naglakad siya papunta sa mga daanan sa likod ng mansyon, papasok sa maliit na kagubatan. Habang naglalakad, bigla naman niyang naalala ang isa pang memories noong kabatahan nila sa parehong lugar ding iyon.One hot afternoon when he passed through the back gate outside the mansion's area to go through the forest and walk. The back gate was a passage to the forested area, and he was fond of walking around there at that time. “Alec!” may tumawag sa kanya mula sa likod.Nang lumingon siya, nagulat siya nang makitang si Emerald iyon. Nagulat man, nagkunwari parin siyang hindi niya narinig ito at nagpatuloy lang sa paglalakad.“Alec, sandali!” sigaw nito."What!" he answered, feeling annoyed. "Where are you going?" "None of your business!" "Are you going to the lake? Can I come with you?""No
Pagdating nila sa mansyon, nagulat ang lahat sa biglaang pagdating nila. Agad na niyakap ni Nana Marcela si Emerald, at masayang sinalubong sila ng mga kasambahay. Maging si Mr. De Guzman ay nagmamadaling nag-utos sa mga katulong na ihanda ang kwartong tutuluyan nila.Inutusan din ni Nana Marcela ang kusinero na maghanda ng espesyal na hapunan para sa gabing iyon. Halos hindi magkamayaw ang mga kasambahay sa hacienda sa pag-eestima sa kanila sa biglaan nilang pagdating. The people in the hacienda adored his wife; they seemed so glad to see their Señorita. No wonder his wife loved this place. Napakabuti at dalisay ng puso nito kung kayat madali itong mahalin. She was like a burst of sunshine in a dark and cold night, a wave of light and happiness in this crazy, cruel world.Bakit ngayon lang niya iyon napagtanto? Sino bang hindi mamahalin ang kabutihan nito? Halos gusto niyang isusumpa ang sarili sa isiping siya pa na asawa nito
Matapos ang ginawa niyang kalupitan at karahasan sa asawa, nang sa wakas ay humupa na ang galit at ang matinding selos nanaramdaman ay doon siya parang natauhan at tiningnan si Emerald.Nakahiga ito sa tabi niya, walang saplot habang nababalutan ng kumot at tahimik na umiiyak habang nakatalikod sa kanya. Ang makita ito sa ganoong sitwasyin ay para bang may mabigat na bagay na unti-unting dumudurog sa puso niya.Bigla siyang binalot siya ng matinding guilt at pagsisisi. Doon niya napagtanto kung gaano kabigat ang nagawa niya sa asawa.How could he have done such a drastic thing to his wife? He had hurt her, treated her like a wanton woman, and it was the second time he had done so. Binulag siya ng matinding selos at alam niyang hindi na niya mababawi pa ang mga nagawa.Maaaring huli na ang lahat, pero totoong nagsisisi siya. Hindi niya kayang makita ang asawa niya na umiiyak nang ganito. Hindi rin niya magawang lapitan o patahanin ito, da
Ngunit sa pagkakataong iyon, iba. Magaspang ang bawat galaw, halos parang sinasadya siyang saktan. His tongue invaded her mouth while his hands continued to explore and touch her body.Ang bawat halik ay mapusok at agresibo, halos sinasadya siyang saktan, at ang bawat haplos ay walang lambing—parang galit ang ipinaparamdam nito sa kanya sa bawat segundo. Ramdam niyang ibinubuhos nito ang lahat ng galit at selos sa paraan ng pag-angkin nito sa kanya.She tried to bear it, deciding to set aside the discomfort and violence she was feeling. He cupped her buttocks firmly and pulled her closer, letting her feel his hardened arousal pressing against her thigh.She could feel how aroused he was. Part of her wanted to push him away, sensing he was punishing her, but she knew resisting would only cause more trouble. It would only anger him further, so she decided to remain passive. He attacked her lips again in a violent kiss. His palm grazed
Dalawang buwan na ang lumipas mula nang simulan ang pagtatayo ng kanyang restaurant. Sobrang naging abala siya nitong mga nakaraang linggo dahil gusto niyang maging hands on sa bawat maliit na detalye ng kanyang unang sariling restaurant. From the good quality of furnitures, kitchen wares a
“Oh, my sweet and lovely Emmie. Alam mong ikaw ay isang De Hizon. Tiyak na ang mga taong hindi ka gaanong kilala ay siguradong hindi makapaniwala na ang mga simpleng bagay lang na ito ang nakakapagpasaya sa’yo. Hinahangaan ko ang kabutihan at kababaang-loob ng puso mo. Hindi ka naghahangad ng lab
Ng mga panahong iyon, naaalala niyang umiyak siya halos gabi-gabi. Sinubukan niyang tumawag kay Patty ngunit abala ito sa nalalapit nitong kasal kaya't naiintindihan niya kung bakit palagi itong hindi makasagot sa kanyang mga tawag.Wala siyang nagawa ng mga panahon iyon kundi umiyak
"Hey,Graduation Day is finally coming! Sa wakas, magpapaalam na tayo sa high school at magsisimula na ng bagong yugto sa kolehiyo!" masayang sabi ni Camille.Si Camille ay isa sa mga matalik niyang kaibigan at ang kanilang class president. Nasa canteen sila ng mga oras na iyon







