Mag-log inAs the youngest child of the De Hizon family, Emerald strives to be the perfect daughter, hoping to be loved and accepted. Tila malupit ang buhay nang mabunyag ang katotohanan na ampon lang siya. What could be more devastating is to discover she is supposed to be engaged and married to someone she knows as her brother! Sebastian Alexander De Hizon—the rebellious, ruthless, and dominant brother who hates her for reasons unknown. Wala itong ipinakita sa kanya kundi hatred at ruthlessness. Malinaw na malinaw ang pagtutol nito sa kanilang kasal. Yet, with Alec's strange behavior, his stolen glances, and the way her heart throbs whenever he is near, will she finally understand what those things mean?"
view moreHindi kailanman naging madali ang maging anak ni Senior Alonzo De Hizon
Trying hard to be worth on his praises,
Being the good daughter I thought I could be,
Trying my hardest so he can be proud of me,
And yet being hidden in society, and not being recognized.
Hindi kailanman naging madali ang maging ako...
Yes, I may have everything
Wealth, luxurious and glamorous life,
Lots of girls maybe even wanted to be in my shoes,
Pero hindi ako.
Hindi ko ito hiniling at lalong hindi ko ito ginusto
I've never been satisfied,
And I've never been happy.
It's so lonely being me
To be confined in a golden cage, with one's freedom narrowed and restricted
To find out, that you're not truly a part of your so-called family,
It's so hard to accept, but that's the truth I have to accept
Striving hard to be your best, yet knowing it will never be enough
Striving hard to earn your family's praise, just to be loved in return
Kahit katiting na pansin at pagkilala man lang,
Gusto ko lang na tanggapin at mahalin
Ngunit sa kasamaang palad, alam kong hindi ito mangyayari
I was only adopted,
A mere accessory to the family's prestigious and untainted name
Alam mo ba kung gaano kasakit ang masampal sa katotohanang iyon?
Halos buong buhay ko ay inalaay ko sa pagpapalugod sa kanila
And what's more hurting?
To be asked to repay their goodness by marrying their son—the person whom I thought my brother
Sebastian Alexander De Hizon, the brother who despise me for unknown reasonsHe hates me as much I hate him
But beyond those icy cold stares and bad treatments he showed me, alam kong kahit papaano ay mabuting tao siya
Kung bakit niya ako kinamumuhian?
Hindi ko yata kailanman malalaman ang dahilan
Ang kanyang maiinit at makahulugang tingin,
Ang kakaibang pakikitungo niya sa akin
At ang mga patago at lihim niyang mga sulyap kapag akala niyang hindi ako nakatingin,
Ay siya lang ang nakakaalam.
Whenever I stutter and blunder in front of him,
Whenever I get conscious when he's around
And this silly heart that throbs whenever he comes near me,
Hindi ko maipaliwanag kung bakit ako nakakaramdam ng ganoon...
I am about to marry him, yes,
At wala ni isa sa amin ang may gustong mangyari iyon
He hates me and I'm afraid of him
We can't be together,
It will be like mixing oil into the water
Oo, kinamumuhian niya ako
And I can't imagine spending my life with him.
Well, I'm done with this kind of life anyway
I had enough with the sorrow and pain
Pagod na akong umasa na mahalin pabalik
Pagod narin akong humiling sa kanilang pagtanggap
I had enough of this hypocrisy and pretensions
And this time, I'll think of myself
This time, hindi ko na hahayaan na manipulihin pa ng sinuman ang aking buhay
I'll do what I have to do
At iyon ay ang tumakas....
I am Emerald Marie De Hizon, married to the ruthless and this is my story….
“Hindi. Kusang-loob akong pumunta hija. Nang mabalitaan ko ang nangyari sa'yo, halos hindi ako mapakali sa sobrang pag-aalala.” Ramdam niya ang lungkot at pag-aalala sa tinig ng matanda.Alam niyang totoo ang bawat salitang sinasabi nito pero pinili niyang patigasin ang kanyang puso. Hindi na siya pwedeng magpadala sa emosyon. Napakarami na niyang pinagdaanan. Napakaraming beses na siyang nasaktan at niloko ng mga taong pinagkatiwalaan niya kaya natuto na siyang magtayo ng pader sa kanyang puso. Iyon na lang ang natitira niyang panangga upang hindi na siya muling masaktan.“Paano mo nagawa 'yon, Nana?” nanginginig ang boses niyang tanong. “Bakit mo itinago sa akin ang totoo? At bakit mo nagawang ipagkanulo ang pamilya ko?”Tuluyan nang napahagulgol si Nana Marcela nang marinig iyon mula sa kanya. Hindi niya maiwasang masaktan habang nakikita ang matanda na umiiyak. Sa kabila ng lahat ng nalaman niya, mahal niya par
Marahil, ito na talaga ang katapusan ng lahat sa kanilang dalawa. At marahil, ito na rin ang pinakamabuti. Mahal niya si Alec pero hindi sapat ang pagmamahal na iyon para kalimutan ang lahat ng sinira at ipinagkait sa kanya ng pamilya nito.Tahimik niyang pinanood si Alec habang dahan-dahan itong tumayo. Bagsak ang mga balikat nito tila tuluyan nang nawalan ng pag-asa. Tumayo lang ito sa harap niya, nakatitig ngunit walang salitang namutawi sa mga labi nito.Hindi niya maipaliwanag ang nakikita niya sa mga mata nito. Na para bang matinding lungkot at sakit ang nararamdaman nito. Napansin niya rin ang bahid ng luha sa mga mata nito. Ngayon lang niya ito nakitang umiyak.Kumirot ang puso niya sa nakita pero hindi sapat ang pagdurusang nakikita niya rito para mabura ang sakit na iniwan ng pagkawala ng anak nila. Hindi rin nito mabubura ang lahat ng hinanakit na matagal na niyang kinikimkim. Kailangan na itong matapos. Ang tanging hinihiling na lang niya
"I lost him. I lost the only hope I had. The only reason I had to keep going." bulong niya sa kabila ng paghagulgol.Pakiramdam niya, tuluyan na siyang nawasak. Alam niyang hindi na siya muling magiging katulad ng dati.Ito ba talaga ang kapalit ng pagmamahal niya ng lubos? Ito na lang ba ang nakalaan para sa kanya? Puro sakit, luha, pagkabigo at pagtataksil mula sa mga taong minahal at pinagkatiwalaan niya? Ang anak niya ang naging tanging dahilan na lang kung bakit muli siyang nagkaroon ng pag-asang may mabuti pang naghihintay sa kanya. Pero ngayon pati iyon, nawala na. Paano pa siya magpapatuloy ngayon? Paano pa niya haharapin ang bukas?Sadyang napakadilim at napakalupit ng tadhana. Sa dami ng tao sa mundo, bakit tila siya ang laging pinipiling saktan nito? Hindi pa ba sapat ang lahat ng pinagdaanan niya? Hanggang kailan pa siya kailangang magdusa? At gaano pa kabigat ang kailangan niyang pasanin at pagdaanan bago siya tuluyang maging masaya?“P
“Please... huwag mong sisihin ang sarili mo. Aksidente ang nangyari. Ako na lang ang sisihin mo, kasalanan ko ang lahat.” Sa narinig ay nag-aalab ang galit siyang tumingin Kay Alec. "Please, Alec, nothing you say will ever make this better. Just leave me alone. Get out of here." Halos manginig ang boses niya habang pinipigilan ang sarili.Gusto niyang umalis ito bago pa sila makapagsalita ng mga salitang hindi na nila mababawi. Kinamumuhian niya ito.Sa sandaling iyon, iyon lang ang laman ng puso at isip niya.“Leave. Get out and leave me alone! Umalis ka bago pa ako makapagsabi ng mga salitang pagsisisihan ko. I do not want to see your face! I hate you!" sigaw niya habang nanginginig sa sakit at matinding poot.“I am so sorry... Hindi ko alam. Kung nalaman ko lang hindi sana ito nangyari,”“Sinabi nang umalis ka! Go away. I hate you so much!” sigaw niya.Pakiramdam niya'y sasabog na siya sa tindi ng lungkot, galit,
Hatinggabi na at sinubukan niyang matulog, pilit na isinasantabi ang nararamdamang gutom. Pinatay niya ang ilaw at humiga sa kama, ngunit sa tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata, muling bumabalik ang mga alaala ng kagabi. Bakit ba ayaw siyang tantanan ng mga mapanuksong alaalang iyon? Sinubuka
Pagdating nila sa paddock, mabilis itong bumaba sa kabayo. Napasinghap siya nang bigla siya nitong hawakan mula sa pagitan ng bewang at puwitan niya. Naramdaman pa niyang bahagya nitong pinisil ang kanyang puwitan bago siya binuhat pababa sa lupa.Nag-init ang kanyang mga pisng
His touch made her tingle and shiver with fear at the same time. Then the memories of last night suddenly flooded her mind, the memories she had been trying to forget since she woke up this morning.Sobra siyang tinakot nito kagabi, at labis niya itong kinaiinisan dahil sa pagiging asshole nito. S
"It's getting darker, what are you still doing here?" Isang marahas na singhap ang kumawala sa kanyang mga labi nang marinig ang malamig at baritonong boses na iyon mula sa kanyang likuran.It was Alec. Nakasakay ito sa paborito nitong kabayo na si Thunder Storm, suot ang isang cowboy hat at itim na






Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.