Clifford’s POV.Pagpasok ko sa conference room ay agad na sumalubong ang malalakas na tinig. Nagkakagulo ang mga shareholders at board members, sabay-sabay na nagsasalita, halos mabasag ang katahimikan ng silid sa ingay ng kanilang pagtatalo.Lahat sila ay may kani-kanyang ipinaglalaban. Lahat ay may katuwiran.“Mabuti naman at naisipan mo pang pumasok sa kompanya na ito, Clifford,” mapanuyang turan ng isa sa matatandang shareholders, namumula ang mukha sa galit. “Gusto na naming magbitiw ka sa pwesto mo bilang CEO dahil mukhang may mas mahalaga ka pang inaasikaso kaysa sa kompanya,”Sumingit naman ang isa, matinis ang boses na puno ng paninisi. “Kung hindi mo sana inunang kantiin ang sekretarya mo, e, ‘di sana ay maayos mong napapatakbo ang kompanya. Hanggang kailan magtitiis ang kompanyang ito sa ilalim ng iyong pamumuno?”“Everyone, will you please, refrain from throwing shade against the CEO and his wife. Mali na ang mga salitang ibinabato niyo sa kanila. If you have concerns or c
Miley’s POV.Puspusan ang naging pagsasanay sa ‘kin ni Clifford sa paggamit ng baril. Buong akala ko ay iyon lang ang ituturo niya sa ‘kin pero nagulat ako ng kumuha pa siya ng ibang tao para turuan naman ako ng self-defense. Pero sa kabila ng mga ginagawa naming ay hindi namin pinapabayaan ang trabaho sa kompanya. Iyon nga lang ay sa bahay na namin ginagawa ang trabaho.Makalipas lang ang halos dalawang linggo ng puspusang ensayo ay masasabi kong marami akong natutunang bagong kaalaman. Pero hindi ko alam kung magagamit ko nga ito kung sakali kapag nakaharap na namin ang kalaban.“Anong iniisip mo?” tanong sa ‘kin ni Clifford nang yakapin niya ako mula sa likuran. Nakatayo kami sa tapat ng salaming bintana nang silid namin.“Nagising ba kita?” tanong ko at inihilig ang ulo ko sa dibdib niya. Kalagitnaan na iyo ng gabi at hindi ako makatulog kaya naisipan kong magpalipas ng oras sa may bintana. Malakas ang ulan sa labas at may mga patak na tila kristal na dumadapo sa bintana.“Yeah, n
Miley’s POV.“I will show you something,” turan ni Clifford habang pababa kami ng unang palapag. Nasa mukha niya ang excitement na noon ko lang nakita. Dumiretso kami patungo sa kusina pero bago makarating doon ay may kung ano siyang ginalaw sa wine rack na nasa mini bar pagkaraan ay biglang gumalaw ang cabinet na pinaglalagyan ng iba’t ibang klase ng alak at tumambad sa harapan ko ang isang lihim na silid.Bigla ay napahigpit ang kapit ko sa palad niya. Hinawakan ko rin ang dibdib ko dahil naghi-hyperventilate ako. Nag-aalala akong binalingan ni Clifford.“A-Anong nangyayari, Miley? A-Ayos ka lang ba?” tanong niya at sinapo ang likuran ko. “Nora, Shelly, dalhan niyo ako ng inuming tubig dito!” Natatarantang sigaw niya.Pilit kong hinahabol ang hininga ko dahil sa pagbabalik ng bangungot na nangyari sa ‘kin noong nakaraan. Tila Déjà vu. Bakit may ganitong silid sa bahay ni Clifford?Mayamaya ay dumating na rin si Nora dala ang isang basong tubig. Agad itong inilapit ni Clifford sa lab
Clifford’s POV.Kasalukuyan kaming nanonood ni Miley ng horror movie at halos mamanhid na ang braso ko sa higpit ng kapit niya. Pero kahit gano’n ay hindi ko magawang tanggalin ang kamay niya. Kahit papaano ay nakakalma niya ang isip ko na kaninang umaga pa nagri-riot dahil sa dami ng tumatakbo rito.Sa ilang araw na nanatili kami sa bahay ay wala akong balita sa nangyayari sa labas. Tanging ang trabaho lang sa kompanya ang inaasikaso ko. Pero kaninang madaling araw lang ay nakatanggap ako ng tawag mula kay Chanda.Maayos na ang lagay ni Gustav. Pero ang masamang balita ay nakatakas si Aurelius at napag-alaman niya na si Oliver ay isa sa pinagkakatiwalaang tauhan ni Horacio. Ako mismo ang pumatay sa kanya pero si Chanda ang nagligpit sa katawan.“Anong sunod nating papanoorin? Clifford?” nabalik ako sa kasalukuyan nang marinig ang boses ni Miley.“H-Ha? Kahit anong gusto mo,” mabilis na tugon ko.Nagulat ako nang patayin niya ang screen at humarap sa ‘kin. Hindi ganoon kaliwanag sa si
Miley’s POV.Mabilis na lumipas ang mga araw wala kaming naging problema ni Clifford. He’s being sweet and caring towards me. Pakiramdam ko kahit papaano ay nakaka-recover na sa mga stress na nararamdaman ko dahil nasa tabi ko siya.Simula rin ng umuwi kami galing sa ospital ay hindi ko nakitang umuwi si Chanda. Hindi ko alam kung pinaalis siya ni Clifford o kusa siyang umalis. Pero pwede rin naman na nagpapalipas lang siya ng ilang araw para tuluyan akong maka-recover. Who knows?Kung gaano kabilis lumipas ang araw ay ganoon rin kabilis ang pagdating na naman ng mga bagong problema. Ngayong araw ng linggo nagising ako na wala si Clifford sa tabi ko. Sabi sa ‘kin ni Nora ay nasa study room siya at hindi pa lumalabas.I patiently wait for him in the dining area with the foods that I prepared. Pero lumamig na lang ang mga ito ay hindi pa rin siya lumabas. Gusto ko siyang puntahan at dalhan ng almusal pero parang may pumipigil sa ‘kin.“Nora, itago mo na lang muna ang mga pagkain. Baka a
Miley’s POV.Ang mga sumunod na araw ay naging magaan at relaxing para sa ‘kin. Palaging nasa bahay si Clifford at inaasikaso ako. Palaging masaya ang pakiramdam ko at tila ba napakalayo na ni Clifford sa dating siya. Mas malambing, madaldal, maasikaso at palaging nakadikit sa ‘kin. Sinisiguro niyang palagi akong maayos gaya na lang ngayon na nasa pool area kami. Dahil naiinip na ay inaya ko siyang maligo pero daig ko pa ang bata kung alalayan niya.“Ayos ka lang ba? Hindi ka pa ba nilalamig?” hindi ko alam kung pang-ilang beses na niya itong itinanong sa ‘kin.“Hindi nga, ang kulit mo,” natatawang tugon ko. Nakaupo kami sa loungers at kasalukuyang nagme-meryenda.“Sinisigurado ko lang para makapagpakuha pa ‘ko kay Nora ng dagdag na towel,” aniya habang ang atensyon ay nasa peras na binabalatan.“Paano akong lalamigin e, ang taas-taas ng araw,” pakli ko at tumingala para damhin ang sikat ng araw sa mukha ko.“Halika nga at lalagyan kita ng sunscreen. Baka masunog ang balata mo,” wika