My Shotgun Marriage with the Billionaire CEO

หลายปีก่อน ผมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนสมองได้รับกระทบกระเทือนกลายเป็นคนปัญญาอ่อน

พ่อแม่หย่าร้างและจากไปอยู่ที่อื่นตั้งนานแล้ว มีเพียงแม่บุญธรรมเท่านั้นที่เต็มใจดูแลผม

แม่บุญธรรมชื่อว่าหวังอวี้หลาน เธอเป็นเพื่อนสนิทของแม่ผม

ผิวพรรณของเธอขาวเนียน รูปร่างเซ็กซี่ ทุกกิริยาอาการแฝงไปด้วยเสน่ห์ของหญิงสาววัยเจริญพันธุ์

ผมชอบแม่บุญธรรมมาตลอด ในค่ำคืนที่เงียบสงัด บางครั้งผมยังจินตนาการถึงเธอเป็นนางเอกในฝัน

เมื่อไม่นานมานี้ ตอนที่แม่บุญธรรมออกไปซื้อผัก ผมปีนตู้เล่นแล้วเกิดพลาดท่าตกลงมาหัวกระแทกพื้น นึกไม่ถึงเลยว่าสมองของผมจะกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง แต่ผมก็ยังคงแสร้งทำตัวเป็นคนปัญญาอ่อนต่อไป

นั่นเป็นเพราะทุกวันแม่บุญธรรมจะพาผมออกกำลังกายและนวดจุดตามร่างกาย เพื่อกระตุ้นประสาทสมองให้ช่วยฟื้นฟู

และผมยังได้สัมผัสใกล้ชิดกับแม่บุญธรรม ผมจึงไม่อยากสูญเสียความสุขนี้ไป

วันนี้ถึงเวลาออกกำลังกายอีกครั้ง แม่บุญธรรมสวมชุดโยคะรัดรูปสีชมพูดูเซ็กซี่เหลือเกิน มันขับเน้นทรวดทรงองค์เอวของเธอออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เธอมองดูโทรทัศน์พลางทำท่าทางยากๆ ที่ดูยั่วยวน และบอกให้ผมทำตาม

โดยเฉพาะท่าโยคะที่เหมือนแมวยืดเส้นยืดสาย ท่อนบนแนบไปกับพื้น บั้นท้ายงอนงามยกเชิดขึ้นสูง ดูเหมือนลูกพีชที่สุกงอม ช่างเย้ายวนใจเหลือเกิน

ยิ่งไปกว่านั้นกางเกงรัดรูปที่เธอสวมใส่นั้นทั้งบางและแนบเนื้อ เมื่อออกท่าทางขยับขยาย จึงสามารถมองทะลุผ่านเนื้อผ้าเห็นความลับภายใต้ร่มผ้าได้อย่างชัดเจน ตอนนี้ผมยืนอยู่ข้างหลังเธอ บั้นท้ายของเธอจ่อตรงมาที่ผม เพียงแค่เอื้อมมือออกไปก็สามารถสัมผัสจุดสงวนที่ถูกเนื้อผ้ารัดจนเห็นเป็นรูปร่างได้แล้ว

พริบตานั้น ผมเกิดอารมณ์ชั่ววูบจนหน้ามืดตามัว ยื่นมือออกไปหาสิ่งนั้นราวกับถูกผีผลัก

หัวใจของผมเต้นโครมคราม พอสัมผัสโดนเข้าสมองก็พลันขาวโพลนไปหมด

ผมรู้สึกเพียงแค่ว่ามันทั้งนุ่มนวลและอุ่นซ่าน

"อ๊ะ!"

แม่บุญธรรมกรีดร้องออกมาเสียงหลง ขาทั้งสองข้างหนีบเข้าหากันตามสัญชาตญาณ แต่มือของผมยังคงค้างอยู่ที่เดิม การกระทำของเธอนอกจากจะสลัดผมไม่หลุดแล้ว ยังทำให้ปลายนิ้วของผมแทรกลึกเข้าไปมากกว่าเดิม ผมเผลอขยับนิ้วไปสัมผัสโดนเกสรดอกไม้ที่ทั้งชื้นและร้อนผ่าวของเธอ

"ฮ่า...!"

เธอขาสั่นสะท้านพลางหอบกระเส่า ทันใดนั้นมือผมที่กำลังซุกซนอยู่ระหว่างขาของเธอก็สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่ซึมออกมาจนเปื้อนนิ้วและเนื้อผ้าบริเวณนั้น

แม่บุญธรรมหอบหายใจพลางหันหน้ากลับมาด้วยความตื่นตระหนก มองผมด้วยสายตาที่ทั้งอายทั้งโกรธ

เมื่อเห็นพวงแก้มที่แดงระเรื่อและแววตาที่ฉ่ำน้ำของแม่บุญธรรม หัวใจของผมแทบจะละลายลงตรงนั้น

"เสี่ยวเชา รีบเอามือออกไปนะ อย่าจับตรงนั้น" แม่บุญธรรมเอ่ยด้วยใบหน้าแดงก่ำ

"แม่บุญธรรม ตรงนี้ทำไมมันเปียกๆ ล่ะครับ แปลกจังเลย ผมขอลองอีกทีนะ!" ผมเริ่มสวมบทคนปัญญาอ่อน นอกจากจะไม่ฟังคำสั่งของเธอแล้ว ยังรุกหนักขึ้นไปอีก

แม่บุญธรรมส่งเสียงครางอือออกมาคำหนึ่ง ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกไปกับพื้นทันที

"สนุกจังเลย ผมจะเล่นต่อ ไม่อย่างนั้นผมจะไปบอกคุณพ่อบุญธรรมว่าแม่บุญธรรมเปียกต่อหน้าผม!" ผมกลอกตาไปมาพลางทำตัวเป็นอันธพาล

"ยอมแล้วจ้ะ แม่ยอมให้หนูเล่นก็ได้ แต่ห้ามบอกคุณพ่อนะ ตกลงไหม?"

แม่บุญธรรมเองก็เริ่มตกใจ เธอรู้ว่าสมองของผมมีปัญหาและเป็นคนพูดจาโผงผางไม่รู้จักกาลเทศะ

เรื่องแบบนี้ถ้าไปถึงหูสามีของเธอเข้า คงต้องเกิดการเข้าใจผิดครั้งใหญ่แน่ๆ

"เร็วๆ เข้าสิ! ยกก้นขึ้นมาให้ผมเล่นเดี๋ยวนี้!"

"จ้ะๆๆ หนูนี่มันเจ้ากรรมนายเวรของแม่จริงๆ เลย ตอนเล่นก็เบาๆ มือหน่อยนะลูก"

แม่บุญธรรมพยายามโอ้โลมผม เธอหมอบลงด้วยใบหน้าแดงก่ำพลางยกบั้นท้ายทรงลูกพีชขึ้นสูงจ่อมาที่ผม...