Chapter 2 Emergency Pills

Magulo ang isip ni Klaire nang makauwi siya. Sa sobrang pagmamadali, hindi na niya naisipang magpaalam kay Sofia. Isa pa, pakiramdam niya ay sobrang lagkit ng katawan niya. Hindi niya alam kung pawis ba iyon o iba pa, kaya agad siyang dumiretso sa bathroom para maligo.

Nang maghubad siya, napasinghap siya nang makita ang katawan. Makinis at maputi ang kanyang balat kaya kitang-kita ang mga markang iniwan ni Wade, lalo na sa kanyang dibdib.

Hindi na niya kailangang balikan ang mga nangyari para malaman kung gaano iyon kapusok. Hindi niya inasahan na ang Wade na palaging presentable sa suit and tie ay ganoon pala sa kama.

Marahas na pinilig ni Klaire ang ulo at binuksan ang shower. Kinuskos niya ang mga marka sa katawan, umaasang matatanggal ang mga iyon sa tubig. Ngunit nang yumuko siya, lalo siyang nahiya at natakot nang maalalang hindi man lang gumamit ng condom ang lalaki.

Hindi niya alam kung ilang beses silang nagsiping kagabi, kaya bibili na lamang siya ng morning-after pill mamaya para makasiguro.

Matapos magbihis, naghanda na siyang umalis para pumunta sa pharmacy. Hindi pa siya nakakalayo nang biglang mag-ring ang cellphone niya. Nang makita niyang si Sofia ang tumatawag, agad siyang naalarma.

Marahil ay napansin na nitong wala siya sa bahay. Hindi lang niya alam kung nalaman na rin ba nito ang nangyari sa kanila ng kuya nito.

Kinakabahan man ay sinagot na rin niya ang tawag.

“Hello, Klaire, nasan ka? Kanina pa kita hinahanap! Hinanap din kita sa doghouse pero wala ka naman doon. Saan ka ba pumunta?” nagpapanic na tanong nito.

Kinagat ni Klaire ang ibabang labi habang nag-iisip ng isasagot. Mukha namang wala pa itong alam sa nangyari. Kung alam na nito, iyon na sana ang unang itinanong nito sa kanya.

“Nakauwi na ako,” tipid niyang sagot. “Sorry, hindi na ako nakapagpaalam. Nagkaroon kasi ng emergency…”

“No, it’s fine. Buti na lang nakauwi ka na,” agad na sagot ni Sofia. “Nag alala lang ako kasi baka kung saan kita naiwan kagabi.”

Napangiwi si Klaire dahil doon. Parang mas mabuting kung saan na lang siya iniwan nito kaysa sa silid ng kuya niya.

“Huwag ka nang mag alala. Okay lang ako.”

“So saan ka nga natulog kagabi?” pangungulit ni Sofia.

Agad na nagflashback sa isip ni Klaire ang mga nangyari kagabi dahil sa tanong na iyon. Bawat haplos, bawat yakap, bawat halik, at bawat galaw ni Wade sa ibabaw niya ay sunod-sunod na bumalik sa kanyang isip. Lalong nag init ang pisngi niya nang tila naririnig niya pa ang paulit-ulit na hiyaw at ungol nilang dalawa.

“Ha? Ah… O-okay lang ako. Nakatulog ako nang… maayos,” nauutal na sagot niya sa kaibigan.

Marahas na bumuntong-hininga si Sofia sa kabilang linya. “Buti naman! Akala ko ay napabayaan kita.”

Sa kabilang linya, si Wade na nakikinig sa usapan nilang dalawa ay napataas ang kilay. Nakatulog nang maayos? Ibig sabihin ba nito ay nasatisfy at nasarapan ito?

Walang alam si Klaire na nasa tabi lamang ni Sofia ang kuya niya. Nagmadali na siya at nagpaalam dahil kailangan na niyang bumili ng pills.

“Sige na, Sofia. Kailangan ko nang umalis. May gagawin pa kasi ako. Itetext na lang kita.”

Hindi na hinintay ni Klaire ang sagot ng kaibigan at mabilis na pinatay ang tawag. Nakahinga siya nang maluwag nang mapatunayang wala pang alam ito sa mga nangyari. Nang oras na iyon ay agad din siyang umalis.

Samantala, binalik na ni Sofia ang cellphone sa kanyang bulsa. Saka lamang niya napansing nakatayo pa rin ang kuya niya sa kanyang harapan kaya nangunot ang kanyang noo.

“Anong ginagawa mo, kuya? Nakikinig ka ba sa usapan namin?”

Wade raised an eyebrow. "Have you ever seen anyone eavesdrop so openly?"

Sofia rolled her eyes. Sasagot pa sana siya nang may mapansin siya. May mga pulang marka sa leeg ng kuya niya.

"What happened to your neck?"

Agad na dumapo ang kamay ni Wade sa kanyang leeg at sinalat iyon. Nakaramdam lamang siya ng hapdi roon kaya nangunot ang kanyang noo. A memory from the night before flashed through his mind.

Ang namumula nitong mukha, ang nangingilid nitong luha sa mga mata, kung paano ito nagmakaawa sa kanyang tumigil siya… ngunit nang pareho na silang mawalan ng kontrol ay hindi na rin niya nabilang kung ilang beses bumaon ang mga kuko nito sa kanyang balat, leaving behind the marks.

Umangat ang sulok ng labi ni Wade. "Stray cat."

Napakurap nang mabilis si Sofia. "What? Pusa? Nasan?”

Napailing na lamang si Wade at tinulak na ang kanyang kapatid. “Bumaba ka na. Istorbo.”

Bago pa magtanong muli si Sofia ay sinara na ni Wade ang pintuan kaya napanguso siya. 

"Jerk!"

Sa loob, ginala ni Wade ang paningin sa mga kalat na naiwan kagabi. Saglit pa siyang tumayo roon at pinagmasdan ang mga kalat sa buong silid. The sheets and bedding were beyond saving. He gathered them together, bundled them up, and tossed them into a trash bag.

Natigilan siya nang makita ang red stain sa bed sheet. He picked up the sheet and studied it for a moment. Unti-unting sumungaw ang ngiti sa kanyang labi. Pakiramdam niya ay hindi niya kayang itapon na lamang iyon kaya tinupi na lamang niya at tinago sa cabinet.

Habang inaayos niya iyon ay may nalaglag na kung ano sa sahig. Nang pulutin niya iyon ay tumambad sa kanya ang isang jade necklace. He turned it over in his hand. The pendant was shaped like a delicate teardrop, cool against his fingertips.

Nanliit ang kanyang mga mata. Nalaglag kaya niya ito?

"Careless,” bulong niya habang hindi na matanggal ang ngisi na iyon sa kanyang labi.

He closed his fingers around the necklace at nilagay iyon sa bulsa niya.

***

Ramdam pa rin ni Klaire ang sakit sa pribadong parte niya nang makarating sya sa pharmacy. Maya maya pa ay lumabas na ang pharmacist at inilahad sa harap niya ang iba’t ibang klase ng ointments.

“May iba-ibang klase ng ointment depende kung saan mo ilalagay. Saan ba ang masakit?” marahang tanong sa kanya nito.

Between the emergency contraception and the ointment, the answer was obvious enough.

Muling namula ang mukha ni Klaire. “Para lang… sa pananakit.”

Tila sanay na ang pharmacist sa mga customer na nahihiya kaya tumango na lamang ito at ito na rin ang pumili ng ointment para kay Klaire. Pagkatapos ipaliwanag kung paano gamitin ay binigay na ito sa kanya.

"Subukan mo ring huwag masyadong mag rely sa emergency pills. Kung sexually active ka naman, paggamitin mo na lang ng condom ang nobyo mo."

Klaire’s cheeks grew even hotter. "Thank you."

Mabilis niyang kinuha ang paperbag at umalis na. Nang makauwi ay mabilis niyang ininom ang pills. Pagkatapos ay nag apply ng ointment bago siya nagbihis muli. Pagkatapos non ay saka lamang tila kumalma ang kanyang dibdib.

Nagluto lang siya ng ramen at kumain sa kitchen counter. Nang matapos siya ay muli niyang naramdaman ang labis na pagod kaya bumalik siya sa silid at ibinagsak ang sarili sa kama.

Habang inaayos niya ang kumot sa kanyang katawan ay nakaramdam siya na parang may mali. Walang malay na kinapa niya ang kanyang leeg ngunit wala siyang makapa roon kaya nanlaki ang kanyang mga mata.

Tuluyan nang nawala ang kanyang antok dahil roon.

"Oh, no."

Her necklace was gone.

Napaupo si Klaire at agad na nagpanic. Binigay ito noon sa kanya ng kanyang ina upang magsilbing tanda ng nalalapit niyang kasal na inarrange ng kanyang lolo years ago. If she remained unmarried at twenty-five, the other family could formally ask for her hand, or she could return the necklace if she refused.

Bihira niya itong isuot dahil na rin sa importansya nito, ngunit sigurado siyang suot pa niya ito bago pa mangyari ang birthday party ni Sofia. Hindi niya akalain na mawawala niya ito. When had it fallen off?

Inisa-isa ni Klaire ang mga nangyari at agad na naisip na baka nawala ito sa bahay ng kaibigan. Her face burned. Kung sa bahay ni Sofia niya ito nawala, siguradong naroon pa ito.

Mabilis niyang kinuha ang cellphone at nagtipa ng mensahe para sa kaibigan.

Klaire: Sofia, nawawala ko yung kwintas ko. Puwede bang tingnan mo kung nandyan sa inyo? Ito yun.

Sinend niya ang picture ng kwintas nang sa ganon ay hindi mahirapan si Sofia sa paghahanap.

Agad na nagreply ang kaibigan niya.

Sofia: Sure! Hanapin ko.

Klaire: Thank you. Sorry sa abala

Sofia: No worries! Ikaw pa ba!