Chapter 1 The Wrong Bed

Impit na nagpakawala ng ungol si Klaire, habang ang kanyang dalawang braso ay awtomatikong pumulupot sa leeg ng lalaki. Ramdam niya ang labis na panghihina ng kanyang katawan na umabot na sa puntong hindi na niya ito makontrol.

Ang lalaking nasa ibabaw niya ay may taglay na lakas at kabruskuhan. Ramdam na ramdam ni Klaire ang batu-bato nitong braso at tiyan. Pilitin man niyang gumalaw at pumalag sa mainit na halik nito ay hindi niya magawa.

“Please, don’t…” nanghihina niyang bulong sa gitna ng halikan nilang dalawa.

Para siyang isang maamong kuting sa ilalim nito na nagmamakaawang huwag siyang saktan habang ang kanyang dalawang kamay ay nasa ibabaw ng matigas na dibdib ng lalaki.

Gumapang ang mainit na kamay nito patungo sa kanyang baywang at marahan ngunit mahigpit siyang hinawakan roon.

Yumuko ito papalapit sa kanya hanggang sa ilapat nito ang kanyang labi sa mainit niyang mukha.

“Don’t what?” namamaos nitong tanong, tila tinutuya siya.

Pareho nilang ramdam ang init ng isa’t isa.

“Don’t do this… to me,” muling pagmamakaawa ni Klaire habang nagbabadya na ang mga luha sa kanyang mga mata.

The man chuckled softly. “Isn’t it a bit late to regret it now?”

Muling gumalaw ang kamay ng lalaki pataas sa kanyang dibdib. “I’ll be gentle. You’ll just have to take me.”

Bago pa man makapagreact si Klaire ay tuluyan na siyang sinakop ng lalaki. Pinasok nito ang kailaliman ng pagkatao niya hanggang sa tanging iyak at ungol na lamang ang maririnig sa silid na iyon.

Noong una ay inakala niya pang panaginip lang ito. Ngunit nang sandaling maramdaman niya ang katigasan ng lalaki sa loob niya ay tila tinakasan na siya ng katinuan at nagpadala na lamang sa nakakadarang nitong tukso.

***

Unang naramadaman ni Klaire ang sakit ng kanyang katawan. She felt weak, sore, and painfully aware of every muscle she had. Saka lamang niya naramdaman ang mabigat na bagay na nakadagan sa kanyang baywang.

Nangunot ang kanyang noo at tiningnan kung ano iyon. Napasinghap siya nang makita ang braso ng isang lalaki. Nang lingunin niya iyon ay tila tumigil sa pag ikot ang mundo niya.

Isang napakagwapong lalaki ang mahimbing na natutulog sa tabi niya.

His features were sharp and perfectly defined, with a strong brow, a straight nose, and a chiseled jaw. Mukha itong inosente habang tulog na tulog—cold, elegant, and untouchable.

Ngunit agad na nagbago iyon nang maalala niya ang mga ginawa nito sa kanya kagabi dahilan para mag init ang buong mukha niya. Malakas na kumalabog ang kanyang dibdib nang mapagtanto kung sino ang lalaking ito. Maraming beses na niya itong nakita at nakaengkwentro. 

This was Wade Valencia.

Bukod sa ito ang kuya ng kaibigan niya, ito rin ang kasalukuyang CEO ng kompanya kung saan siya nagtatrabaho. Her boss. They had never been particularly close. Their interactions had always been brief and polite, limited to the occasional family gathering or passing encounter at the office.

Ngunit ngayon ay tila nagbago ang lahat ng iyon. Narito siya sa tabi nito at pareho silang walang kahit na anong suot.

Agad na nablangko ang isip ni Klaire. Wala siyang ibang maalala kundi ang huling mga nangyari bago siya mawalan ng malay. She was so drunk and didn’t even know what was happening around her during Sofia’s birthday party. Sinubukan niyang umuwi ngunit ang sabi sa kanya ni Sofia ay sa guest room na lamang siya matulog.

Kaya’t bakit siya nasa ibang silid ngayon? Bakit wala syang maalala?!

Panic quickly replaced her confusion. Sa oras na malaman ni Sofia na may nangyari sa kanila ng kuya niya ay sigurado siyang magiging awkward na ang lahat.

At sa oras na malaman ni Wade na engage na siya ay katapusan na niya…

Dahan-dahang inalis ni Klaire ang brasong nakadagan sa kanyang katawan at tahimik na umalis ng kama. Nang sandaling lumapat ang kanyang mga paa sa sahig ay muntik na siyang matumba. Mabuti na lamang ay mabilis siyang nakahawak sa gilid ng kama kaya nasuportahan niya ang kanyang sarili.

Her knees were shaking uncontrollably! Ano bang ginawa sa kanya ng lalaking ito?! Pakiramdam niya ay hindi niya kayang maglakad nang diretso!

Patuloy sa pag init ang buong mukha niya nang ilibot niya ang kanyang tingin, lalo na nang makita niyang nakakalat ang mga damit nila sa sahig, tanda ng mga nakakahiyang nangyari. Her lingerie was tangled together with Wade’s gray boxer briefs.

Mabilis na kinuha ni Klaire ang lahat nang hindi na tinitingnan pa nang mabuti ang mga iyon. Agad siyang nagbihis nang tahimik. Bago niya tuluyang lisanin ang silid ay saglit niya pang nilingon ang lalaking patay pa rin sa tulog. Mabuti na lang ay hindi pa ito nagigising.

***

Mahimbing ang naging tulog ni Wade dahil sa pagod at dahil na rin ilang araw na siyang walang maayos na tulog. Still half-asleep, he instinctively reached across the bed, but his hand found nothing.

Agad na dumilat siya at pinasadahan ng tingin ang kama. Ang babaeng yakap-yakap niya buong gabi ay wala na sa tabi niya.

She had practically thrown herself into his arms, left him completely exhausted, and then disappeared before he woke up?

Agad na dumilim ang kanyang eskpresyon saka umupo. Magulo pa ang buong kama at nasa sahig ang kanyang mga damit, ngunit ni isang damit ng babae ay wala roon.

If it weren't for the lingering evidence of last night's passion, he might have wondered whether the entire thing had been a dream.

Marahang pinisil ni Wade ang kanyang ilong habang unti-unting bumabalik sa alaala niya ang mga nangyari.

Gabi na nang makauwi sya galing business dinner, at agad siyang dumiretso sa kanyang silid para mag shower at matulog. He'd been half-asleep when he'd felt someone climb into his bed. Agad siyang niyakap nito dahilan para biglang mablangko ang kanyang isip at tuluyan nang hindi makapag isip.

He was tipsy, and she was warm, soft, and very real. Dahilan para tuluyan na siyang mawalan ng kontrol. Ngunit ngayong nasa katinuan na sya ay saka lang siya napatanong sa kanyang sarili kung paano nakarating sa kanyang silid ang babae.

Bago pa niya mabigyan iyon ng sagot ay sunod-sunod na kumalabog ang p***o.

“Kuya! Gising ka na ba?" sigaw ng kanyang kapatid na si Sofia.

"What?" namamaos niya pang sagot.

"Nakita mo ba yung kaibigan ko?" Saglit na tumahimik ito sa labas. "May inuwi ako rito kagabi, pero hindi ko na sya mahanap ngayong umaga."

Agad na nagbago ang ekspresyon ni Wade. Mabilis siyang tumayo at nagsuot ng shirt at pants saka tumungo sa pintuan. Nang buksan niya iyon ay tumambad sa kanya si Sofia, tila may inaabangan.

"You brought a friend home?"

"Yeah.” Sofia nodded. "It was my birthday, remember? I invited a few friends over. Eh sobrang lasing niya at mag isa lang sa apartment niya kaya hindi ko na lang pinauwi. Sa guest room ko sya pinatulog," paliwanag nito sa kanya.

Wade’s eyes narrowed. "Which room?"

"Edi yung katabi ng kwarto mo."

Matamang tinitigan ni Wade ang kanyang kapatid.

"Ang weird pa nga e. Nung chineck ko sya sa room, sobrang ayos ng kama. Nakatupi pa nga nang maayos yung kumot, parang hindi sya natulog don. Sa sahig ba sya natulog?" pagpapatuloy pa ni Sofia, hindi alintana ang ekspresyon ng kuya niya.

Wade’s gaze sharpened. "You're sure you put her in the guest room next to mine?"

"Oo nga,” ani Sofia saka kumunot ang noo. "Nakainom ako pero hindi ako lasing para hindi matandaan kung nasan ang guest room."

Hindi na sumagot pa si Wade. Bigla niyang naalala ang nangyari a few years ago nang malasing din ito, and somehow mistaken the family dog's bed for her own kung saan doon ito natulog buong gabi kasama ng kanilang aso.

His jaw tightened. "Drink less next time."

Sumimangot si Sofia. "Birthday ko naman!"

Hindi niya maintindihan kung bakit parang may ginawa syang kasalanan sa mata nito. Samantalang hindi naman siya pinagalitan ng mga magulang nila. 

Then Sofia’s nose twitched. "Wait." She sniffed again. "What’s that smell?"

Mas pinatigas pa ni Wade ang kanyang ekspresyon at umiling. "Nothing."

"Why does your room smell so weird?" tanong nito at sinubukan pang pumasok sa silid ng kuya niya para tingnan ang loob. "Anong meron?"

Mabilis na kumilos si Wade at hinarangan ang doorway. His bedroom was a disaster, and there was no chance he was letting his nosy little sister see it.

"What's your friend's name?" Pag iiba niya ng usapan.

Muling bumaling sa kanya si Sofia. “Bakit?”

"Just answer the question,” malamig niyang sagot.

"You're so bossy." She pouted before finally answering. "Klaire."

Sandaling natigilan si Wade at inulit sa kanyang isip ang pangalang iyon. So that was the woman in his bed.

His gaze returned to his sister. "You can't find her?"

Naguguluhang umiling si Sofia. "No. Bigla siyang nawala ngayong umaga lang. Gigisingin ko sana siya para mag breakfast pero wala na siya. I asked around, and nobody saw her leave."

Wade frowned. "Then call her."

Saglit na natigilan si Sofia at nanlaki ang mga mata na para bang may napagtanto.

“Oh…” aniya at marahang sinampal ang kanyang noo. “Right! Puwede ko pala siyang tawagan!”

Mabilis na kinuha ni Sofia ang kanyang phone habang nakangisi. “Ang tanga ko talaga pag kinakabahan…”

Hindi makapaniwalang pinagmasdan lamang siya ni Wade. He had no idea how someone with such terrible common sense had managed to survive this long.

Nang makita ni Sofia ang number ni Klaire ang agad niyang dinial iyon. Ang hindi nila alam ay kasalukuyan nang pauwi si Klaire habang paulit-ulit na nagdarasal na sana ay hindi na niya makaharap pa si Wade.