LOGINCami Roux Balmaceda has been attracted to Auden Silverio, the son of a family acquaintance. It was never simple for her to express her feelings for him. Cami Roux Balmaceda is twenty-three years old and a fourth-year psychology student. Cami has a heart problem, but her personality is far from it. She is courageous and living her life to the fullest. The doctor told her that she has a fixed amount of time. As she turned twenty-four, her parents set an arranged marriage to the person she had a deep affection for – Auden. They are well aware of Cami's feelings for Auden. They wanted what's best for their daughter, and they went to great lengths to make it happen. Auden didn't have a choice but to go along with the plan. "It'll only be a few years before she's gone," he reasoned. Over time, he realizes that he is falling in love with her.
View Moreゆずりは・すみの
落ち着いた黒髪を持つ、清楚で品のある女性。
水篝館で働き始めると、藍鼠の着物や白い割烹着がよく似合うようになる。
久世昌親の妻。
朝食を整え、親族付き合いをこなし、義母の機嫌を読み、義父の来客対応にも気を配り、夫の体裁を守る。贈答、慶弔、季節の挨拶、食卓、衣類、家の空気まで、久世家が「勝手に整っている」と思い込むものを、澄乃がひとつずつ支えている。
けれど久世家では、その働きに感謝が向けられない。
そんな澄乃に、夫の不倫相手・汐見瑠璃花が告げる。
「妻の座を譲ってください」
澄乃は泣き縋らない。
ならば、本当に譲る。
家事も、気遣いも、親族対応も、贈答も、食卓も、夫の生活の後始末も、久世家を支えるために背負っているものすべてを置いていく。
澄乃が向かう先は、老舗旅館・水篝館。
久世家で当たり前のように消費されている気配り、段取り、季節を読む力、人をもてなす力は、水篝館で少しずつ花開いていく。
澄乃は、捨てられる妻ではない。
終盤、追いかけてくる昌親に向けて、澄乃は静かに線を引く。
「私が譲るのは妻の座だけです。人生まで渡すつもりはありません」
この物語は、澄乃が誰かに選ばれる話ではない。
さぎさか・いおり
すらりと背が高く、落ち着いた雰囲気をまとう水篝館の若旦那。
笑う時は柔らかい。
老舗旅館・水篝館の若旦那。
伊織は、澄乃を「かわいそうな妻」として扱わない。
久世家では「当然」とされている澄乃の気遣いを、伊織はきちんと価値として見る。
それらを、伊織は澄乃自身の力として認める。
澄乃は少しずつ、自分が無価値ではないことに気づいていく。
伊織は、澄乃の人生を勝手に塗り替える王子様ではない。
昌親が水篝館へ追いかけてくる時も、伊織は澄乃の代わりにすべてを決めない。
澄乃にとって伊織は、逃げ場所の主ではない。
くぜ・まさちか
整った顔立ちで、外では感じのいい夫に見える男。
けれど、その清潔感や体裁は、澄乃が陰で生活を整えているから保たれている。
澄乃の夫。
昌親は、澄乃の献身を当然のものとして受け取っている。
その一方で、若く華やかな汐見瑠璃花との関係に溺れていく。
瑠璃花が澄乃に「妻の座を譲って」と迫る時、昌親は本気で思っている。
けれど、澄乃が本当にすべてを置いていくことで、久世家は崩れ始める。
食卓は乱れ、義母は苛立ち、義父は体裁を失い、親族対応は滞り、会社関係の気遣いも抜け落ちる。
昌親が取り戻したいものは、澄乃という女性なのか。
彼自身も、その違いを最後まで正しく理解できない。
終盤、昌親は澄乃を追って水篝館へ現れる。
昌親は、妻を失う男ではない。
しおみ・るりか
華やかで、目を引く可愛らしさを持つ若い女性。
笑うと無邪気に見える。
久世昌親の不倫相手。
瑠璃花は、昌親に愛されている自分こそが本物だと信じている。
けれど、瑠璃花が欲しがるものは昌親だけではない。
彼女は知らない。
妻の座は、きれいな椅子ではない。
澄乃がすべてを置いていくことで、瑠璃花はようやく現実に触れる。
瑠璃花は、完全な悪女というより、浅はかで、自分に都合のいい夢だけを見ている女性である。
彼女が望む“妻の座”は、澄乃が抜けた瞬間、ただの重荷へ変わっていく。
きちんとした身なりを崩さない、上品ぶった雰囲気の女性。
しかし、表情にはいつも薄い不満が滲む。
澄乃を嫁として使い倒している人物。
義母にとって澄乃は、家を整えるための嫁である。
澄乃がいる間、久世家は整っている。
けれど実際には、澄乃が誰にも見えない場所で支えているだけである。
澄乃が去ることで、義母は思い知る。
瑠璃花に不満をぶつけても、昌親を責めても、澄乃は戻らない。
義母は、嫁を失う人ではない。
白いものが混じる髪に、落ち着いた服装をしている。
しかし、その穏やかさは優しさではない。
久世家の義父。
義母が澄乃に家のことを押しつけていること。
知っていて、深く踏み込まない。
「まあまあ」
そんな曖昧な言葉で問題を流し、最後には澄乃の我慢に押しつける。
義父は、澄乃に直接ひどい言葉を浴びせる人物ではない。
澄乃がいる間、義父は家の空気が自然に整っていると思い込んでいる。
それらは自然に存在しているのではない。
澄乃がすべてを置いていくことで、義父もまた久世家の崩れ方を見ることになる。
義父は、澄乃にとって直接傷つけてくる相手ではない。
Malalagong dahon mula sa malaking puno ang nagsisilbing lilim para kay Cami at Auden sa park. Malamig at preskong simoy ng hangin ang sumasabay sa mga puso nilang nag-aawitan. Hindi maalis ni Cami ang tingin sa maamong mukha ni Auden. She look at him the way she look at the sunset. Sunset is her favorite part of the day and Auden is her favorite person. "Do you feel bored? Gusto mo na bang umuwi?" tanong ni Auden kay Cami dahil napansin nito ang pagiging tahimik ng asawa. Inilagay niya ang kamay sa buhok ng asawa at sinuklay iyon. "Ayoko pa, nag-e-enjoy ako sa view dito, I want to savor every second and every minute looking at it," makahulugang wika ni Cami habang nakangiti. Kasalukuyan siyang nakahiga at nakapatong ang ulo sa mga hita ni Auden. Malaki na ang tiyan niya at ilang araw na lang ang hihintayin para sa paglabas ng pinakamagandang regalo na natanggap nila. "Okay, let's stay here fo
"I said where am I and you... Who are you?"I blinked a few times while swallowing what really is happening. Tears starts from falling down my cheeks. Parang sinasaksak ang puso ko. Unti-unting dinudurog ito.Bakit hindi niya ako naaalala?Tumayo ako at tumalikod dahil hindi ko na kaya. Naninikip ang dibdib ko. Napahagulgol ako pero pinipigilan kong gumawa ng ingay. Mabilis na napaikot ako paharap kay Auden nang hatakin niya ang braso ko.Biglang tumigil ang luha sa pag-agos nang makita ko siyang tumatawa. "I'm just kidding, wife. Come here," tawag niyo pero inagaw ko ang kamay ko at hinampas siya."Akala ko nakalimutan mo na ako! Tinakot mo ko, Auden! 'Wag ka ngang magbibiro ng ganyan. Hindi nakakatuwa!" singhal ko sa kaniya habang nagpupunas ng luha. Nagmukha akong tanga. Joke lang pala 'yon! Kainis.Pero kahit papaano gumaan ang pakiramdam ko. Hindi ko ala
"Please! Do everything you can! Please save him!" pagmamakaawa ko sa mga nurse habang nahiga si Auden sa stretcher at papunta sa emergency room. He's showering with blood. Halos kulay pula na ang polong suot niya at hindi na puti. Hindi ko alam kung saan ba siya tinamaan, hindi ko alam kung kritikal ba. Ang alam ko lang ay natatakot ako.Ayoko. Natatakot ako.Ngayon lang ako ulit nakaramdan ng ganitong takot. Takot na may mawawalang importanteng tao sa buhay. Gusto ko na lang pumalit doon. Ako na lang sana. Para sa akin naman 'yong bala 'di ba? Bakit si Auden pa? Bakit hindi na lang ako?Patakbo akong nakasunod sa mga nurse hanggang sa harangan ako ng isa sa kanila nang makarating kami sa emergency room. "Hanggang dito na lang po kayo, Ma'am. Bawal pong pumasok sa loob," aniya na nagpatigil sa akin. Tumalikod ito at isinara ang pinto ng emergency room. Pero bago pa magsara iyon ay nasilayan ko pa ang maputlang mukha ni A
Every second and every minute counts. Sampung minuto na lang ay mag-uumpisa na ang kasal. Nanginginig at nanlalamig ang mga kamay ko sa kaba na para bang hindi ito ang unang beses na kinasal kami. Halos ang lahat ay naghihintay na sa simbahan habang ako ay nandito pa sa bahay nila Mommy, ang bahay namin. Gusto ko nang hampasin at dukutin ang puso ko dahil sa sobrang lakas ng kabog nito. Quiet, please. Baka marinig ka ni Auden mamaya, nakakahiya!Inangat ko ang tingin ko sa harap ng salamin. A beautiful lady was standing in front of the mirror, facing me. A white, dazzling, covered with diamonds, trumpet style gown made me keep falling inlove with myself. Shez! Ako ba talaga ito?Hindi ito ang wedding gown na sinuot ko noon, that is way too simple compared to this one. Mas pinaghandaan namin ang lahat sa kasalang ito. Magmula sa red carpet hanggang sa kadulu-duluhan ng kuko ng mga bisita. Sobrang bongga!&nb
Iminulat ko ang mga mata ko kahit tila namamanhid pa ang buong katawan ko at para bang hinihila pabalik sa pagtulog. Sinubukan kong igalaw ang kanang braso ko ngunit tila may bagay na nakadagan dito.Bahagya kong inangat ang ulo ko para silipin kung ano ito. Bumungad ang mala-a
“I won’t get up until you tell me the magic word,” Auden growled from the other line. He sounded like a child asking for candy.Kanina niya pa ako kinukulit para sabihin ang magic word. Pinapabangon ko na siya para mag-ready dahil ngayon ang balik namin sa Bul
“Nandiyan na sila. Let’s go surfing.” Narinig kong sabi ni Liam habang may hawak na surfing board at nakatayo sa hindi kalayuan. Katabi niya si Dash na nakakrus ang mga braso habang naka-poker face na nakatingin sa amin. Bumaba ang tingin niya sa kamay namin ni Auden na magkahaw
“I said change,” maawtoridad na ulit niya sa sinabi. Matalim ang mga titig nito habang pinapasadahan ang buong katawan ko. “But why? Nagsusuot naman ako ng ganito dati, ayos lang naman sa ‘yo,” pangangatuwiran ko, tinutukoy ko ang honeymoon namin noon sa tagaytay kung saan na






Ratings
reviewsMore