Biblioteca
Buscar
Início / Mystery/Thriller / THE HOUSE THAT EATS MEMORIES / CHAPTER 12.4 ANG PAGKATALO NG BAHAY NA KUMAKAIN NG DUGO

Compartilhar

CHAPTER 12.4 ANG PAGKATALO NG BAHAY NA KUMAKAIN NG DUGO

Autor: Valdemoro, Claudine
last update Data de publicação: 2026-10-31 22:15:57
“Some debts are paid in blood. Others can only be broken by refusing to pay.”

ANG ORAS

59:58.

59:57.

Walang tigil ang pagtiktak ng orasan sa dingding.

Bawat segundo ay tila may dalang babala. Sa bawat paggalaw ng mga kamay nito, mas nararamdaman ni Mara kung gaano sila kalapit sa pagkawala ng lahat.

“Isang oras na lang!” sigaw ni Aling Beta. “Dalawang hiwa pa, o mamamatay siya sa edad na apatnapu't anim!”

Napalingon si Mara kay Nico.

“Ano'ng ibig sabihin no'n?” tanong niya. “Bakit apatnapu't ani
Continue a ler este livro gratuitamente
Escaneie o código para baixar o App
Capítulo anterior Próximo capítulo
Capítulo bloqueado

Último capítulo

  • THE HOUSE THAT EATS MEMORIES   CHAPTER 14.2 ANG PUSONG KINAIN NG BAHAY

    “To escape the house, she devoured its heart. To become the house, she surrendered her own.”ANG ANINO“KUNG AYAW MO... AKO NA ANG GAGAWA.”Hindi na naghintay ng sagot si Aling Ugat.Inilapit niya ang kamay sa litrato ni Lola Celia. Hindi siya gumamit ng kutsilyo o anumang kasangkapan. Hinawakan lamang niya ang gilid ng larawan at marahang hinila ang tila nakadikit na anino sa loob nito.“SHHHHHHK.”May kung anong kumalas mula sa litrato.Unti-unting lumitaw ang isang anyong halos kahawig ni Lola Celia. Ngunit hindi ito buo. Malabo ang mukha, putol-putol ang mga braso, at tila may mga bahaging nawawala sa katawan nito.Para itong kopyang napunit at pilit na pinagdugtong-dugtong.Napaatras si Mara.“IYAN ANG KALULUWA NIYA,” paliwanag ni Aling Ugat. “PIRA-PIRASO.”Hindi makapaniwala si Mara sa nakikita. Ang aninong iyon ang kaluluwa ng babaeng matagal na niyang hindi nakilala, ngunit naging bahagi ng kasaysayan ng bahay na ito.At ngayon, unti-unti itong hinihila palabas.Pagkalabas ng

  • THE HOUSE THAT EATS MEMORIES   CHAPTER 14.1 THE TREE THAT IMPRISONS SOULS

    “Some houses do not want your memories or your name. They want the souls of those you love.”[THE GATE]Pula ang bahay.Hindi iyon ang karaniwang pulang nakikita sa mga dingding ng lumang tahanan. Masyado itong matingkad, halos kulay dugo, at tila mas lalong dumidilim kapag tinatamaan ng liwanag.Wala itong bubong.Mula sa bakuran, malayang nakikita ang kalangitan. Ngunit sa kabila ng kawalan ng bubong, hindi bumabagsak ang ulan sa loob. Para bang may kung anong hindi nakikitang harang na pumipigil dito.Lupa ang sahig. Hindi semento, hindi kahoy. Lupa na mamasa-masa at tila may kung anong gumagalaw sa ilalim.Sa gitna ng bakuran ay nakatayo ang isang malaking puno.Wala itong dahon.Wala ring bunga.Tanging mga sanga nitong tuyot at baluktot ang nakabuka sa paligid, na para bang mga kamay na naghihintay ng mahahawakan.Ngunit hindi iyon ang unang napansin ni Mara.May mga litrato sa mga sanga.Dose-dosenang litrato, marahil higit pa. Nakasabit ang mga ito gamit ang maiitim na sinulid

  • THE HOUSE THAT EATS MEMORIES   CHAPTER 13.4 A NAME THE HOUSE COULD NEVER STEAL

    “A name may fade from memory, but no house can steal the bond that lives in the heart.”Nakasabit sa hangin ang liwanag na hinugot ni Manong Pangalan mula sa dibdib ni Nico.MARA.Apat na titik na kumikislap sa gitna ng madilim na silid.Hindi iyon basta liwanag. Sa bawat pagkurap nito, tila may kung anong gumagalaw sa loob—isang alaala, isang tinig, isang pangalang pilit na inaalis sa taong dapat sana nitong pagkakakilanlan.Napasubsob si Nico, napahawak sa dibdib, at napaluhod. Namumutla siya, kahit nananatili siyang tatlumpu't limang taong gulang. Sa mukha niya, nakita ni Mara ang sakit ng isang taong unti-unting ninanakawan ng bagay na hindi niya maipaliwanag.Hindi na nag-isip si Mara.“Pakawalan mo siya!”Dahan-dahang humarap sa kanya si Manong Pangalan. Wala pa rin itong mukha, ngunit may kakaibang kasiyahan sa paraan ng pagyuko nito ng ulo—parang isang taong matagal nang naghihintay sa sandaling iyon.“Hindi,” sagot nito. “Nakuha ko na.”Lalong luminaw ang pangalang nakabitin

  • THE HOUSE THAT EATS MEMORIES   CHAPTER 13.3 ANG PANGALANG NAKATAGO SA PUSO

    “Even when memory forgets a name, the heart may still know whom it belongs to.”“DITO NAKATIRA ANG TUNAY MONG PANGALAN.”Nakatayo si Manong Pangalan sa harap ni Nico, nakadiin ang palad sa dibdib nito.Napangiwi si Nico.“Bitawan mo ako!”Ngunit hindi kumilos ang lalaki.Sa halip, lalo nitong idiniin ang kamay sa dibdib ni Nico, na para bang may sinusubukan itong kunin mula sa kaibuturan ng kaniyang pagkatao.Napahawak si Nico sa pulso nito, ngunit tila walang epekto ang kaniyang pagpupumiglas.Maya-maya, napaluhod siya.“Nico!” sigaw ni Mara.Agad siyang lumapit, ngunit bago pa niya maabot ang lalaki, biglang uminit ang peklat na hugis-susi sa kaniyang dibdib.Napahinto siya.Mula sa ilalim ng kaniyang damit, may mahinang liwanag na unti-unting lumalakas.Hindi ito nakaturo sa malaking libro.Hindi rin ito nakaturo sa gate o sa alinmang pinto ng bahay.Nakaturo ito kay Nico.Sa mismong bahaging hinahawakan ni Manong Pangalan.Napahawak si Mara sa sariling dibdib.May kung anong puwer

  • THE HOUSE THAT EATS MEMORIES   CHAPTER 13.2 PANGALAN SA PUSO

    “A name may be forgotten, but the heart remembers what the mind cannot.”“...Ate?”Nangingilid ang luha sa mga mata ni Ana habang nakatingin sa babaeng nasa harapan niya.“Sino ka?”Hindi agad nakasagot si Mara.Nakatayo lamang siya sa tabi ng mesa, mahigpit na yakap ang notebook sa dibdib. Gusto niyang lumapit kay Ana. Gusto niyang punasan ang mga luha nito at sabihing hindi siya dapat matakot.Pero paano niya gagawin iyon kung hindi na siya nito kilala?Sa kabilang panig ng mesa, nakatayo si Nico. Nakatitig din ito kay Mara, ngunit walang pagkilala sa mga mata niya. Para bang isang estrangherang bigla na lamang sumulpot sa gitna ng kanilang paglalakbay.“Pasensya na,” sabi ni Nico. “Pero... sino ka talaga?”Napayuko si Mara.Hindi niya alam kung alin ang mas masakit: ang hindi na niya kayang bigkasin ang sarili niyang pangalan o ang marinig mula sa taong minsang nagtiwala sa kaniya ang tanong na iyon.Bago pa siya makasagot, muling nagsalita si Manong Pangalan.“ORAS NA.”Marahang d

  • THE HOUSE THAT EATS MEMORIES   CHAPTER 13.1 THE NAME THAT WAS FORGOTTEN

    “Some names are more than words. They are the proof that we have existed.”Itim ang bahay.Hindi iyong itim na dulot ng kawalan ng liwanag, kundi isang kulay na tila nilikha upang lunukin ang anumang liwanag na lumalapit dito.Walang bintana. Walang ilaw. Walang kahit anong palatandaang may nakatira sa loob.Pero sa gitna ng kalawangin nitong gate, may nakaukit na mga salitang hindi dapat naroon.WELCOME, MARA. NAGHIHINTAY NA AKO.Napahinto si Mara.Nakatitig siya sa sarili niyang pangalan, habang unti-unting nanlalamig ang mga daliri niya.“May pangalan ko,” bulong niya.Lumapit si Nico, na ngayon ay nasa tunay na edad na niyang tatlumpu't lima. Wala na ang pilit na pagtanda sa mukha niya. Hindi na nanginginig ang mga kamay niya sa bigat ng mga taong hindi naman dapat kanya.Pero nang makita niya ang gate, nagbago ang ekspresyon niya.“Wag kang papasok,” sabi niya.Tumingin si Mara sa kaniya. “Bakit?”“May mali.”“Sa bahay?”“Hindi.” Sinipat ni Nico ang nakaukit na pangalan. “Sa atin

Mais capítulos

Você também pode gostar

Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status