ANMELDENNanlaki ang mata ko at gulat na gulat at hindi ako makakilos ng mga oras na iyon, dahan-dahan rin nanghihina ang aking katawan, hanggang mapahawak ako sa aking tagiliran at nakita ko sa palad ko ang pulang likido. Medyo malayo na ng destansya sa akin ang lalaki napaka agrisibo ng mukha niya at nanlilisik din ang mga nito at ngumingisi pa.
"Ano babae, masyado ka kasing matapang 'iyan tuloy napahamak ka! ngunit huwag ka mag ala-ala dahil maya-maya rin naman ay hindi mo naHabang nagkwekwento si Sir, Bryan, tungkol sa aking Ama ay hindi ko napigilan hindi mapaluha. Naalala ko ang aking mahal na Ama na hindi ko manlang nakasama ng matagal.Galit ang aking naramdaman sa mga oras na ito, ipapangako ko na mananagot kung sino ang taong nasa likod nang pagkamatay ng aking Ama, hindi ko siya mapapatawad kahit sino pa siya, kalaban man ito o kakampi ang mahalaga mabigyan ko ng hustisya ang pagkamatay niya---" bulong ko.Ang lungkot na aking naramdaman ay napansin ni Sir Bryan, hinawakan niya ang kamay ko at niyakap ako ng walang pasabi. Nagulat ako sa kaniyang ginawa, ngunit alam kong paraan lang niya ito para ako ay damayan sa aking kalungkotan.Hinayaan ko na lang siya, dinama ko na na lang ang mainit niyang yakap na nagpagaan ng pakiramdam ko. Niyakap ko rin siya ng mahigpit habang tumutulo pa rin ang mga luha ko sa aking mata."Samantha okay kalang ba?" tanong niya. "Pasensya dahi
Nanlaki ang mata ko at gulat na gulat at hindi ako makakilos ng mga oras na iyon, dahan-dahan rin nanghihina ang aking katawan, hanggang mapahawak ako sa aking tagiliran at nakita ko sa palad ko ang pulang likido. Medyo malayo na ng destansya sa akin ang lalaki napaka agrisibo ng mukha niya at nanlilisik din ang mga nito at ngumingisi pa."Ano babae, masyado ka kasing matapang 'iyan tuloy napahamak ka! ngunit huwag ka mag ala-ala dahil maya-maya rin naman ay hindi mo na mararamdaman ang sakit ng sugat na natamo mo dahil malalagutan ka na ng hininga at pagsisihan mo na lang na pumasok ka rito ng mag-isa!" Sigaw ng lalaki."Magbabayad ka sa ginawa mo sa akin dahil sa oras na mahawakan kita gigilitan kita ng ulo gamit ang kotselyo mong hawak," gigil kong wika."Talaga ba babae! tinatakot mo ba ako? Pa-ano mo magagawa ang bagay na iyon kung ganiyan ang sitwasyon mo? Haha, alam oo na kusa na lang ako lalapit sa'yo, baka mahul
The INVESTAGATOR- chapter 15Nang mga oras na iyon ay nasa labas ako ng gate ng subdivision at nang makita ako ng security ay ka-agad niya akong pinagbuksan.Ngumiti siya sa akin, at saka, bumati, humingi ito ng pasensya dahil naghintay ako ng matagal sa labas ng gate."Good morning po Mam Samantha, pasensya po kakatapos ko lang po mag-umagahan. Hindi ko naman po kayo ka-agad napansin dito sa labas ng gate," paliwanag niya."Ahmmm, Okay lang po iyon Manong, maganda umaga rin po at maraming salamat," pagbati ko na may kasamang ngiti."Pumasok na ako sa loob ng subdivision habang sakay pa rin ng aking motor at muli naman sinarado ng security ang gate, for secure na rin sa lahat ng nasa loob ng subdivision na ito. Dahil mahirap na baka may masamang tao ang pumasok at mapahamak ang lahat.Ilang sandali nga ay nakarating na ako sa tapat ng bahay namin at bumaba na rin ako ng motor, hinubad ko
Pasado alas syete na ng gabi ng ako ay magising. Hindi ko namalayan na napahaba pala ang tulog ko at ang masama pa roon ay sa ibabaw pa ngdibdib ni Sir Bryan. habang nakapatong ang ulo ko.My gosh, nakakahiya, hmm... But I think parang okay lang naman sa kanya---" bulong ko.Inangat ko ang aking ulo at inayos ang aking magulong buhok, napasulyap naman ako sa mukha ni Sir, Bryan, nakatulog rin pala siya---" bulong ko.Tatayo na sana ako sa aking kinauupuan nang bigla akong mapalingon sa dereksyon ng pinto. Narinig ko ang ilan katok, ngunit hindi pa rin ako tumayo sa aking kinauupuan at inaabangan ko lang kung sino ang iluuwa ng pinto.Ngunit ilan minuto rin ang nakalipas, pero walang pumapasok bagkus ay tuloy lang sa pagkatok ang taong nasa labas, kaya napagdisisyonan kong lumapit na lang sa pinto.Hust! nakalock naman pala rito sa loob kaya 'di mabuksan buksan---" bulong ko.Hin
Pov- Samantha Pagtapos kong tumawag kay Luna, nagpaalam na ako kay Mang Dante at dahil nagawa na ang motor ko kinuha ko na rin ito, para naman magamit ko na, at hindi na ako nagcocomute sa tuwing may pupuntahan ako. Ibinigay sa akin ni Mang Dante ang helmet at pagkakuha ko ay ka-agad rin akong sumakay sa motor. "Mam Samantha mag-iingat po kayo sa daan at sakto lang ang pagmamaneho," wika niya. "Maraming salamat po Mang Dante. So pa-ano po maiiwan na po kita," Saad ko. Sinuot ko ang hawak kong helmet at mabilis ko nang pintakbo ang motor patungo sa hospital, hanggang marating ko na ng ito dahil wala naman sagabal sa daan. Marahan akong pumasok sa malaking gate at ng makapasok ako sakay ng motor ay nagtungo ako sa parking lot, subalit napansin ko ang mga matang nakatitig sa akin, hindi ko alam kung bakit. Dahil siguro maingay tunog ng aking motor at maganda ito, kaya agaw pansin sa mga taong nasa labas ng hospital. Syempre hamble lang ako at hindi ko na sila pinansin pa. Na
POV Bryan.Habang unti-unti kong dinidilat ang aking mata tumambad sa harapan ko ang nakakasilaw na ilaw, at maingat rin akong bumangon mula sa pagkakahiga sa isang maliit na foldeng bed, hanggang imikot ang paningin ko sa kabuohan ng kwarto, nalaman ko pala na nasa loob ako ng hospital at pa pa-ano ako nakarating rito?. Dahil ang nalaalala ko lang ay nasa loob ako ng malaking compound habang nakagapos sa poste ang aking mga braso at nalaalala ko rin na kinalagan ako ni Samantha mula sa pagkakagapos, pagtapos ay nanghina na ng subra ang katawan ko dahil sa gutom kaya nawala na ako ng malay.Siguro dinala ako ng mga kasama ko rito, at kasama si Samantha, subalit nasaan sila? bakit wala ang emahe nila sa loob ng kwarto na ito.Napasulyap ako pinto ng bigla itong magbukas at iniluwa nito ang napagandang nurse, napalunok ako ng titigan ko ang kanyang nakakaakit na mukha, maging ang kanyang hugis ng k







