Se connecterIlang oras din ang nakalipas bago pa tuluyang makarating si Sir, Bryan sa labas ng gate nang subdivision. Dahil muli siyang tumawag para ipagbigay alam sa akin nakarating na siya.
Dahil doon ay nagmadali na akong lumabas ng kwarto. Ngunit ng makita ako ni Mama at Rita ay nanlaki ang mata nila sa pagkagulat lalot nakita akong nakabihis at parang nagmamadali rin ang kinikilos.Ka-aagad ngang lumapit si Mama sa akin saka, ito nagtanong Samantha anak, saan kaIlang oras din ang nakalipas bago pa tuluyang makarating si Sir, Bryan sa labas ng gate nang subdivision. Dahil muli siyang tumawag para ipagbigay alam sa akin nakarating na siya.Dahil doon ay nagmadali na akong lumabas ng kwarto. Ngunit ng makita ako ni Mama at Rita ay nanlaki ang mata nila sa pagkagulat lalot nakita akong nakabihis at parang nagmamadali rin ang kinikilos.Ka-aagad ngang lumapit si Mama sa akin saka, ito nagtanong Samantha anak, saan ka pupunta? Basi sa aking nakikita parang may laban kang pupuntahan ah?" malumanay niyang tanong. Huminga ako ng malalim saka, ko hinawakan ang kamay ni Mama at sinagot ko ang tanong niya. Tama po kayo Mama. May laban po talaga ang pupuntahan. Gusto ko lang po na malaman ninyo na nasa panganib ang buhay ng Boss ko at kailangan namin siyang iligtas sa lalong madaling panahon," paliwanag ko."Pero anak, hindi ka pa gaanong magaling baka napahamak ka lang," malu
Nang makapasok na kami ni Rita sa loob ng grocery ay ka-agad akong kumuha ng dalawang basket, ang isa ay sa akin at ang isa naman ay kay Rita. "Rita, Kunin mo ito! At ilagay mo sa basket na iyan ang lahat ng gusto mo huwag ka mag-alala dahil ako naman ang magbabayad," nakangiti kong wika habang inaabot ko sa kaniya ang isang basket. "Ho, seryoso ka po ba ate Samantha, hindi ka po ba nagbibiro,?" Nagtatakang tanong niya at parang duda pa dahil hindi siya makapaniwala na sasagotin ko lahat ng gusto niya sa grocery ito. "Hahaha mukha ba akong nabibiro! Kaya Kunin mo na itong basket, Sige ka baka mag bago pa ag isip ko," nakangiti kong wika sa dalaga. Hindi na nga siya pa nagdalawang isip at ka-agad niyang kinuha mula sa mga kamay ko ang basket at sinabit sa kabila niyang braso. Marami pong salamat ate Samantha, napakabait mo po talaga," Saad niya.
Pagkapasok sa loob ng bahay ni Sam. Ay natoon ka-agad ang atensyon ni Mama at Rita sa kaniya. Natulala pa nga at parang nakakita sila ng multo. may kung anong tanong din sa kanilang isipan lalo't ngayon lang nila ito nakita."Samantha anak sino siya?" Nagtatakang tanong ka-agad ni Maam habang seryoso itong nakatingin sa akin. Samantalang si Rita naman ay tahimik lang at pasimple sumusulyap sa mukha ni Sam.Hindi ko na nga nasagot pa ang tanong ni Mama, dahil ka-agad naman nagpakilala si Sam at nagawa pa niyang kunin ang kamay ni Mama saka, inilagay sa noo niya bilang paggalang sa Ina ko."Magandang tanghali po tita, By the way ako po si Samuel, o mas kilala sa tawag na Sam, kaibigan po ako ng anak ninyo. Narito po ako para bisitihin si Samantha dahil nabalitan ko po ang nangyari sa kaniya. Heto nga po pala at may dala akong mga prutas," paliwanag niya sa aking Ina sabay abot ng isang basket na prutas at nagbigay pa ng ngi
Makalipas ang dalawang araw ay nakarecover na ako, ga'yon pa man ay malaki ang pasasalamat ko sa panginoon dahil binigyan pa niya ako ng pagkakataong mabuhay. Ngunit kailangan ko pa rin ng konting pahinga at alagaan ang aking sarili."Samantha anak, halika na kumain na tayo! ipinaghanda kita ng paborito mo, na alam kong magugustohan ng panlasa mo at maging kalakasan ng katawan mo," wika ni Ina.Napalingon ako sa dereksyon ni Ina ng marirnig ko ang mahina niyang boses, nakatayo siya at nakapamayawang pa habang nasa bukana ng pinto, halatang hinihintay niya akong lumapit.Subalit ngumiti lang ako sa kaniya at tumango-tango, paraan para malaman niyang susunod na ako at huwag na ako hintayin pa.Sa ngayon ay narito ako sa labas ng bahay at mag-isang nakatayo habang naka cros arms, habang lumalanghap rin nang sariwang hangin at pinagmamasdan ang paligid, napatingala ako sa kalawakan nakita ko ang mga ibon at a
Habang nagkwekwento si Sir, Bryan, tungkol sa aking Ama ay hindi ko napigilan hindi mapaluha. Naalala ko ang aking mahal na Ama na hindi ko manlang nakasama ng matagal.Galit ang aking naramdaman sa mga oras na ito, ipapangako ko na mananagot kung sino ang taong nasa likod nang pagkamatay ng aking Ama, hindi ko siya mapapatawad kahit sino pa siya, kalaban man ito o kakampi ang mahalaga mabigyan ko ng hustisya ang pagkamatay niya---" bulong ko.Ang lungkot na aking naramdaman ay napansin ni Sir Bryan, hinawakan niya ang kamay ko at niyakap ako ng walang pasabi. Nagulat ako sa kaniyang ginawa, ngunit alam kong paraan lang niya ito para ako ay damayan sa aking kalungkotan.Hinayaan ko na lang siya, dinama ko na na lang ang mainit niyang yakap na nagpagaan ng pakiramdam ko. Niyakap ko rin siya ng mahigpit habang tumutulo pa rin ang mga luha ko sa aking mata."Samantha okay kalang ba?" tanong niya. "Pasensya dahi
Nanlaki ang mata ko at gulat na gulat at hindi ako makakilos ng mga oras na iyon, dahan-dahan rin nanghihina ang aking katawan, hanggang mapahawak ako sa aking tagiliran at nakita ko sa palad ko ang pulang likido. Medyo malayo na ng destansya sa akin ang lalaki napaka agrisibo ng mukha niya at nanlilisik din ang mga nito at ngumingisi pa."Ano babae, masyado ka kasing matapang 'iyan tuloy napahamak ka! ngunit huwag ka mag ala-ala dahil maya-maya rin naman ay hindi mo na mararamdaman ang sakit ng sugat na natamo mo dahil malalagutan ka na ng hininga at pagsisihan mo na lang na pumasok ka rito ng mag-isa!" Sigaw ng lalaki."Magbabayad ka sa ginawa mo sa akin dahil sa oras na mahawakan kita gigilitan kita ng ulo gamit ang kotselyo mong hawak," gigil kong wika."Talaga ba babae! tinatakot mo ba ako? Pa-ano mo magagawa ang bagay na iyon kung ganiyan ang sitwasyon mo? Haha, alam oo na kusa na lang ako lalapit sa'yo, baka mahul
POV Bryan.Habang unti-unti kong dinidilat ang aking mata tumambad sa harapan ko ang nakakasilaw na ilaw, at maingat rin akong bumangon mula sa pagkakahiga sa isang maliit na foldeng bed, hanggang imikot ang paningin ko sa kabuohan ng kwarto, nalaman ko pala na nasa loob ako n
Pov: Samantha.Nakahinga na ako ng maluwag ng mailigtas ko mula sa pagkakagapos Sir, Bryan. Dahil na rin sa tulong ng mga kasama ko. nailigtas na rin ng iba kong kasama ang mga dayuhang bihag ng mga kaaway, mabuti na nga lang at medyo nabawasan ang bilang ng mga armadong nagba
Pov: Bryan.Sa mga oras na ito ay hindi ko alam kung makakaligtas pa ako sa kamay ng mga armadong lalaki na humuli sa akin kanina. Sa ngayon ay narito ako sa malaking poste kung saan nakagapos ang dalawa kong braso. Nararamdaman ko rin ang pananakit ng aking katawan dahil sa nata
Nang makarating na ang tren sa pinaka huling station, marahan itong huminto, pinasok ko sa bag ang hawak kong pocket book at tumayo ako mula sa aking pagkakaupo, at nagmamadali nang lumabas sa pintuan ng tren. Naglakad ako sa Hall way, kasabay ang ibang mga taong nagmamadali







