Isang malamlam na araw ng linggo, ang araw ay parang sumasalamin sa mga damdamin ni Ana at Luke—hindi masyado maliwanag, ngunit may bahid ng pag-asa. Nagmamadaling dumaan ang mga oras, at sa bawat hakbang nila papasok sa korte, ramdam nila ang bigat ng mga desisyon. Nandiyan si Luke sa tabi ni Ana, magkahawak ang kamay nila, ngunit ang kanyang mga mata’y puno ng hindi maipaliwanag na kalungkutan. Minsan, ang pinakamahalagang mga hakbang ay hindi laging madali.Sa loob ng isang mataas na gusali, isang abugado ang humarap sa kanila. Magaan ang boses nito, ngunit ramdam na malalim ang usapan na kanilang papasukin. Sinuong nila ito, hindi lamang bilang mga asawa na nais maghiwalay, kundi bilang mga magulang na may responsibilidad sa anak nila.Sa loob ng silid ng abugado:“Luke, Ana,” nagsimula ng abugado, “Ayon sa batas, upang magsimula ang annulment proceedings, kailangan nating magbigay ng mga dahilan. Una, ano ang gusto ninyong iparating sa korte tungkol sa inyong relasyon?”Tahimik n
Ang sala ay tanging nililiwanagan ng isang lampshade sa sulok. Malamlam ang ilaw nito, tila sinasadyang itago ang bigat ng sandali. Si Luke ay naroon, tahimik na nakaupo sa sofa, hawak ang ilang papel na dokumento sa kanyang mga kamay. Habang binabasa ito, hindi niya maiwasang tumigil sa gitna, mapatingin sa kawalan, at mapabuntong-hininga. Sa bawat pahina, naroon ang mga paalala ng isang relasyong unti-unting nalusaw—hindi dahil sa kasalanan ng isa, kundi dahil sa tadhana.Sa itaas, pinapatulog ni Belle si Leo. May kaunting musika sa background, isang lullaby na tila nagpapalambot sa paligid. Ngunit sa ibaba, sa mismong puso ng tahanan, isang matinding pag-uusap ang malapit nang sumiklab.Tahimik ang marahang paglapit ni Ana. Nakasuot siya ng simpleng puting damit. Ang kanyang mga hakbang ay mabagal, ngunit matatag. Ramdam sa bawat kilos niya na may dalang layunin. Hindi galit. Hindi sumbat. Kundi isang desisyong matagal nang ininda, ngayon lang nabigyan ng lakas.Pag-angat ng tingin
Sa ilalim ng malapit nang lumubog na araw, habang pinapalamig ng hapon ang hangin at ang langit ay unti-unting namumula, tahimik na naglalakad sina Ana at Adrian sa looban ng bakuran. Hindi sila magkahawak-kamay, pero ang distansya sa pagitan nila ay tila masikip—parang maraming salita ang nais sabihing hindi agad mabigkas.Tila kinakausap ng mga paa nila ang lupa, habang ang mga mata ni Adrian ay palihim na sumusulyap kay Ana. Habang si Ana naman ay nakatitig sa langit, waring inaabot ang sarili sa gitna ng mga alaala at kasalukuyan."Adrian..." mahina niyang bulong, tila tinatawag lang ang pangalan para mapanatili ang lakas ng loob."Hmm?" sagot ng binata. Tumigil siya sa paglalakad at humarap kay Ana. “Pwede ba kitang tanungin ng totoo?”Dahan-dahang tumango si Ana, pero hindi pa rin siya lumingon.Nagpatuloy si Adrian, may kaba sa tinig. “Gusto ko lang sanang malinawan, Ana. Kayo pa ba ni Luke? May plano ka pa bang bumalik sa kanya bilang asawa?”Tila biglang huminto ang hangin. N
Sa ilalim ng maliwanag na sikat ng araw, ang hangin ay nagdadala ng tamis ng mga bulaklak na busal sa hangin—isang tanawin na tila perpektong tagpo ng bagong simula. Sa gitna ng hardin, sa isang kulay-kremang banig na inilatag sa malambot na damo, magkasama nang nakaupo si Ana at Belle. Nakasuot sila ng magaan at makukulay na damit; malayang lumulutang ang mga tela sa simoy, parang sumasayaw sa tahimik na himig ng damuhan. Sa gitna nilang sitsit ng buhay ang dalawang munting diyosa ng kanilang mga puso: si Anabella, naka-yakap ang paboritong stuffed bunny, at si Baby Leo, nakasandal sa walker habang aliw na aliw sa mga laruan niyang umiikot sa harapan.“Sis, tingnan mo si Leo!” tawanan ni Ana habang tumatawa siya nang buong-galak. “Para siyang napapasayaw sa tuwa!”Nagbigay ng kindat si Belle. “Lagi siyang ganyan kapag may musika—parang may sariling mundo siyang pinagagalawan.”Napangiti si Ana at napalingon kay Anabella. “Anak, gusto mo bang turuan si Baby Leo mag-drawing?”“Sige po,
Sa isang umagang payapa, habang si Ana ay abala sa paglalaro kay Anabella sa sala, umakyat si Belle sa silid niya hawak ang kanyang cellphone. Sa kamay niya'y naroon ang mabigat na balita na matagal na niyang gustong iparating sa kanyang mga magulang—isang balitang puno ng kabiglaanan, luha, at muling pagkabuo.Habang nakatayo sa gilid ng bintana at tanaw ang bughaw na langit, pinindot niya ang pangalan ng kanyang ina—Sophia Smith—at ilang segundong pag-ring, may pamilyar na boses ang sumalubong sa kanya."Hello, darling! Good morning!" bati ng kanyang ina mula sa kabilang linya. Nasa likod nito ang mahinang boses ni Clyde, ang kanyang ama, na mukhang abala sa paghahanda ng almusal sa kanilang bahay sa Sydney, Australia."Hi, Mom… Dad…" nanginginig ang boses ni Belle. Ramdam niya ang kaba sa dibdib. "May mahalaga po akong sasabihin sa inyo… Please, makinig lang muna kayo at huwag kayong magugulat.""Bakit, anak? Anong nangyari? Okay ka lang ba diyan sa Japan? Si Anabella? Si Luke?" su
Habang nagsimula siyang maglakad patungo sa isang bench na nakatayo sa gilid ng hardin, ang mga alaala ng nakaraan ay muling sumik sa kanyang isipan. Si Nanay Glenda at Tatay Romero—ang mga magulang na hindi siya iniwan. Ang mga simpleng sandali ng pagpapatawad, ng pagmamahal, at ng mga kwentong ibinahagi sa kanya. Ang kanilang mga mata na puno ng kabutihan, ang mga palad nilang nag-alaga sa kanya sa mga panaho'ng hindi niya matandaan. Isang matamis na sakit na nagbigay ng lakas sa kanya upang magpatuloy.Sa kabila ng lahat ng kalituhan sa kanyang isipan, naramdaman ni Ana na may mga bagay na hindi kailanman mawawala—mga alaala ng pagmamahal at mga pangako na gagabay sa kanya. “Hindi ko sila malilimutan,” bulong niya sa sarili.Si Anabella, ang anak niyang matagal niyang nawalan ng pagkakataon. Hindi pa man niya maaalala ang buong kwento ng kanilang nakaraan, ramdam niyang may malalim na koneksyon sila. May mga bagyong dumaan sa buhay nila, ngunit ngayon ay natutunan niyang yakapin si