MasukHindi ko na nakayanan. Mabilis akong tumakbo patungo sa banyo habang hawak ang bibig ko. Pagkarating na pagkarating ko doon, napaluhod ako sa tapat ng toilet bowl at isinuka ang lahat ng ininom ko. Umiikot pa rin ang paligid ko, pero mas masakit ang kirot sa dibdib ko.Hindi nagtagal, naramdaman ko ang marahang paghimas sa likod ko. Pumasok pala si Cassie para sundan ako. Binigyan niya ako ng tissue at isang basong tubig pagkatapos kong magmumog."Alessa... are you okay?" alalang-alalang tanong ni Cassie habang inaakayan akong tumayo para humarap sa salamin.Doon na ako tuluyang nag-breakdown. Humagulgol ako habang nakahawak sa sink. "I'm okay, Cass... I just drunk a lot, 'yun lang..."Niyakap ako nang mahigpit ni Cassie. "Shh... tahan na, Alessa. Listen to me, okay?" Humarap siya sa akin at tinitigan ako nang diretso sa mga mata habang pinupunasan ang mga luha ko. "You need to move on from that kind of guy. He's not worth your tears. You are worth so much more than how he treats you!
He scanned my face intently, his gaze sweeping over my features before his lips parted."Are you drunk?" tanong niya.The moment the words left his mouth, his expression shifted drastically. Hindi na ako nakapagsalita o nakatugon man lang nang biglang umalingawngaw ang boses ni Brion mula sa likod ko."Alessa," tawag niya.Agad akong inayos ng tayo ni Zhean at inilayo nang bahagya sa kanya, creating a guarded distance between us. Lumapit si Brion sa amin at napatingin din kay Zhean."I was worried. Ang tagal mo kasi sa restroom," sabi ni Brion habang sinusuri ang hitsura ko.Magpapaliwanag pa sana ako, nang paglingon ako sa gilid ko wala na pala siya. Umalis na agad si Zhean nang walang paalam, leaving a heavy trail of cold tension lingering in the air."Alessa, are you okay?" tanong ulit ni Brion nang nakabawi na ako sa pagkabigla.Nang magsink-in ang sitwasyon, inimbita ko na lang si Brion pabalik sa table namin. Sakto namang kakabalik lang din nina Cassie at Carson mula sa pag-ikot
Gaya ng ipinangako nina Carson, sinundo nila ako sa mismong apartment ko. Nakasuot ako ng isang simpleng black above-the-knee dress na pinaresan ko ng puting heels para kumportableng galawin habang naglalakad. Pagkapasok na pagkapasok ko sa kotse, inabot ko kaagad ang dala kong regalo sa kanya."Happy birthday, Carson! Here’s my gift, simple lang ’yan," nakangiting bati ko habang inilalapit ang maliit na paper bag."Thanks, Alessa! Nag-abala ka pa talaga," sagot ni Carson habang tinatanggap ito.Bahagya pa niyang inilapit ang paper bag sa kanyang mukha para silipin ang loob bago ito maingat na inilagay sa tabi ng gear shift. Ngumiti lang ako, samantalang si Cassie na nasa front passenger seat ay mabilis na lumingon sa akin habang may mapang-asar na ngiti."It's okay, girl! He doesn't mind na simple lang 'yan, kasi ako naman ang main event at special gift niya ngayong gabi, 'di ba, love?" proud na sabi ni Cassie sabay kindat at hawak sa braso ni Carson.Sabay kaming nagtawanan ni Carso
The days went on ng hindi parin bumabalik si Bianca though I kept praying for Bianca’s fast recovery. Kahit marami kaming naging problema dahil sa kaniya, I still hoped she was doing okay.“Alessa, samahan mo naman ako,” aya ni Cassie habang mabilis na lumapit sa desk ko habang nag-aayos ako ng mga dokumento.“Saan na naman, Cassie?” tanong ko, hindi man lang inaalis ang tingin sa computer screen.“Bibili tayo ng gift,” mabilis niyang sagot.Napatingin ako sa kaniya nang may pagtataka. “Gift? Para kanino naman?”“Kay Carson, obviously. Ilang araw na lang kaya bago ’yung birthday niya,” sagot niya na tila ba napaka-obvious ng tanong ko.“Bakit ngayon ka lang bibili? Last minute na ’yan, ah.”Umirap siya at bahagyang napabuntong-hininga. “Exactly! Kaya nga ngayon lang ako nagkaroon ng total panic attack. Ang hirap kayang regluhan ng lalaking 'yon!” “Ano bang problema?” napatawa ako nang mahina.“Hindi ko alam kung ano ang ibibigay ko sa kaniya,” reklamo niya habang nagpapadyak pa nang
For the first time in days, naging payapa ulit ang office. Mas gumaan ang aura ng buong department, at halos magkakasama kaming nagtatawanan sa mga cubicle habang nag-aayos ng mga dokumento. Habang nakatutok ako sa ginagawa ko, biglang sumingit si Alexis sa gilid ko habang nakangiti nang abot-tenga."Grabe, ang sarap talaga ng buhay kapag walang kontrabida, no?" bulong ni Alexis sa akin, halatang enjoy na enjoy ang tahimik na paligid nang wala ang presence ni Bianca."Sige, mention mo pa name niya baka biglang sumipot at bumalik galing sa impiyerno," singit naman ni Cassie na biglang sumulpot mula sa kabilang cubicle habang may dalang stack ng folders."Huwag ka ngang manakot dyan, Cassie! Masisira ang magandang araw ko," reklamo ni Alexis pero natawa rin kalaunan.Napangiti na lang ako nang tipid sa hirit nila at binalik ang atensyon sa computer. Pero hindi nagtagal ang chikahan session nang marinig ko ang tawag mula sa office ni Sir Mendoza.“Alessa, come over here for a minute,” ta
"We need medics here! Fast! May malalim siyang sugat at tila napuruhan sa pagbangga!" utos ng opisyal sa mga kasamahan habang mabilis na lumapit para saklolohan ang duguang driver.Nakatayo lang ako roon habang mariing nakatitig sa mukha ng taong inilalabas ng sasakyan, pilit na pinoproseso ng utak ko ang nakikita ko. Para akong binuhusan ng malamig na tubig habang nanginginig ang mga labi kong bumanggit sa pangalan niya."Sir Ramos...?" pabulong kong tawag, halos hindi ko marinig ang sarili ko.Kahit ako, hindi ako makapaniwala. Si Sir Ramos? Ang taong kilala namin bilang napakabait, matulungin, at maalaga sa amin sa opisina? Ang taong madalas mag-cheer up sa amin kapag stress na stress na kami , siya ang gumawa nito? Siya ang nagtangkang pumatay?Ilang saglit pa, mabilis na dumating ang mga medic at binigyan siya ng unang lunas, nilinis ang dugo sa noo at ginamot ang mga sugat niya dahil sa lakas ng pagkakabangga. Ngunit habang ginagamot siya, napansin ko ang kakaiba aura niya walan







