Chapter 7

Pagsapit ng gabi, nag-iba ang ihip ng hangin sa kabundukan ng Lopez, Quezon. Ang kalangitan ay nabalot ng kakaibang kulay-ube at itim. Walang bituin. Walang buwan. Ang paligid ay nakakabinging tahimik, ngunit may dalang lamig na nanunuot hanggang sa mga buto.

Nasa labas ng medical tent si Seraphina, pilit na tinatapos ang imbentaryo ng mga gamot gamit ang maliit na flashlight. Pilit niyang niyayakap ang sarili habang nanginginig ang mga balikat dahil sa manipis niyang scrubs.

"Doktora, baka magkasakit ka niyan."

Napalingon si Seraphina. Mula sa dilim, lumitaw si 2nd Lieutenant Mateo Rivera. Nakangiti ito, ang mga dimples ay lumabas sa magkabilang pisngi. Bago pa man makasagot si Seraphina, hinubad na ng batang tenyente ang suot nitong makapal na military jacket at maingat na ipinatong sa mga nanginginig na balikat ng dalaga.

"H-Huwag na, Mateo. Ayos lang ako," pilit na ibinabalik ni Seraphina ang jacket, pero marahang hinawakan ni Mateo ang mga kamay niya para pigilan siya. Ang hawak nito ay malambot, maingat, at puno ng respeto.

"Ako ang magkakasakit kapag hinayaan kitang lamigin dito, Phina," malambing na sagot ni Mateo. "Masyado kang nagpapagod. Gusto mo ba ng kape? Ipinagtimpla kita."

Inabot ni Mateo ang isang mainit na baso ng kape. Napangiti si Seraphina. Sa buong buhay niya bilang tagapagmana ng Villaraza, sanay siyang inaalagaan. At sa nakalipas na mga araw sa ilalim ng malupit na pamumuno ni Niguel, ngayon lang ulit siya nakaramdam ng ganitong klaseng pag-aaruga na hindi kailangang daanin sa sigaw at asaran.

"Salamat, Mateo. Napakabait mo," taos-pusong ngiti ni Seraphina.

"Para sa'yo, kahit araw-araw kitang ipagtim—"

Hindi na natapos ni Mateo ang sasabihin nito. Isang malaking, magaspang, at mainit na kamay ang biglang humablot sa jacket na nakapatong sa balikat ni Seraphina.

Napasinghap ang dalaga nang walang-awang ihagis iyon sa mismong dibdib ng tenyente.

"Hindi niya kailangan 'yan."

Isang malamig, malalim, at nakakakilabot na boses ang umalingawngaw mula sa likuran nila. Lumabas mula sa anino si Kapitan Niguel Arandia. Ang tindig nito ay parang isang hari ng mga halimaw na handang pumatay. Ang mapupungay nitong mata ay kasing-dilim ng gabi, at nakatutok lang ito kay Mateo.

Nawala ang ngiti sa labi ng tenyente. Mabilis itong tumayo nang tuwid at sumaludo. "K-Kapitan."

"Lieutenant Rivera," matigas na bati ni Niguel, humakbang palapit hanggang sa pumagitna ito sa kanilang dalawa, pilit na inilalayo si Seraphina sa paningin ng tenyente. "Akala ko ba ay nag-deliver ka lang ng supplies? Bakit nandito ka pa sa teritoryo ko?"

"H-Hinihintay ko lang po ang clearance mula sa head base bago ako bumaba ng bundok, Sir," magalang na sagot ni Mateo, ngunit may bahagyang tapang sa boses nito habang sumusulyap kay Seraphina. "At nakita ko pong nilalamig si Dr. Villaraza kaya—"

"Hindi ko tinatanong ang dahilan mo," putol ni Niguel, ang panga ay kumukuyom. "Pumunta ka sa communications tent ngayon din. I-radio mo ang head base at sabihin mong aalis ka na bago pa sumama ang panahon. That is a direct order, Lieutenant."

Nagkatitigan ang dalawang lalaki. Si Mateo, na may malambot at maamong aura, laban kay Niguel na nag-uumapaw sa mapanganib at barakong awtoridad. Sa huli, walang nagawa ang tenyente dahil sa mas mababang ranggo nito.

"Yes, Sir," mabigat ang loob na sagot ni Mateo. Tumingin muna ito kay Seraphina at tipid na ngumiti bago naglakad palayo. "Maiwan na kita, Doktora."

Nang makalayo ang tenyente, hinarap ni Seraphina si Niguel. Nag-aapoy ang mga mata ng dalaga.

"Ano bang problema mo?!" inis na bulyaw ni Seraphina. "Nag-aalok lang ng tulong 'yung tao! Kailangan mo ba talagang maging mayabang sa lahat ng oras?!"

Imbes na sumagot, humakbang si Niguel palapit. Napaatras si Seraphina. Humakbang ulit ang kapitan, hanggang sa maramdaman ni Seraphina ang matigas na kahoy ng mga crates ng gamot sa kanyang likuran. Wala na siyang aatrasan.

Itinungkod ni Niguel ang magkabila nitong malalaki at matitigas na braso sa mga kahon, kinukulong si Seraphina sa pagitan ng katawan niya. Ang pamilyar na amoy ng kape at mamahaling sabon ni Niguel ay agad na bumalot sa pandama ng dalaga.

"Ano ang problema ko?" paos at mababang bulong ni Niguel. Inilapit nito ang mukha sa dalaga. "Ang problema ko, Doktora, ay masyado kang nagiging palakaibigan sa mga tauhan ko. Gusto mo ba ang lalaking 'yon?"

"Wala kang pakialam kung gusto ko siya o hindi!" palaban na ganti ni Seraphina. Ipinatong niya ang kanyang maliliit na kamay sa matigas na dibdib ng kapitan para itulak ito, pero parang sementong pader na hindi man lang natinag ang lalaki. Sa halip, mas naramdaman lang niya ang mabilis at mabigat na pagtibok ng puso nito. "Buhay ko 'to, Kapitan. Wala ka sa posisyon para diktahan ako!"

"Ako ang commanding officer mo," mariing sagot ni Niguel, ang mga mata ay nagliliyab sa emosyon na hindi nito mapigilan. "At sinasabi ko sa'yo, delikado ang lalaking 'yon. Nakaka-distract siya. Nakaka-distract ka."

Tinitigan ni Seraphina ang mga mata ni Niguel. Nakita niya ang panginginig ng panga nito at ang lalim ng inis na tila walang kinalaman sa ranggo o misyon. Isang nakakalokong tapang ang biglang sumapi kay Seraphina.

"Delikado?" mahinang bulong ni Seraphina. Tumingkayad siya nang bahagya, hindi tinatakasan ang panganib kundi sinasalubong ito. Ang mga labi niya ay halos sumayad na sa matalim na panga ng kapitan. "O baka naman... hindi mo lang matanggap na may ibang nakakapagpangiti sa akin? Nagseselos ka ba, Kapitan Arandia?"

Natahimik si Niguel.

Ang salitang iyon ay tila naging mitsa na tuluyang nagpasabog sa utak ng kapitan. Ang pilit nitong pagpipigil simula pa noong unang araw, ang pader na ginawa nito para panatilihin ang kanyang "undercover" na misyon, ay tuluyang nawasak.

"Nagseselos?" paos at malalim na ungol ni Niguel.

Sa isang mabilis at marahas na galaw, inalis ni Niguel ang isang kamay nito sa kahon at mahigpit na pumulupot sa maliit na baywang ni Seraphina. Hinatak niya ang dalaga palapit, idinikit ang malambot nitong katawan sa matigas na hulma ng kanyang pagkalalaki.

Napasinghap si Seraphina nang maramdaman ang tindi ng pagnanasa ng lalaki. Nahulog ang hawak niyang flashlight sa putikan, pinapatay ang nag-iisang liwanag nila. Binalot sila ng matinding kadiliman, ngunit mas lalong naging malinaw ang bawat pagdikit ng kanilang mga balat, ang init ng kanilang mga hininga.

"At kung sabihin kong oo?" banta ni Niguel, idinidikit ang noo nito sa noo ng dalaga. Ang boses nito ay nagmamakaawa at nag-uutos nang sabay. "Kung sabihin kong gusto kong baliin ang kamay ng tenyenteng 'yon dahil hinawakan ka niya? Kung sabihin kong sa akin ka lang dapat ngumingiti nang ganyan? Ano ang gagawin mo, Phina?"

Gulat na gulat si Seraphina. Hindi siya makahinga. Ang nakakapasong init ng mga titig ni Niguel ay tumutunaw sa lahat ng kanyang paninindigan. Ang lalaking ito ay isang naghihirap na sundalo. Hindi sila pwedeng magsama. Pero sa oras na ito, wala siyang pakialam sa yaman o sa mga sikreto nila.

Ibinaba ng kapitan ang mukha nito. Wala nang pag-aalinlangan. Angklado ang mga mata nito sa nanginginig na mga labi ni Seraphina.

Nakapikit na si Seraphina, hinihintay ang paglapat ng kanilang mga labi. Ang init ng hininga ni Niguel ay nasa kanyang bibig na. Nararamdaman na niya ang lambot ng mga labi nito—

WWWWEEEEEEOOOOOOWWW!

Isang nakakabingi, nakakapangilabot, at walang-putol na sirena ang biglang sumigaw sa buong kabundukan ng Lopez. Hindi ito ang karaniwang maikling sirena para sa mga atake ng rebelde. Isa itong mahaba at nakakapanindig-balahibong tunog na ginagamit lamang ng militar para sa isang pinakamalalang sakuna.

Napatigil si Niguel. Ang mapupungay nitong mata na puno ng pagnanasa ay biglang nanlaki sa matinding gulat at alarma.

Bago pa man siya makapagsalita o makalayo kay Seraphina, isang napakalakas at tila halimaw na hangin ang biglang humampas sa buong kampo. Ang pwersa nito ay napakalakas na agad nitong pinunit ang makapal na canvas na bubong ng supply tent sa itaas nila na parang isang manipis na papel.

Nagliparan ang mga mabibigat na kahoy at yero sa himpapawid. Ang malamig at matalim na ulan ay bumuhos na parang yelo, kasabay ng isang nakabibinging kulog na yumanig sa mismong lupang kinatatayuan nila.

"CATEGORY 5 TYPHOON! SIGNAL NUMBER 4! LAHAT SA BUNKER, NGAYON DIN!" umalingawngaw ang desperadong sigaw mula sa radyo ni Niguel.

"Phina, takbo!" sigaw ni Niguel, hinablot ang pulso ng dalaga at kinaladkad ito sa gitna ng nagwawalang bagyo.

Ang matagal nang ibinabalitang pinakamalakas na Bagyo sa Lopez—ay tuluyan nang dumating. At wala silang matatakbuhan kundi ang isang abandonadong kubo sa gitna ng gubat.