Chapter 6

"Sino ang nagbigay sa'yo ng karapatang pumasok sa tolda ko nang walang paalam, Corporal?!"

Ang matalim, malamig, at umuugong na sigaw ni Kapitan Niguel Arandia ay tila nagpayanig hindi lang sa tolda, kundi sa buong Camp Bravo. Sa pintuan ng quarters, namutla ang batang sundalo. Halos manginig ang mga tuhod nito habang mabilis at tarantang sumaludo. Gulat na gulat itong nakatitig sa nakakamatay na aura ng kanyang commanding officer na kalahating-hubad, at sa namumulang doktora na mabilis na umatras mula sa pagitan ng mga hita nito.

"S-Sorry po, Kapitan! P-Patawad po! N-Nakuha na po natin ang impormasyon mula sa nahuling rebelde kanina!" nauutal at tarantang sagot ng corporal, halatang gustong magpalamon sa putik para lang makatakas sa nanlilisik na mga mata ni Niguel.

"Lumabas ka! Mag-uusap tayo mamaya!" atungal ni Niguel, ang barakong boses ay nagtataglay ng isang klase ng awtoridad na tila hindi nababagay sa isang simpleng kapitan lang sa bundok.

Mabilis na isinara ng sundalo ang flap ng tolda at patakbong umalis. Naiwan ang nakakabinging katahimikan sa loob ng maliit na quarters. Tanging ang malakas na pagbuhos ng ulan sa canvas na bubong at ang mabibigat na paghinga nilang dalawa ang naririnig.

Hindi makatingin si Seraphina. Ramdam niya ang matinding pag-init ng kanyang mga pisngi hanggang sa kanyang mga tainga. Pilit niyang pinapakalma ang nagwawalang tibok ng kanyang puso. Kung hindi pumasok ang sundalong iyon, alam niyang hindi siya aatras. Alam niyang hahayaan niyang angkinin ng mayabang na lalaking ito ang kanyang mga labi.

Ano bang nangyayari sa'yo, Phina? sigaw ng isip niya. Isa siyang babaeng may malalaking sikreto sa Maynila—mga obligasyon at sirkulong tinakasan niya. Sanay siya sa mga lalakeng pino, disente, at nakasuot ng mamahaling suit. Bakit siya nakakaramdam ng ganitong klaseng pagkauhaw sa isang aroganteng probinsyanong sundalo na amoy pawis at pulbura?

Pero habang pasikreto niyang pinagmamasdan ang matigas at kumukuyom na panga ni Niguel, lalong lumalalim ang pagtataka niya. Ang lalaking ito... may kakaiba sa kanya. Ang tindig nito, ang paraan ng pagtayo na tila pag-aari nito ang buong mundo, at ang pamilyar na amoy ng mamahaling sabon na imposibleng mabili ng isang lalaking nagrereklamo sa maliit na sahod. Sino ba talaga ang kapitan na ito?

"T-Tapos na," mabilis at pautal na sabi ni Seraphina, binabasag ang nakakapasong tensyon. Nanginginig ang kanyang mga daliri habang mabilis na idinidikit ang surgical tape sa ibabaw ng gauze sa braso ni Niguel. Hindi niya sinasadya, ngunit napadiin ang hawak niya, dahilan para bahagyang mapangiwi ang lalaki.

"Dahan-dahan naman, Doktora. Kanina lang ay halos isubsob mo na ang mukha mo sa akin, ngayon naman ay gusto mo na akong patayin," paos at nanunuksong reklamo ni Niguel. Ang mapupungay nitong mata ay hindi pa rin umaalis sa pamumula ng kanyang leeg.

"Tumahimik ka," mabilis na depensa ni Seraphina. Kinuha niya ang kanyang medical kit at isinukbit ito sa kanyang balikat, hindi na magawang salubungin ang mga mata nito. "Nalinis ko na ang sugat mo. Inumin mo ang antibiotics na iniwan ko sa mesa. May aasikasuhin pa ako sa clinic."

Bago pa man makasagot si Niguel, parang ipo-ipong lumabas si Seraphina ng tolda, tinatakasan ang panganib na naiwan sa loob.

Naiwang nakaupo si Niguel sa gilid ng maliit na kama. Bumuntong-hininga siya nang malalim at napasabunot sa sariling buhok. Tinitigan niya ang bakanteng espasyo kung saan nakatayo si Seraphina kanina. Amoy na amoy pa rin niya ang mamahaling pabango ng dalaga na nag-iwan ng marka sa kanyang pandama.

Kumunot ang noo ni Niguel. Babae lang ito. Isang ordinaryong doktora na baon sa utang at naghahanap ng pagkakakitaan sa probinsya. Iyon ang nakasulat sa file nito. Pero bakit ang balat nito ay kasingkinis ng porselana? Bakit ang mga mata nito ay nag-uumapaw sa kompyansa at kapangyarihan sa tuwing nakikipagtalo ito sa kanya?

May sariling mga demonyo at lihim na tinatakasan si Niguel. May dahilan kung bakit niya piniling magtago sa uniporme at magpakalayo-layo sa sibilisasyon. Hindi siya pwedeng ma-distract. Hindi siya pwedeng mahulog sa isang babaeng hindi niya lubusang kilala. Ngunit sa tuwing nakikita niya ang pagiging palaban nito, may kung anong nagigising sa kanyang sistema. Isang matinding pagnanasa na angkinin ito.

Tingnan natin kung hanggang saan aabot ang pagpapanggap mo, Phina, seryosong pangako ni Niguel sa sarili.

Tatlong araw ang lumipas. Naging abala ang buong kampo sa pag-aayos ng mga nasirang pasilidad mula sa unang pag-ulan. Sa loob ng tatlong araw na iyon, pilit na iniwasan ni Seraphina si Niguel. Kahit sa gabi, kapag kailangan nilang maghati sa iisang maliit na kama, nanatili siyang nakatalikod at nakadikit sa pinakadulo ng higaan, nagkukunwaring tulog. Ramdam niya ang matinding pagtitig ni Niguel sa kanyang likuran bawat gabi, pero hindi siya lumingon.

Isang maaliwalas na hapon, habang nag-aayos ng mga imbentaryo ng gamot si Seraphina sa labas ng medical tent, isang malaking military jeep ang dumating mula sa bayan.

Bumaba mula rito ang isang lalaking naka-uniporme, ngunit malayo ang aura nito sa mga barako, seryoso, at magagaspang na sundalo ng Camp Bravo. Matangkad ito, makisig, may maayos na gupit, at may napakaliwanag na ngiti na nagpapalabas ng malalalim nitong dimples. Tila isa itong sariwang hangin sa gitna ng tensyonadong kampo.

"Excuse me, ikaw ba si Dr. Villaraza?" masiglang tanong ng lalaki, lumapit kay Seraphina at magalang na sumaludo. "Ako si 2nd Lieutenant Mateo Rivera. Ako ang inatasan mula sa head base na mag-deliver ng mga bagong medical supplies ninyo."

Nag-angat ng tingin si Seraphina at tipid na ngumiti. Sa wakas, isang taong marunong bumati nang maayos at hindi puro kayabangan ang lumalabas sa bibig.

"Salamat, Lieutenant Rivera. Tamang-tama ang dating mo, paubos na ang aming mga dextrose at gauze," pormal na sagot ni Seraphina, pinupunasan ang kanyang mga kamay gamit ang isang malinis na tuwalya.

"Mateo na lang, Doktora," kindat ng batang tenyente habang ibinababa ang dalawang malalaking kahon. Tinitigan nito nang malapitan si Seraphina, hindi itinatago ang pagkamangha sa ganda ng dalaga sa kabila ng magulong buhok at madungis nitong scrubs. "Sabi sa head base, magaling daw ang bagong head surgeon ng Camp Bravo. Pero hindi nila sinabi na mukha pala siyang anghel na nalaglag sa putikan. Kung alam ko lang na ganito kaganda ang sasalubong sa akin, sana araw-araw na akong nag-volunteer na mag-deliver dito."

Para kay Seraphina na sanay sa nakakasakal at madilim na presensya ni Kapitan Niguel, ang preskong banat ni Mateo ay parang isang nakakatuwang pahinga. Hindi niya napigilang tumawa—isang malutong, matamis, at tapat na tawa na ngayon lang umalingawngaw sa buong kampo.

"Nambola ka pa, Mateo. Ilapag mo na lang 'yan diyan bago pa lumaki ang ulo ko," nakangiting iling ni Seraphina, tinatanggap ang clipboard para pirmahan ang delivery form.

Nagpatuloy ang kwentuhan ng dalawa. Magaan kausap si Mateo, pala-kwento tungkol sa buhay sa siyudad at sa mga nakakatawang karanasan nito sa training. Sa maikling sandaling iyon, nakalimutan ni Seraphina ang bigat ng kanyang mga problema at ang nakakahiyang muntikang-paghalik sa loob ng tolda.

Ang hindi alam ni Seraphina, mula sa kabilang dulo ng kampo, sa ilalim ng command tent, may isang pares ng matatalim at madidilim na mata ang kanina pa nakamasid sa kanila.

Hawak ni Kapitan Niguel ang isang makapal na tactical pen habang nakikinig sa report ng kanyang sarhento tungkol sa sitwasyon ng bundok. Ngunit nang marinig niya ang malutong at matamis na tawa ni Seraphina, awtomatikong tumigil ang mundo niya. Lumingon siya sa direksyon ng medical tent.

Nakita niyang nakangiti si Seraphina sa batang tenyente. Isang totoong ngiti. Isang ngiti na hindi pa nito ibinibigay sa kanya simula nang dumating ito sa kampo. Nakita rin niya kung paano haplusin ni Mateo ang siko ni Seraphina habang may itinuturo ito sa hawak na papel, at kung paano namula ang pisngi ng doktora sa biro ng lalaki.

Biglang nagdilim ang paningin ni Niguel. Isang kakaiba, mapanganib, at primitibong emosyon ang sumabog sa dibdib niya. Isang napakatinding selos na tila kumukulo sa kanyang mga ugat.

Ang matalim na panga ng kapitan ay kumuyom nang napakahigpit hanggang sa pumuti ang kanyang mga buko. Ang manipis na peklat sa kanyang kilay ay tila gumalaw sa tindi ng pagkakakunot ng kanyang noo. Sa buong buhay niya, hindi siya sanay na may umaagaw sa atensyon ng bagay na gusto niya. At ngayon, may isang hamak na tenyente na nagtatangkang umaligid sa doktorang alam niyang, sa ayaw man nito at sa gusto, ay pag-aari niya.

CRACK.

Natahimik ang sarhentong nagsasalita nang makita nitong nabali sa dalawa ang makapal at bakal na tactical pen na hawak ng kapitan. Tiyak na dumugo ang palad ni Niguel sa talim ng nabaling bakal, ngunit parang wala itong naramdaman. Ang mga mata nito ay nakatutok lang kay Mateo na parang isang leon na handang pumatay ng sinumang lalapit sa teritoryo nito.

"K-Kapitan? Ayos lang po ba kayo?" kinakabahang tanong ng sarhento, nakatingin sa tumutulong dugo mula sa kamao nito.

"Dismissed," malamig, mababa, at nakakakilabot na utos ni Niguel. Ibinagsak niya ang nabaling ballpen sa mesa at mabibigat ang hakbang na naglakad palayo papasok sa kanyang quarters.

Mamayang gabi, kailangan niyang paalalahanan ang matapang na doktora kung sino ang nagmamay-ari sa kanya.