LOGINMalapit na sumikat ang haring araw pero nanatili pa ring dilat ang mga mata ni Evony, blankong nakatitig sa puti niyang kisame. Sa tabi niya ay nakabukas na huling mensahe ni Ice, animo’y nakikipag-usap sa kanya.[Narrowing them down would be the easiest, Evony. Just think of this question. Sino ba mula sa organisasyon ang pinakamalapit sa pamilya mo?]She sharply took a breath and let it out with a dry chuckle.“You make my head dizzy, Ice. Nakakainis ka talaga,” she whispered into cold, thin air.Tiningnan niya ang wall clock at nakitang kinse minutos na lang ay mag-aalas singko na. Mariin siyang napailing. Simula noong bumalik siya sa pagkakahiga kanina, tila tumabi naman sa kanya ang mga tanong sa kanyang utak na pinipilit niyang huwag pansinin.‘Sino ba mula sa organisasyon ang pinakamalapit sa pamilya mo?’That question piqued her mind, echoing like a broken disk. Of course she knew the answer. She knew the answer so well that her heart and mind cooperated again.Iisa lang naman
“About someone?” Evony’s forehead knotted. “What do you mean?” “Well, for the past few years, someone has been helping us,” Radleigh trailed quietly, staring directly into his sister’s eyes, hoping for her to get the hint. “He helped us look for you. And to be honest, he was the reason why we were able to locate you tonight.” Lalong lumalim ang pagkakakunot ng noo ni Evony. “I don't understand,” she confessed. “Who has been helping you? Is this someone I know?” Radleigh looked like he was about to spill the truth for a moment. His face was unreadable, but Evony can easily see the hesitation by the way his eyebrows crunch. “Yes,” he truthfully answered after a few moments of war within himself. “But I will not tell you for now. You deserve to rest from all of these first.” “Kuya, curious na ako,” pigil ni Evony. “You cannot just drop a bomb and not let it explode. You know how I am easily intrigued when it comes to things like this.” “Listen,” marahang hinawi ni Radleigh ang buh
Pagbaba pa lang ni Evony ng kotse ay tila gusto niya na agad umatras at bumalik sa hotel. Sobrang nakakapanibago kasi ang lugar dahil ibang-iba ito sa nakalakihan niyang bahay noon ss Tanay. Natural lang naman sa kanya ang makaramdam ng malaking adjustment. Alam niya ng ganito ang aasahan niya. Hindi niya lang maintindihan kung bakit gulat pa rin siya. Marahil siguro ay hindi niya inakalang ngayon agad siya matatagpuan ng kanyang mga magulang. Ibang-iba rin sa expectation niya. Nasa harap niya ang bagong mansion ng pamilyang Irvine. Kumpara sa dati nilang mansion, mas maliit ito nang kaunti ngunit mas moderno tingnan. Tipikal na itsura pero nagsusumigaw pa rin sa yaman. Pumasok sila sa loob habang si Saint naman ang nag-park sa garahe. Akay-akay siya ni Sloane habang si Radleigh naman ang may dala ng gamit niya papasok sa loob. At nang buksan ni Radleigh ang pinto, isang malaking portrait niya agad ang bumungad sa kanya. Nasa pinaka-sentro ito ng bahay, napapagitnaan ng magkabila
Napaatras si Evony noong magtakang humakbang palapit ng kanyang ina. Hindi makapaniwala ang kanyang mga mata. Parang kanina lang niya nalaman na ipinapahanap siya ng mga ito at ngayon ay nasa harap niya na mismo ang buo niyang pamilya—ang kanyang Mommy Sloane, Daddy Saint, and Kuya Radleigh. They all looked a bit older… and stressed. “Evony…” her mom murmured her name like an answered prayer. Nakaakbay ang buong braso ng daddy niya sa balikat nito dahil animo’y kaunting tulak lang ay mapapaupo ito sa sahig. “Anak ko…”Hindi pa humuhupa ang gulat ni Evony kahit na ilang minuto na silang nagtititigan. Her mind cannot comprehend the fact that her family is really in front of her. For her, they were just fragments of her imagination. Pero ang imahinasyon na iyon ay malaking katotohanan na ang pamilyang tinakasan niya ay narito na sa harap niya ngayon, may kanya-kanyang luha sa mga mata at ginhawa sa kanilang mukha.Nanigas siya sa kanyang kinatatayuan nang maramdaman ang mainit na palad
Gaya ng bilin ni Ice, nanatili lamang si Evony sa kanyang hotel room habang hinihintay na lumipas ang oras. Siniguro naman siya ng lalake na matatabunan din ang pictures niya sa internet. Pinayuhan din siya nitong huwag muna magbukas ng social media para hindi na siya ma-stress pa. “But I don't even have social media accounts,” kontra niya rito. “I know,” Ice deadpanned. “But I also know how curious you are, so don't even bother looking it up on any internet sites.” Napapailing na lamang si Evony habang inaalala ang pag-uusap nila ni Ice. Wala naman talaga siyang social media accounts sa mga nakalipas na taon. Tanging call and text lang ang source of communication niya sa mga kaibigan kapag nasa Maynila ito. Marahil ito rin ang rason kung bakit wala siyang kaalam-alam na pinapahanap na pala siya ng magulang. She wanted to follow Ice’s orders. Gusto niya ng peace of mind kaya ayaw niyang magbukas ng internet, pero gaya ng sinabi ng lalake, madalas ay nananalo ang kuryosidad niya. S
“Bakit parang wanted ako?” Iyon ang paulit-ulit na tanong ni Evony sa kanyang sarili hanggang sa makaratingsiya sa hotel. Balot na balot siya kahit na napakainit sa labas para lang makauwi siya nang matiwasay. Marami rin kasi siyang nakuhang atensyon kanina lalo na’t nag-i-standout ang makulay niyang buhok na para bang traffic lights. Lahat sila ay iisa lang ang tanong. ‘Kaano-ano niyo po ang mga Irvine?’ Nang makarating siya sa hotel ay pasalampak siyang naupo sa couch. Tinanggal niya ang sombrero at kanyang salamin, napapahilot na lamang sa sintido. Agad niyang kinuha ang cellphone niya saka mabilis na dinial ang number ni Ice. Mabilis din namang sumagot ang lalake na tila ba’y hinihintay niya ang tawag ng dalaga. “Explain, Ice.” Evony didn’t even stutter. “What was that? Bakit kilala ako ng mga tao?” “Can you please calm down for a minute? Your breathing is ragged. Huminga ka muna nang malalim,” Ice calmly replied. Lalo namang na-frustrate si Evony. “Paano ako kakalma kung tin
After a week of being hospitalized, the Irvines moved to a new mansion. Inabandona nila ang dati nilang bahay para i-preserve ang kanilang mga memorya roon kasama ang mga kasambahay nilang nasawi. Doon din hinold ang funeral kung saan dumalo ang pamilya ng mga kasambahay nila. Bilang pakikiramay,
In just a second, nasa sahig na si Chief Hanz habang nakaapak sa likod niya si Roman, umiigting ang panga sa galit dahil sa pagtatraidor nito sa kanila.“M-maniwala kayo! Walang akong kinalaman sa sinasabi ni Evony! Sinungaling ang batang ‘yan!” pilit nitong depensa sa sarili habang nagkakawag-kawa
Evony’s blood ran cold. She felt the shaking terror inside her body, making the hair on her nape stood. Ngayon lang siya natakot nang ganito. Ngayon lang siya sobrang kinabahan. Mariin niyang inapakan ang accelerator ng sasakyan at iniwasan ang mga dumadaang kotse sa napakalawak na highway. Para s
Pagkatapos ng tagpong iyon, napagdesisyunan nina Evony at Gabriel na panatilihin munang sikreto ang kanilang relasyon alang-alang sa kanilang seguridad. Marami pa rin kasi silang ongoing missions at hindi pwedeng makalabas sa pagitan nilang dalawa ang relasyon nila dahil baka may kung ano pang gawin







