Masukbreakfast kayo dyan HAHAHAHAHAHA😜🤫
“What? What the hell did I miss?” Evony exclaimed as she stared at the diamond engagement ring in her brother’s slender finger.“Basically everything, you know,” Radleigh replied sarcastically. “It’s been a long year, Evony. Marami na rin ang nangyari noong nawala ka.”“So… she’s alive?”Radleigh nodded. “She’s been waiting for you the entire time. Iyon ang dahilan kung bakit hindi pa natutuloy ang kasal namin. Deep inside, she knows that you’re somehow out there, alive and free.”“And now that I’m back…” Napaiwas ng tingin si Evony sa hiya. “Matutuloy na ang kasal?”Inakala niyang tatango si Radleigh at sasabihing matutuloy na rin sa wakas ang kasal. After all, siya lang naman ang dahilan kung bakit ayaw pa nilang magpakasal.Ngunit napabalik ang tingin niya sa kapatid nang umiling ito.“You just came back,” Radleigh murmured. “Everything needs to be settled first before the wedding.”“Ano pa bang dapat i-settle, kuya? Nandito naman na ako. Iniisip niyo bang aalis ulit ako?”“Walang
“Evony wants to talk to me?” Napalingon si Radleigh sa kanyang ama na nakasandal sa hamba ng pintuan ng kanyang kwarto. Halos kagigising niya pa lamang nang kumatok ang kanyang ama. “May mga gusto raw siyang itanong sa ‘yo,” imporma ni Saint. “Do you have any idea kung tungkol saan?” Saglit na napaisip si Radleigh hanggang sa maalala niya ang huling usapan nila ng kapatid kagabi. Napapabuntong-hininga siyang tumango. “She has been bugging me since last night about someone who helped us look for her,” Radleigh sighed again, much deeper. “I badly want to tell her, pero sa tingin ko masyado pang maaga.” Saint chuckled lowly. “All hell would break loose sa oras na malaman niya kung sino ang tumutulong sa atin for the past few years.” “Yeah, that's what I’m worried about.” Napailing si Radleigh. “I mean, wala pa tayong alam sa mga nangyari sa kanya sa nakalipas na taon pero sigurado akong isa ang taong iyon sa mga kinamumuhian niya.” “What's your plan, then?” Saint asked. “You know
Malapit na sumikat ang haring araw pero nanatili pa ring dilat ang mga mata ni Evony, blankong nakatitig sa puti niyang kisame. Sa tabi niya ay nakabukas na huling mensahe ni Ice, animo’y nakikipag-usap sa kanya. [Narrowing them down would be the easiest, Evony. Just think of this question. Sino ba mula sa organisasyon ang pinakamalapit sa pamilya mo?] She sharply took a breath and let it out with a dry chuckle. “You make my head dizzy, Ice. Nakakainis ka talaga,” she whispered into cold, thin air. Tiningnan niya ang wall clock at nakitang kinse minutos na lang ay mag-aalas singko na. Mariin siyang napailing. Simula noong bumalik siya sa pagkakahiga kanina, tila tumabi naman sa kanya ang mga tanong sa kanyang utak na pinipilit niyang huwag pansinin. ‘Sino ba mula sa organisasyon ang pinakamalapit sa pamilya mo?’ That question piqued her mind, echoing like a broken disk. Of course she knew the answer. She knew the answer so well that her heart and mind cooperated again. Iisa lang
“About someone?” Evony’s forehead knotted. “What do you mean?” “Well, for the past few years, someone has been helping us,” Radleigh trailed quietly, staring directly into his sister’s eyes, hoping for her to get the hint. “He helped us look for you. And to be honest, he was the reason why we were able to locate you tonight.” Lalong lumalim ang pagkakakunot ng noo ni Evony. “I don't understand,” she confessed. “Who has been helping you? Is this someone I know?” Radleigh looked like he was about to spill the truth for a moment. His face was unreadable, but Evony can easily see the hesitation by the way his eyebrows crunch. “Yes,” he truthfully answered after a few moments of war within himself. “But I will not tell you for now. You deserve to rest from all of these first.” “Kuya, curious na ako,” pigil ni Evony. “You cannot just drop a bomb and not let it explode. You know how I am easily intrigued when it comes to things like this.” “Listen,” marahang hinawi ni Radleigh ang buh
Pagbaba pa lang ni Evony ng kotse ay tila gusto niya na agad umatras at bumalik sa hotel. Sobrang nakakapanibago kasi ang lugar dahil ibang-iba ito sa nakalakihan niyang bahay noon ss Tanay. Natural lang naman sa kanya ang makaramdam ng malaking adjustment. Alam niya ng ganito ang aasahan niya. Hindi niya lang maintindihan kung bakit gulat pa rin siya. Marahil siguro ay hindi niya inakalang ngayon agad siya matatagpuan ng kanyang mga magulang. Ibang-iba rin sa expectation niya. Nasa harap niya ang bagong mansion ng pamilyang Irvine. Kumpara sa dati nilang mansion, mas maliit ito nang kaunti ngunit mas moderno tingnan. Tipikal na itsura pero nagsusumigaw pa rin sa yaman. Pumasok sila sa loob habang si Saint naman ang nag-park sa garahe. Akay-akay siya ni Sloane habang si Radleigh naman ang may dala ng gamit niya papasok sa loob. At nang buksan ni Radleigh ang pinto, isang malaking portrait niya agad ang bumungad sa kanya. Nasa pinaka-sentro ito ng bahay, napapagitnaan ng magkabila
Napaatras si Evony noong magtakang humakbang palapit ng kanyang ina. Hindi makapaniwala ang kanyang mga mata. Parang kanina lang niya nalaman na ipinapahanap siya ng mga ito at ngayon ay nasa harap niya na mismo ang buo niyang pamilya—ang kanyang Mommy Sloane, Daddy Saint, and Kuya Radleigh. They all looked a bit older… and stressed. “Evony…” her mom murmured her name like an answered prayer. Nakaakbay ang buong braso ng daddy niya sa balikat nito dahil animo’y kaunting tulak lang ay mapapaupo ito sa sahig. “Anak ko…”Hindi pa humuhupa ang gulat ni Evony kahit na ilang minuto na silang nagtititigan. Her mind cannot comprehend the fact that her family is really in front of her. For her, they were just fragments of her imagination. Pero ang imahinasyon na iyon ay malaking katotohanan na ang pamilyang tinakasan niya ay narito na sa harap niya ngayon, may kanya-kanyang luha sa mga mata at ginhawa sa kanilang mukha.Nanigas siya sa kanyang kinatatayuan nang maramdaman ang mainit na palad
Nanindig ang balahibo ni Evony sa pamilyar na boses ng lalake sa likod niya. Nang lingunin niya ito ay sumalubong sa kanya si Roman na nakatitig sa ultrasound copy na nasa kamay niya.“S-Sir!” gulat na bulalas ni Evony. Pasimple niyang itinago ang papel sa likod niya. “A-ano pong ginagawa niyo rito
Muling narinig ni Evony ang boses ng babae na iyon sa stage. Ngunit ngayon ay wala naito sa likod ng kurtina, kundi nasa harap na nila mismo, nakatayo sa gitna ng stage at proud na proud sa kumikinang na gold tube gown na suot nito. Evony squinted her eyes to get a clear look of the woman’s face.
FEBRUARY 21. The night of the coronation. Ang pinakahihintay ng mga Constantino at ng buong Duello.Nasa labas pa lang ng venue ay damang-dama na ang malamig na simoy ng hangin sa loob ng limang SUV na siyang sinasakyan nina Evony at ng buong Duello. May back-up ding tatlo pang van na siyang tauhan
FEBRUARY 21. THE MORNING OF THE CORONATION. Umaga pa lang ay balisang-balisa na si Evony habang naghahanda ng mga armas sa loob ng headquarters. Hindi niya alam ngunit mas mabigat ang nararamdaman niya ngayon kumpara noong nasasabik pa siyang matapos ang misyon. Ngayon naman kung kailan matatapos







