The Caretaker's Secret

สินสมุทรสุดแสนสงสารแม่                ชำเลืองแลดูหน้าน้ำตาไหล

จึงกราบกรานมารดาแล้วว่าไป           จะเข้าใกล้ทูนหัวลูกกลัวนัก

เมื่อวานนี้ตีข้าน้อยไปหรือ                 ระบมมือเหมือนกระดูกลูกจะหัก

ซึ่งรักลูกลูกก็รู้อยู่ว่ารัก                    มิใช่จักลืมคุณกรุณา

ถึงตัวไปใจลูกยังผูกคิด                    พอปลดปลิดเปลื้องธุระจะมาหา

อย่ากริ้วโกรธโปรดปรานเถิดมารดา      ไปไสยาอยู่ในถ้ำให้สำราญ ฯ[1]

“ไม่เห็นจะเข้าใจเลย...” เสียงหวานเหมือนกังสดาลแก้วบ่นพึมพำ ร่างระหงกำลังนอนเอกเขนกอ่านหนังสือนิทานเล่มหนาที่ได้เป็นของฝากมาจากญาติผู้พี่ขมวดคิ้วขุ่น “บอกให้แม่อยู่ในถ้ำต่อไปอย่างมีความสุข แต่ตัวเองหนีตามพ่อที่หนีตามเมียน้อยอีกที?...พูดออกมาได้ เฮงซวย!”

“แล้วเธอจะเอาอะไรจากนิทานพื้นบ้านของพวกมนุษย์” เสียงหวานใสไม่แพ้กันตอบกลับ ดวงตากลมโตคู่หวานละสายตาจากผ้าพันคอผืนยาวที่ยังถักทอค้างอยู่หันมองจ้องคู่สนทนา นัยน์ตาสีดำอมฟ้ากลับฉายประกายขบขันจนเปลี่ยนสีดำในดวงตาให้อ่อนแสงลงเล็กน้อย  

“ก็มันน่าไหมละ! นี่ถ้าเกิดเป็นลูกชายของหลงแล้วมาพูดจาแบบนี้ แถมยังริอาจคิดจะพาพ่อมันหนีตามเมียน้อยไป...หลงจะจับหักกระดูกแล้วถอดออกมาเป็นชิ้น ๆ ทีเดียวเชียว!”  

“อินเกินเบอร์ไปอีก...” ฟังแล้วหัวเราะร่วน ไม่คิดใส่ใจกับรูปประโยคโหดร้ายที่น้องสาวสุดงดงามนามว่า ‘แสนหลง’ พูดออกมาสักนิด ซ้ำยังช่วยให้ความเห็นด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นนิดหน่อย “พี่ว่าเอาแค่หักกระดูกแล้วล่ามโซ่ก็พอเถอะ ถ้าขืนถอดกระดูกทั้งตัวคงต้องเอาร่างไปกองไว้ในอ่างอาบน้ำ รออีกหลายเดือนกว่าจะงอกใหม่ครบชิ้น แบบนั้นพี่ก็อดแช่อ่างน้ำวนกันพอดีสิ”

“...ก็จริงแฮะ” เพราะชอบนอนแช่อ่างน้ำวนเหมือนกันเลยพยักหน้าหงึกหงัก มือบางปิดหน้าหนังสือแล้วเพราะทนอ่านเรื่องราวที่เต็มไปด้วยโศกนาฏกรรมของเผ่าพันธุ์ตัวเองไม่ไหว 

ยักษา เผ่าพันธุ์ที่มนุษย์เชื่อว่าเป็นเพียงนิทานปรัมปรา!

แสนหลงลุกขึ้นนั่งพลางบิดขี้เกียจไปมาจนได้ยินเสียงกระดูกลั่นดัง  ‘กร๊อบ!’  ดวงตากลมโตสีดำอมม่วงเหมือนองุ่นเหลือบมองหนังสือเล่มหนาที่ยังกองอยู่บนพื้น ครู่เดียวใบหน้าหวานหยดก็แสดงอาการรังเกียจให้เห็น

“พี่รักว่ามันประหลาดป่ะ? บอกว่ารับไม่ได้ที่ถูกเมียหลอกว่าเป็นมนุษย์ แต่ก็หนีตามนางเงือกไปทั้งที่นั่นก็ไม่ใช่มนุษย์เหมือนกัน” ถามไปอย่างนั้น ปลายเท้าก็เตะสันหนังสือจนกระเด้งกระดอนไปไกล “ย้อนแย้งสิ้นดี!”

“มันก็เป็นแค่นิทาน” แสนรักให้ความเห็นอย่างเป็นกลาง

“ชีวิตจริงก็เป็นแบบนี้” เสียงหวานแย้ง “พี่รักจำเรื่องของปาลิน ที่บ้านอยู่บนภูเขาด้านโน้นไม่ได้เหรอ? รักกับมนุษย์...สุดท้ายก็ถูกหลอกเอาทรัพย์สมบัติไปจนหมด” แสนหลงย่นจมูกเล็กน้อย เมื่อนึกถึงใบหน้านองน้ำตาของยักษิณีและเสียงร้องโหยหวนปริ่มจะขาดใจ “ภาพตอนนางแผดเสียงร้องแล้วกระโดดหน้าผาฆ่าตัวตายยังติดตาของหลงอยู่เลย”

“แค่ตกจากหน้าผาฆ่ายักษ์ได้ที่ไหน? นางก็รู้อยู่แล้วว่าตัวเองไม่มีทางตายถึงได้กระโดดลงไป”

แสนรักว่ายิ้ม ๆ  

“พี่ว่านางแค่โดดตามฟีลลิงมากกว่า”

“แหม! แต่ก็ใช่ว่าโดดลงไปแล้วจะไม่เจ็บหรือเปล่า? พวกเราไม่ได้เป็นอมตะสักหน่อย”

“ถึงไม่ใช่ แต่ก็ใกล้เคียง”

แม้ยักษาจะฆ่าไม่ตายแต่ก็มีอายุขัยที่ค่อนข้างจำกัด... 300 ปี อายุสูงสุดที่เคยถูกบันทึกไว้ในตำราของโลกบรรพกาล แต่ยักษ์ทุกตนต่างก็รู้ดีว่าช่วงอายุเฉลี่ยของเผ่าพันธุ์จะอยู่ที่ประมาณ 100 – 150 ปีเท่านั้น ส่วนที่อยู่ได้ถึง 200 ปี ก็มีน้อยจนใช้สองมือนับ...นิ้วยังเหลือ

ฆ่าไม่ตายก็ใช่ว่าจะอยู่เป็นนิรันดร แต่ในโลกนี้กลับมีบางเผ่าพันธุ์ที่เป็นอมตะไปได้ตลอดกาล หากไม่ถูกฆ่าตาย

“เอาเป็นว่าตอนนี้นางยักษ์ตนนั้นก็มีความสุขดีไม่ใช่หรือไง?” แสนรักตัดบท ไม่ค่อยอยากนึกถึงสิ่งมีชีวิตบางประเภทที่มีชีวิตอยู่ได้ยาวนานเกินจะนับสักเท่าไร “นางเพิ่งได้แต่งงานกับเงือกหนุ่มรูปหล่อไปเมื่อไม่นานนี้เอง”

“หือ เงือกตนไหนกัน?”

“ก็ตนที่ไปทำการค้าบนโลกมนุษย์ไง ที่ไปทำฟาร์มไข่มุกขายจนมีทรัพย์สมบัติมหาศาล แบบที่พวกมนุษย์ชอบเรียกกันว่านายหัว”

“นึกไม่ออกแฮะ”

“อืม...จำเงือกตนที่โดนนางพุ่งหลาวลงจากหน้าผาแล้วกระแทกเข้ากลางหน้าผากจนต้องนอนหยอดน้ำสาหร่ายไปหลายเดือนได้ไหม? เงือกตนนั้นละ ๆ”

“ออ ๆ นึกออกแล้ว”

“งานวิวาห์กลางสมุทรที่เธอไม่ยอมไปนั่นละ งานของสองตนนั้น”

ยักษิณีสาวผู้ไม่ค่อยถูกกับน้ำเท่าไรนักพยักหน้าหงึกหงัก นึกถึงภาพโทนสีฟ้าครามและโต๊ะจีนกลางทะเลแล้วก็รู้สึกขนหัวลุกขึ้นมาอีกรอบ แต่เมื่อนึกถึงภาพงานวิวาห์แสนหวานและความรักของสองตนนั้น ก็เผลอคลี่ยิ้มอิจฉาออกมา

“ลูกครึ่งยักษ์กับเงือกจะต้องน่ารักมากแน่ ๆ” แสนหลงจินตนาการอย่างรื่นเริงแกมตื่นเต้น “ใบหน้าคมได้รูปแบบยักษ์ แต่มีดวงตาสีเขียวมรกตแบบเงือก”

ข้อดีของยักษ์คือสามารถเลือกคู่ได้จากทุกเผ่าพันธุ์บนโลก ไม่มีข้อจำกัดหรือสร้างเงื่อนไขอะไรเป็นพิเศษเหมือนบางเผ่าพันธุ์ เรียกได้ว่าขอแค่ถูกใจและรักใคร่กันอย่างจริงแท้ก็เพียงพอแล้ว

และแนวคิดเช่นนี้ ทำให้การวิวาห์ข้ามเผ่าพันธุ์ของยักษ์กลายเป็นที่นิยมมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะในหมู่ยักษิณีสาว ๆ  เพราะเด็กที่เป็นลูกผสมส่วนมากจะหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูเป็นอย่างมาก!

“พี่รักว่าหลงควรหาสามีเป็นเผ่าพันธุ์อื่นบ้างดีไหม…” ยักษ์ที่เริ่มเพ้อตั้งคำถามอย่างเลื่อนลอย

“ครุฑไหมล่ะ? ลูกจะได้มีปีก” เพราะมีเพื่อนสนิทที่แอบรักน้องสาวตนนี้มาเนินนาน เลยถือโอกาสนำเสนอ

“ไม่เอา ยักษ์ก็ถึก ครุฑก็ถึก...ผสมออกมา ลูกของหลงมันจะถึกเกินไปไหม?” ยักษิณีที่อยากมีลูกแต่ยังหาสามีไม่ได้ย่นจมูกเล็กน้อย ตามด้วยใบหน้าหวานที่ทำท่าสยองขวัญประหนึ่งกำลังดูหนังซอมบี้ของพวกมนุษย์

“แล้วอยากได้เผ่าพันธุ์ไหนล่ะ?” แสนรักหัวเราะแล้วถามเสียงใส

“ไม่รู้สิ” หยุดคิดครู่เดียว ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดีพอสมควร “แต่ถ้าเป็นไปได้ ก็อยากได้ลูกผสมที่หายากสักหน่อย...ประมาณว่า อุ้มลูกเดินไปทางไหนใคร ๆ ก็ต้องเหลียวหลังด้วยความอิจฉา”

“ฮ่า ๆ  ยายหลงเอ๊ย!” ยักษ์ตนพี่ขำหนักจนต้องวางผ้าพันคอถักในมือลง กุมท้องหัวเราะจนตัวงอ “ถ้าอยากให้ใคร ๆ บนโลกนี้เหลียวหลัง เธอคงต้องแต่งงานกับมนุษย์แล้วละ!”

“ไม่มีทาง!”

[1] บทกลอนจากงานประพันธ์เรื่อง ‘พระอภัยมณี ตอน หนีนางผีเสื้อสมุทร’ ประพันธ์โดยพระสุนทรโวหาร (ภู่)