LOGINCHAPTER TWENTY-ONEHindi mapakali si Olivia matapos matanggap ang litrato ng lalaking may singsing. Paulit-ulit niyang tiningnan ang mensahe, iniisip kung sino ang taong may alam sa pagkamatay ni Julian at kung bakit tila sinusundan nito ang bawat hakbang nila.Alas-nuwebe ng umaga nang mag-vibrate ang cellphone niya.Rafael: I’m outside.Nang lumabas siya, nakita niyang nakasandal si Rafael sa sasakyan nito. Nakasuot ito ng itim na polo, at nang mapansin siya, agad na lumitaw ang pamilyar nitong ngiti.“You look tired,” bati nito.“Good morning to you, too.”“Did you sleep?”“Did you?”“Not much.”“Then we’re even.”Napangiti si Rafael at binuksan ang pinto para sa kaniya. “Come on. We have somewhere to be.”Tahimik ang biyahe patungo sa lumang gusali. Hawak ni Olivia ang susi ng mystery room habang pinagmamasdan ang mga kalyeng kanilang dinaraanan.“Rafael, what happened yesterday?” tanong niya. “You received a warning, didn’t you?”Sandaling hindi ito sumagot.“Someone accessed my
CHAPTER TWENTYDapat sana ay maaga silang magkikita upang pumunta sa Room 218, gaya ng napagkasunduan nila kagabi. Pero alas-siyete pa lang ng umaga, tumawag na ang manager ni Olivia at binago ang schedule niya. Nausog ang rehearsal para sa nalalapit niyang performance, at biglang naipasok sa umaga ang isang interview na hindi na maaaring ipagpaliban.Si Adrian naman ay kailangang dumalo sa production meeting at asikasuhin ang ilang detalye ng trabaho ni Olivia. Dahil pareho silang may professional commitments, napagkasunduan nilang ipagpaliban muna ang pagpunta sa Room 218. May kailangan ding harapin si Rafael sa sarili niyang mundo.Olivia: We’ll have to postpone Room 218. My schedule changed.Adrian: Same here. I’ll meet you at the studio.Rafael: Something came up on my end. Don’t go there without me.Napakunot-noo si Olivia sa huling mensahe.Olivia: What happened?Walang sagot. Ibinulsa niya ang cellphone at naghanda para sa trabaho.*****Sa studio, sinalubong si Olivia ng mga
CHAPTER NINETEENHindi maalis sa isip ni Olivia ang pangalang nakasulat sa lumang dokumento.Benedict Villareal.Nakatayo siya sa study ng kaniyang ama, hawak ang photocopy na natagpuan nila sa likod ng lumang key tag. Nasa harap niya sina Rafael at Adrian.“What if Benedict knows what happened to my father?” tanong niya.“Then we find him,” sagot ni Rafael.“We don’t even know if he’s alive,” singit ni Adrian.“Do you have a better idea?”“Yes. We stop acting like threatening people will solve everything.”“Enough,” putol ni Olivia. “Tomorrow, we’re going to Room 218. We’ll find out what my father left there. Until then, no more secrets.”Tumango si Adrian. “I promise.”“Rafael?”“Whatever you say.”Malamig ang sagot nito. May gusto pa itong sabihin, pero pinili nitong manahimik. At sa kabila ng galit niya, mas nababagabag si Olivia sa katahimikan ni Rafael kaysa sa mga tanong ni Adrian.⸻Sa biyahe palabas ng lumang Villareal house, si Adrian ang nagmamaneho. Nasa passenger seat si
CHAPTER EIGHTEEN“That’s impossible.”Paulit-ulit na binasa ni Olivia ang pangalan niya sa lumang ledger. Sa tabi nito, malinaw ang nakasulat na TRANSFER AUTHORIZED: 11:47 PM, kasama ang pirma ng kanyang ama.“Dad would never put my name in something like this,” bulong niya.Hindi sumagot si Adrian. Pinalaki rin siya sa paniniwalang matagal nang tapos ang lahat ng problemang iniwan ng kanilang mga magulang. Ngayon, nagsisimula na siyang magduda kung may alam nga ba talaga siya tungkol sa buhay ng kanyang ama.“Could it be a mistake?” tanong ni Olivia.“Possible,” sagot ni Adrian. “But we can’t assume that.”Napalingon siya kay Rafael. “What about you? May alam ka ba rito?”Nakatayo si Rafael sa likod ng upuan, nakatitig sa screen. Nang makita niya ang petsa at halaga sa dokumento, bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.Napansin iyon ni Olivia.“What is it?”“Nothing.”“Don’t.” Mariin siyang tumingin dito. “If you know something, sabihin mo na.”Huminga nang malalim si Rafael.“I’ve se
CHAPTER SEVENTEEN“Were you holding the gun when my father died?”Nakatitig si Olivia sa lumang litrato sa cellphone ni Rafael. Sa harap niya, tahimik ang lalaking minsan niyang pinagkatiwalaan nang buong-buo.“Yes,” sagot ni Rafael.Napaatras siya. “Oh, my God.”“But you need to understand—”“Understand what? That you were holding a gun beside my father’s body? That you knew something about his death and let me believe you had nothing to do with it?”“I never said I had nothing to do with that night.”“Because you never told me anything!”Napayuko si Rafael.“Did you shoot him?” tanong ni Olivia.“No.”“Look at me and say that again.”Tumingin siya sa kanya. “I didn’t shoot your father.”Gustong maniwala ni Olivia, pero paano niya pagkakatiwalaan ang sarili niyang alaala kung ang taong pinakamalapit sa kanya ay may kakayahang itago ang ganitong kalaking sikreto?“Then why were you holding the gun?”“I found him on the floor. The gun was there, and I picked it up.”“Why?”“Because I h
CHAPTER SIXTEEN“Were you there that night?”Hindi agad nakasagot si Rafael. Sa harap niya, nanginginig ang mga kamay ni Olivia habang hinihintay ang sagot na maaaring tuluyang sumira sa natitira nilang tiwala sa isa’t isa.“Yes,” sagot niya sa wakas. “I was there.”Napaatras si Olivia. “You were there when Papa died?”“Yes.”“Then why didn’t you tell me?”“Because I was afraid.”“Of what? The truth?” Napatawa siya nang mapait. “I’ve spent years trying to understand what happened to my father, Rafael. And all this time, you knew something.”“Hindi ko alam ang buong nangyari.”“But you knew enough to hide it from me!”Walang naisagot si Rafael. Alam niyang wala siyang karapatang humingi ng pang-unawa mula sa babaeng ilang beses na niyang binigo.“Don’t follow me,” sabi ni Olivia bago tuluyang umalis.Pero makalipas ang dalawampung minuto, nakita ni Rafael ang kotse nito sa parking area ng apartment building.Nang bumukas ang elevator, nadatnan niya si Olivia sa hallway, pilit hinahanap







