Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

Fourteen years later — Makati City“Miss Villareal, five minutes na lang po bago kayo tawagin sa red carpet.”“Thank you, Mia.”Huling inayos ni Olivia Amirah Villareal ang diamond earrings niya bago tumingin sa salamin. Suot niya ang isang ivory evening gown, habang nakalugay ang mahaba niyang buhok. Elegant, composed, at halos walang bahid ng pagod ang mukha niya.She looked breathtaking.Pero sa likod ng mahinahong ngiti ay isang babaeng matagal nang natutong itago ang tunay na nararamdaman.Nag-vibrate ang phone niya.MOM: Please don’t skip dinner again. Your doctor said you need to eat properly.OLIVIA: I’m eating, Mom. I’ll call you after the event.Inilapag niya ang phone. Gaganapin ang charity gala sa Grand Monfort Hotel sa Makati, kung saan nagtipon ang mga celebrity at kilalang pamilya para sa fundraising ng ilang children’s hospitals.Isa si Olivia sa mga pangunahing performer. Simple lang ang plano niya: kumanta, tapusin ang obligasyon, at umuwi.“Olivia!”Napalingon siya

Hindi sanay si Olivia Amirah Villareal na matakot. Sa mundong ginagalawan niya, natutuhan niyang itago ang tunay na nararamdaman sa likod ng isang perpektong ngiti.Pero ngayon, habang hawak ang phone at binabasa ang address na ipinadala ng unknown sender, hindi niya maalis ang kaba sa dibdib.If you want to know what happened to your father, come alone. Four o’clock. Don’t bring Rafael Montenegro.San Andres, Manila ang nakalagay na lokasyon.“Are you seriously going?” tanong ni Bianca, ang matagal na niyang kaibigan at personal assistant.“Yes.”“Olivia, anonymous sender ’yan. Hindi natin alam kung sino siya o kung ano ang gusto niya.”“Maybe he knows something about Dad.”“Then let the security team handle it.”Umiling si Olivia. “I need answers, Bianca. Fourteen years na akong nabubuhay sa mga tanong na walang sumasagot.”Napabuntong-hininga si Bianca.“At least, share your location with me. Keep your driver nearby, and call me if anything feels wrong.”“I will.”Hindi na nagtagal

CHAPTER SIXHindi na naghintay si Olivia Villareal ng panibagong mensahe. Binuksan niya ang conversation nila ni Rafael at nag-type.Olivia: We need to talk. Today. No more excuses, Rafael.Makalipas ang isang minuto, dumating ang sagot nito.Rafael: My office. Eleven.Alas-onse y medya nang makarating si Olivia sa Montenegro Group headquarters sa Makati. Sinadya niyang magpalate para matiyak na walang sumusunod sa kanya.Nakatayo si Rafael sa tabi ng bintana, nakasuot ng itim na suit. Nang makita siya, bahagya itong kumunot ang noo.“You’re late.”“Thirty minutes. I had to make sure nobody was following me.”Nawala ang malamig na ekspresyon nito.“Someone’s following you?”“That’s what I want to know.” Inilabas niya ang litrato nina Julian Villareal at Alejandro Montenegro. “Someone left this at my house. Along with a message saying you know what happened the night my father died.”Matagal na tinitigan ni Rafael ang litrato bago sumagot.“Your father contacted me before he died.”Nan

CHAPTER EIGHTTahimik ang sasakyan habang palayo sila sa Room 218. Paminsan-minsan, sumisilip si Olivia kay Rafael, umaasang kusang magsasalita ito. Pero gaya ng dati, kailangan pa niyang pilitin ang bawat sagot mula rito.“Are you going to tell me anything else?” tanong niya.“About what?”She gave him a sharp look. “Seriously, Rafael?”Huminga ito nang malalim. “I already told you what I know about the man in the photograph.”“No. You told me he’s supposed to be dead. That’s not exactly an explanation.”Hindi sumagot si Rafael. Sa halip, huminto ito sa isang maliit na café sa gilid ng kalsada.“Why are we stopping?”“You haven’t eaten.”“I’m not hungry.”“Fine. You can sit there and be angry while I order something.”Napairap si Olivia, pero sumunod pa rin siya sa loob. Wala na rin siyang lakas para makipagtalo tungkol sa pagkain.Umorder si Rafael ng dalawang sandwich at kape. Nang ilapag nito ang isang tasa sa harap niya, napatingin siya rito.“Black coffee. No sugar,” sabi nito.

CHAPTER TEN“Where were you at 11:47 p.m. the night my father died?”Hindi agad sumagot si Rafael.“Rafael?”“I was at home.”“Alone?”He hesitated.Olivia let out a bitter laugh. “You can’t even answer that honestly?”“It’s not that simple.”“Then make it simple.”“I can’t explain everything tonight.”“Of course you can’t.”Pumasok si Olivia sa bahay, iniwan si Rafael sa labas. Hindi niya alam kung alin ang mas masakit: ang mga sikretong itinatago nito o ang katotohanang may bahagi pa rin sa kanya na gustong maniwala rito.*****Fourteen years earlier, hindi pa kilala ng mundo si Olivia Amirah Villareal.Isa lamang siyang batang mahilig kumanta sa sala habang nakikinig ang kanyang ama. Si Julian ang unang naniwala sa boses niya at nagsabing balang araw, maririnig iyon ng maraming tao.Hindi niya inakalang matutupad ang pangakong iyon sa isang buhay na malayo sa tahanang minahal niya.Nagmigrate ang kanilang pamilya sa London. Makalipas ang anim na buwan, namatay ang kanyang ama. At d