Kabanata 3

Natutulog si Frank sa kotse ni Trevor noong tumunog ang phone niya, kaya nagising siya.

Nang makita niya na si Helen ang tumatawag, sinagot niya ito at agad niyang narinig ang kanyang malamig na tanong, “Frank, kasama mo ba si Mr. Zurich ngayon?”

Tumingin si Frank kay Trevor, na nakaupo sa tabi niya. “Oo.”

Huminga ng malalim si Helen upang pakalmahin ang kumukulo niyang dugo—tila hindi nagsisinungaling si Peter!

“Dismayado ako sa’yo, Frank,” ang sabi niya. “Kung masama ang loob mo, pwede mong sabihin sa pagmumukha ko—bakit siniraan mo ang pamilya ko?”

Hinimas ni Frank ang kanyang sentido nang sumagot siya, “Maniniwala ka ba kapag sinabi ko sa’yo na hindi ko ginawa ‘yun?”

“Kung ganun, bakit aalis si Mr. Zurich pagkatapos niyang dumating sa tapat ng pinto ko?!” Ang tanong ni Helen. “Kinansela din niya ang partnership namin!”

“Desisyon ‘yun ni Trevor at wala yung kinalaman sa’kin.”

Kumbinsido si Helen na si Frank ay isang duwag at hindi niya ito aaminin, nanggalaiti si Helen at mariin niyang bigkas ang bawat salita. “Dismayado talaga ako sa’yo.”

Bigla ring lumamig ang boses ni Frank. “Mukhang ang tanging mahalaga sa’yo ay kung ano ang pinaniniwalaan mo at hindi ang katotohanan. Wala akong ideya kung ano ang sinabi sa’yo ni Peter at wala rin akong balak na magpaliwanag—huwag mo na lang akong abalahin tungkol sa mga bagay na gaya nito kahit kailan.”

At pagkatapos niyang sabihin ang mga salitang iyon, ibinaba ni Frank ang tawag, pumipintig ang mga ugat sa likod ng kanyang kamay habang kumikinang ng malamig ang kanyang mga mata.

Hindi niya inakala na walang tiwala sa kanya si Helen pagkatapos ng tatlong taon nilang pagsasama, sinisi niya siya nang dahil lang sa ispekulasyon.

Marahil ay naniniwala din talaga si Helen na isa siyang walang kwentang shut-in!

Sa tabi niya, halata ni Trevor na mula sa mga Lane ang tawag. Nagtanong siya, “Gusto mo bang turuan ko sila ng leksyon, Mr. Lawrence?”

Bumuntong hininga si Frank at pinagsabihan niya siya. “Huwag na. Lumayo na lang tayo sa kanila simula ngayon.”

Hindi pa niya kayang sirain sila sa ngayon, kaya mabulok na lang muna sila kung gusto nila.

-

Hindi nagtagal, dahan-dahang pumasok ang Rolls-Royce ni Trevor sa villa ng mga Turnbull sa tuktok ng isang burol.

Tila nasabihan na sila tungkol sa pagdating nila, isang tagapagsilbi ang nakahanda at sumalubong sa kanila, at dinala sila sa drawing room.

Pagkatapos niya silang dalhan ng tsaa, sinabi niya na, “Pakiusap magpahinga muna kayo, mga ginoo. Ipapaalam ko kay Mr. Turnbull tungkol sa pagdating niyo.”

Pagkatapos tumalikod at umakyat sa taas ng tagapagsilbi, tumingin sa paligid si Frank at tahimik na bumulong, “Talagang walang gaanong mga tagapagsilbi dito, ‘no?”

“Hindi mo sila dapat maliitin, Mr. Lawrence,” ang sabi sa kanya ni Trevor. “Si Walter ang itinuturing na pinuno ng mga Turnbull sa Riverton, habang ang karamihan sa kanilang impluwensya ay nananatili sa Morhen.”

“Pambihira ang kanilang heiress na si Vicky, mag-isa niyang itinatag ang isang transnational trading conglomerate limang taon na ang nakakaraan at bilyon-bilyon ang naipon niya. Isa rin siyang apprentice ng gobernador ng Riverton at isang prodigy ng martial arts—isa na sana siyang elite sa mga kabataan ng Riverton kung hindi dahil sa sakit niya.”

Ininom ni Frank ang kanyang tsaa at natawa siya. “Napakataas talaga ng tingin mo sa kanya! Paano siya maikukumpara kay Helen?”

“Haha!” Tumawa si Trevor, hindi siya nagpigil dahil hiwalay naman na sila Frank at Helen. “Parang ikinukumpara mo ang isang lobo sa isang hamak na tupa.”

Biglang may naisip si Trevor, at ngumisi siya. “Oo nga pala, Mr. Lawrence, isa kang ginoong may dignidad, matalino, at mapagmahal, habang si Ms. Turnbull ay isang magandang babae na matalino din. Kapag nagpakasal kayong dalawa, siguradong magiging isa itong perpektong kasalan—at ako, si Trevor Zurich, ay nakahandang maging guarantor mo.”

“Bleurgh!” Halos masamid si Frank sa kanyang tsaa at tiningnan niya ng masama si Trevor. “Yung sarili mo ang alalahanin mo, huwag ako.”

Nahihiyang nagkamot ng ulo si Trevor, nagulat siya na hindi interesado si Frank.

Sa sandaling iyon, narinig ni Trevor ang mga nagmamadaling yabag at agad siyang tumayo upang batiin ang lalaking palapit sa kanila. “Mr. Turnbull.”

Hinawakan ni Walter ang kanyang kamay at masayang nagtanong, “Trevor, kaibigan…Nasaan yung mahimalang manggagamot na sinabi mo?”

Mabilis na ipinakilala ni Trevor si Frank. “Ito siya—si Frank Lawrence. Nagsasanay siya ng mag-isa sa south pole, at pambihira ang mga kakayahan niya bilang isang manggagamot.”

Nanigas ang ngiti ni Walter nang makita niya kung gaano kabata ang itsura ni Frank. “Nagbibiro ka ba, Trevor? Napakabata niya!”

“Kailanman hindi ako magsisinungaling sa’yo, Mr. Turnbull,” ang seryosong sinabi sa kanya ni Trevor. “Kapag pati si Frank nabigong pagalingin ang anak mo, wala nang makakapagpagaling sa kanya.”

Kahit na duda si Walter tungkol kay Frank, wala siyang magagawa kundi subukan ito, lalo na’t inirekomenda siya ni Trevor.

“Kung ganun, pakiusap sumama ka sa’kin, Mr. Lawrence.”

“Ituro niyo ang daan, sir,” ang sabi ni Frank, at sinundan nila ni Trevor si Walter papunta sa isang kwarto sa ikalawang palapag.

Sa loob, nakita ni Frank ang isang babae na nakahiga sa kama.

Kasing ganda talaga siya ng gaya ng inilarawan ni Trevor, na may maputing balat, malinaw na mga mata, at kaakit-akit na mukha.

Kahit na mukha siyang payat at sakitin, hindi maitatago ang mapagmataas niyang presensya—nakadagdag ito sa kagandahan niya.

Isang babaeng nakaitim na suit ang nakatayo sa tabi kanyang kama, at lumalabas na siya ang kanyang bodyguard.

Nagmamadaling lumapit si Walter sa kanyang anak, at kinausap niya siya, “Vicky, dinalhan ka ni Trevor ng isang manggagamot. Siguradong matutulungan ka niya sa pagkakataong ito.”

“Maraming salamat, Mr. Zurich.” Pinilit ngumiti ni Vicky, ngunit mas alam niya ang kanyang kondisyon.

Kung sabagay, hindi na mabilang ang mga naging konsultasyon niya sa ibang mga manggagamot sa nakalipas na limang taon… at walang sinuman sa kanila ang nakatulong sa kanya.

Natural, hindi rin siya umasa na mapapagaling siya ni Frank. Ang kanyang pasasalamat ay isa lamang promalidad.

“Hindi mo kailangang magpasalamat, Ms. Turnbull.” Ngumiti si Trevor at lumingon siya kay Frank. “Ikaw na ang bahala sa kanya, Mr. Lawrence.”

Tumango si Frank, komportable siya habang naglalakad siya palapit kay Vicky upang hawakan ang kanyang pulso.

Kumurap ang mga mata ni Vicky, nagulat siya na napakabata pa ni Frank, at pinagmasdan niyang maigi ang pagkunot at paghinahon ng mga kilay ni Frank.

Pagkaraan ng ilang sandali, nagtanong siya, “Madalas ka bang mag-ensayo ng martial arts, Ms. Turnbull?”

“Nag-ensayo ako ng kaunti kasama ang guro ko, para ito sa kalusugan ko,” mahinang sumagot si Vicky.

“Hanggang saan?”

Bahagyang kumunot ang noo ni Vicky. “Initiate—bakit mo ako tinatanong tungkol diyan imbes na sa kondisyon ko?”

Ngumiti si Frank pabalik kay Vicky. “Dahil ang pag-eensayo mo ng martial arts ang nagdulot ng kondisyon mo.”

“Ano?!” Napasigaw sa gulat ang lahat—maaaring humantong sa ganitong sakit ang martial arts?!

“Kalokohan!” Si Yara Quill—ang nakaitim na bodyguard na nakatayo sa tabi ng kama ni Vicky—ay nagalit noong sandaling iyon. “Pinag-aaralan ni Vicky ang Boltsmacker, isang technique na ipinamana sa aking angkan sa loob ng maraming henerasyon! Kung ‘yun ang naging sanhi ng sakit niya, bakit hindi nagkasakit ang tatay ko?”

“Hindi lahat ng tao ay nababagay sa ťpagsasanay ng martial arts,” ang sabi ni Frank. “Ang technique na sinabi mo ay ginawa para sa mga lalaki at hindi ito angkop para sa mga babae. Titigil sa pagdaloy ang Ki ni Vicky, dahilan upang mabarahan ang kanyang mga vein at mga nerve—higit pa rito, naabot na niya ang Initiate. Bagama’t isa itong accomplishment, maswerte siya na naparalisa lamang ang katawan niya—Sa mas malalang kaso, ang kanyang Ki, ay mayroong kakayahan na sirain at patayin siya.”

Lumingon siya upang tumingin kay yara, at sinabing, “Dapat tumigil ka na rin. Mapaparalisa ka sa loob ng tatlong taon, kapag nagpatuloy ka.”

“Manahimik ka!” Winasiwas ni Yara ang kanyang palad papunta sa mukha ni Frank sa mga sandaling iyon!

Parang kapatid na niya si Vicky—nagsanay silang pareho sa ilalim ng kanyang ama, at nanatili siya sa tabi ni Vicky mula noong nagkasakit siya.

Sigurado si Yara na gumagawa ng gulo si Frank upang paglayuan sila at malinaw na sinasabi sa kanya na ang technique ng kanyang angkan ay isang kalokohan.

Kailangan niya siyang saktan upang pahupain ang galit na naramdaman niya!

“Tigil!” Ang sabi ni Trevor habang namumutla siya sa takot—hindi niya inasahan na aatakihin talaga ng bodyguard ni Vicky si Frank!

Gayunpaman, hindi ito dahil sa nag-aalala siya kay Frank. Sa halip, nag-aalala lang siya para sa ignoranteng bata na ‘yun!