Kabanata 2

Paglabas ni Frank ss Lane Manor, lumingon siya upang tingnan ang lugar kung saan siya tumira ng tatlong taon.

Mag-isa siyang pumunta dito at ngayon ay umalis siya ng walang kahit ano.

Sa sandaling iyon, isang Rolls-Royce ang mabilis na umaandar papunta sa kanya mula sa malayo, na huminto sa may tabi niya.

Bumukas ang pinto, at isang lalaki na nakasuot ng isang suit ang bumaba, at ngumiti habang naglalakad siya papunta kay Frank. “Mr. Lawrence…”

“Anong ginagawa mo dito?” Nagtanong si Frank habang pinagmamasdan niya ang lalaki—siya si Trevor Zurich, ang CEO ng Trevor International.

“Nakipag-partner ako sa asawa mo kamakailan para sa isang development project sa West City, at nagpunta ako upang pag-usapan ang mga detalye kasama siya,” ang sabi ni Trevor.

Tumango si Frank ngunit sinabi niya na, “Hindi niyo kailangang mag-usap—nakuha na ni Helen ang suporta ng Wesley family at hindi na niya kailangan ang suporta natin, at hindi ko na siya asawa.”

“Ano?!” Napasigaw si Trevor, hindi siya makapaniwala. “Anong nangyayari?”

“Naghiwalay na kami ni Helen,” umamin si Frank. “Simula ngayon, wala nang ugnayan sa pagitan ko at ng mga Lane.”

Pagkatapos, humarap siya kay Trevor at marahan niya siyang tinapik sa kanyang balikat, sinabi ni Frank na, “Salamat sa tulong mo sa nakalipas na tatlong taon, brother.”

Bagama't nakabase sa ibang bansa ang karamihan sa mga negosyo ni Trevor, pinakiusapan siyang bumalik upang suportahan ang mga Lane at wala siyang kinitang kahit ano sa mga panahong iyon.

Gayunpaman, agad na iniyuko ni Trevor ang kanyang ulo at sinabing, “Hindi, Mr. Lawrence—karangalan ko ang pagsilbihan ka… pero, bakit biglang nagdesisyon si Ms. Lane na hiwalayan ka? Yung batang Wesley ba ang may kagagawan nito?”

Kumunot ang noo ni Trevor, hinampas niya ang dibdib niya at sinabing, “Kung ganun, personal kong bibisitahin si Ms. Lane at kakausapin ko siya tungkol dito.”

Sa nakalipas na tatlong taon, ang tanging dahilan kaya siya nakipag-partner sa Lane Holdings ay dahil nakiusap sa kanya si Frank. Sa sobrang layo ng agwat nila ng mga Lane, maging ang dilaan ang kanyang mga sapatos ay wala silang karapatang gawin, lalo na ang maging partner niya sa negosyo!

Napakabulag ni Helen, hiniwalayan niya si Lawrence dahil naisapubliko na ang kanyang kumpanya!

Gayunpaman, umiling si Frank. “Huwag na. Hiwalay na kami ni Helen—wala na kaming kinalaman sa isa't isa ngayon. Pwede ka nang umalis kung wala ka nang ibang sasabihin.”

Hinampas ni Trevor ang kanyang noo nang may maalala siya. “Yung totoo, may isang bagay ako na kailangang sabihin sa'yo. Natatandaan mo yung wonderroot na pinapahanap mo sa’kin? Kasi, nahanap ko na ‘to, kaso…”

Lumingon sa kanya si Frank sa sandaling iyon, at nagtanong, “Kaso ano?”

“Kaso isa itong family heirloom ng mga Turnbull. Imposibleng ibenta nila ‘yun,” sumagot si Trevor, subalit agad ding nagbago ang tono ng pananalita niya. “Gayunpaman, nalaman ko din na ang nag-iisang anak ni Walter Turnbull ay nagkaroon ng malubhang sakit limang taon na ang nakakaraan, at may taning na ang buhay niya. Ang magandang balita ay nandito siya sa Riverton ngayon, at kapag tinulungan mo siya, Mr. Lawrence, siguradong mapapasakamay mo ang wonderroot.”

Tumalim ang mga mata ni Frank—kailangang-kailangan niya ang wonderroot, lalo na pagkatapos ng laban na iyon sa South Sea tatlong taon na ang nakakaraan.

Ngayong nabawasan ng husto ang kanyang lakas, ang tanging paraan upang maibalik ang buong lakas niya ay sa pamamagitan ng pinakamahalagang kayamanan ng Inang Kalikasan.

Dahil dito, hindi niya pwedeng palampasin ang pagkakataong makuha ang wonderroot!

Tumalim ang kanyang mga tingin, at nagtanong si Frank, “Siguro naman nakausap mo na ang mga Turnbull tungkol sa bagay na ito?

Napalunok si Trevor, pinagpapawisan siya habang sinasabi niya na, “Syempre naman—hinding-hindi kita lolokohin. Si Walter Turnbull mismo ang nangako na mapapasa'yo ang wonderroot at ang anumang kondisyon na gusto mo kapag napagaling mo ang anak niya.”

Pinagdikit ni Frank ang kanyang mga kamay sa likuran niya at hindi na siya nagtanong tungkol sa bagay na ito. “Kung ganun, bisitahin natin ang mga Turnbull.”

Natuwa si Trevor, binukswn niya ang pinto para kay Frank at sasakay na sana siya nang may isang BMW na mabilis na umaandar papunta sa kanila at pumarada sa harap ng Lane Manor.

Si Peter Lane—ang nakakabatang kapatid ni Helen—ay biglang bumaba at nagmamadaling lumapit kay Trevor.

“Nakatapos ka na ba sa pakikipag-usap mo sa ate ko, Mr. Zurich?” Ang tanong ni Peter. “Bakit hindi ka manatili muna dito?”

“Hmph.” Tiningnan siya ni Trevor at sininghalan siya.

Mabilis na sumakay si Trevor sa kanyang Rolls-Royce at umalis—hindi na niya kailangang magbait-baitan sa mga Lane ngayong hiwalay na sila Frank at Helen.

Natural, natulala si Peter sa naging reaksyon ni Trevor, at nagtaka siya kung anong nagawa niya na ikinagalit ni Trevor. Wala siyang ginawang kahit ano!

Pagkatapos, napanganga siys nang dumaan sa harap niya ang Rolls-Royce ni Trevor, hindi siya makapaniwala sa kanyang nakita.

Anong ginagawa ni Frank sa kotse ni Trevor?! Anong nangyayari?!

-

Samantala, nakaupo si Helen sa kanyang study, maya't maya siyang tumitingin sa kanyang relo.

Sinabi ni Trevor kaninang umaga na bibisita siya, ngunit tanghali na wala pa rin siya!

Nag-alala din si Gina at sinabihan niya siya, “Siguro dapat tawagan mo si Mr. Zurich at tanungin mo siya.”

“Hindi,” sagot ni Helen. “Hindi siya nagbigay ng oras, kaya dapat maghintay tayo.”

“Pero masyadong mahalaga ang West City project,” reklamo ni Gina. “Kailangan mong maging mas maagap dito—tawagan mo na siya!”

Habang nakakunot ang noo ni Helen sa kakaisip, nawawala na sa sarili si Gina. “Tatawagan ko siya kung ayaw mo.”

“Sige na, gagawin ko na.” Bumuntong hininga si Helen, nag-aalala na baka paguluhin ng nanay niya ang mga bagay.

Kahit na nag-aalinlangan siya, tinawagan niya si Trevor, at hindi nagtagal ay sumagot si Trevor.

Kahit na nakikipag-usap siya sa phone, malumanay ang kanyang ekspresyon at magalang ang tono niya. “Hello Mr. Zurich. Itatanong ko lang sana kung anong oras ka pupunta? Gusto kong maging handa para salubungin ka.”

“Yung totoo, Ms. Lane, ikinalulungkot ko na aalis na ako sa partnership natin,” malamig na sumagot si Trevor.

“Huh? Ano… Bakit?” Natulala si Helen sa nakakagulat na balitang natanggap niya.

“Alam mo kasi, naniwala ako na tapat ka, pero mukhang nagkamali ako sa’yo.” Suminghal si Trevor. “Hinding-hindi ako mangangahas na panatilihin ang isang taong gaya mo sa paligid ko, kaya ituring mo na lang na kanselado na ang ating partnership.”

At pagkatapos nun, ibinaba niya ang tawag, at naiwan si Helen na nakatulala at takang-taka.

Anong nangyayari?! Lagi siyang nagpapakita ng respeto kay Trevor at kailanman ay hindi niya siya ginalit. Anong problema sa kanya?

“Kamusta? Anong sinabi ni Mr. Zurich?” Agad na nagtanong si Gina.

“Kinakansela na niya ang partnership namin,” bulong ni Helen.

“Ano?!” Sigaw ni Gina. “Bakit?”

“Hindi ko alam!” Sagot ni Helen, habang hinihimas niya ang pagitan ng kanyang mga kilay.

Sumugod si Peter papasok sa kwarto noong sandaling iyon, at nang makita niya ang kanyang ina at ate, nagtanong siya, “Helen, tapos na ba kayong mag-usap ni Mr. Zurich?”

“Mag-usap?! Hindi siya dumating!” Nagalit si Gina. “At kinansela niya ang partnership natin!”

Napanganga si Peter. “Ano?! Pero nakita ko pa lang siya sa labas!”

“Anong sinabi mo?!” Napasigaw si Helen sa gulat—kung talagang dumating si Trevor, hindi ba ibig sabihin nun umalis siya ng hindi man lang pumapasok sa loob ng mansyon?! Bakit?!

Biglang nagulat si Peter at hinampas niya ang sarili niya sa hita. “Si Frank siguro ang dahilan. Kinausap siguro ng hayop na ‘yun si Mr. Zurich… Ang ibig kong sabihin, nakita ko siya na sumakay sa kotse ni Mr. Zurich!”

“Urgh, ‘yun nga siguro ang dahilan,” nagalit si Gina nang mapagtanto niya ito. “Yung walang kwentang ‘yun na madalas mukhang mapagpakumbaba, pero mukhang lumalabas na napakasama niyang tao, siniraan pa niya tayo bago siya umalis!”

Kumunot ang noo ni Helen ngunit pinagsabihan niya sila. “Hindi. Hindi siya yung tipo ng tao na madaldal.”

Kilalang-kilala na niya si Frank pagkatapos nilang maging mag-asawa sa loob ng tatlong taon, at kailanman ay hindi niya narinig si Frank na magsalita ng hindi maganda tungkol sa ibang tao.

“Ano ka ba, Helen. Hindi mo alam kung anong nasa likod ng maamong mukha niya!” Ang galit na sinabi ni Peter. “Tatlong taon siyang nakatira sa bahay natin at alam niya ang lahat ng tungkol sa’tin. Hindi siya mahihirapang siraan tayo!”

“Tama si Peter,” mariing sumang-ayon si Gina. “Bakit naman biglang aalis si Mr. Zurich kung nasa tapat na siya ng pinto natin?”

“Oo nga. Malamang nagsalita si Frank.”

Si Helen, na nagpapaikot-ikot sa kwarto, ay naisip na may katwiran ang mga sinabi ng kanyang ina—kung hindi, paano nila ipapaliwanag ang ginawa ni Trevor?!

Humigpit ang pagkakakuyom ng kanyang mga kamao sa sandaling iyon.

Paano ‘to nagawa ni Frank?! Kailanman hindi niya siya minaltrato!