MasukUnang nagsalita si Cheska, ipinaliwanag ang character design ng male protagonist ng laro. “Ang male lead na ito, isang mataas ang tingin sa sarili, medyo malamig na campus heartthrob noong college. Tahimik, composed, at matagal nang may gusto sa female lead pero hindi umaamin.”“Kailangan medyo mababa ang boses pero may halong pagiging bagets pa rin. Dapat maramdaman ang pagiging mature kahit may youthful feel. Mataas ang requirement sa voice actor.”Dahil hindi naman sobrang pormal ang atmosphere sa meeting room at romance game ito na may limang male leads halos puro babae ang nasa loob. Isa pa, bahagi ng promotion nila ang all-female team. Kaya mas naging relaxed ang usapan.Ngumiti si Cheska at tumingin kay Isla. “Isla, sa tingin mo may dapat bang baguhin sa male lead na ito?”Sumandal si Isla sa upuan, tinitigan ang description sa malaking screen.“Bukod sa voice acting na kailangan pang pag-usapan… hindi ko gusto ang personality niya.”Tahimik ang lahat.“Maganda ang unrequ
Maingat na nagpaalala si Dustin Reyes, bahagyang nag-aalangan ang tono habang nakatingin sa kalsada. “Mr. Montenegro, may asawa pa si Isla.”Hindi niya direktang tiningnan ang lalaki sa likuran, ngunit ramdam niya ang bigat ng tanong na iyon. Para bang isang manipis na linya ang tinatahak niya, isang maling salita lang, maaaring magkamali siya.Tahimik ang lalaki sa likurang upuan. Parang hindi niya narinig. Makalipas ang ilang sandali, isang mahinang tawa ang kumawala sa kanyang labi. Hindi iyon malakas. Ngunit sapat para magdulot ng kakaibang lamig sa hangin. May halong kasiyahan… ngunit may lalim na hindi maipaliwanag.Parang may natuklasan siyang sikreto at siya lang ang nakakaalam. Matalim ang kanyang mga mata, parang isang mangangaso sa gubat, tahimik ngunit nakatutok sa kanyang biktima.“Wala,” maikli niyang sagot.Isang salita ngunit puno ng kahulugan. Naunawaan ni Dustin ang ibig sabihin. Hindi “wala siyang asawa.” Kundi, wala nang bisa. Wala nang saysay. Wala nang hadlan
Si Dustin ang nagmamaneho.Mula sa bahay ni Lucas hanggang sa kumpanya, kahit hindi pa ganap ang trapik, kung isasama ang rush hour, aabot ng kalahating oras ang biyahe. Dahan-dahan niyang pinapaandar ang sasakyan, maingat sa bawat liko, habang paminsan-minsan ay sumusulyap sa rearview mirror.Sa buong daan, nakatingin lang si Isla Madrigal sa labas ng bintana. Tahimik siya, halos hindi gumagalaw, at ang kanyang ekspresyon ay malamig na parang may pader na hindi matagos. Ang mga dumadaang sasakyan ay naglalaro sa kanyang mga mata, ngunit tila wala siyang nakikita roon.Samantalang si Lucas, walang emosyon. Abala siya sa pagbabasa ng mga report na hawak niya, paminsan-minsan ay pinipihit ang pahina, ang noo ay bahagyang nakakunot. Parang hiwalay siya sa mundo ng sasakyan, nakalubog sa trabaho, ngunit ang presensya niya ay mabigat pa rin sa hangin.May kung anong hindi maipaliwanag sa pagitan nilang dalawa. Isang katahimikan na hindi lang basta kawalan ng salita, kundi puno ng mga hi
“Huwag mong pahirapan ang sarili mo sa trabaho. Kung araw-araw ganyan ka, hindi na ako magpapa-opera.”Nag-aalala si Megan. Pakiramdam niya, siya ang pabigat kay Isla Madrigal. Dahil sa kanya, napipilitan itong mag-overtime, napipilitan ding umuwi nang gabi. Hindi rin niya napigilang magreklamo tungkol sa boss nito.“‘Yong lalaking iyon noong nakaraan, siya ba ang nagpapabalik sa ’yo para magtrabaho ng ganitong oras? Nakakainis naman. Mukha siyang maayos, bakit hindi niya ayusin ang trabaho niya?”Nakaramdam ng konting guilt si Isla. Dahil sa totoo lang, siya mismo ang pumunta sa bahay ni Lucas. At siya rin ang nakatulog doon.Tinakpan niya ang receiver ng kamay, nagdahilan nang ilang salita, at mabilis na ibinaba ang tawag. Nang makita ni Lucas na tapos na siya kumain, tumayo ito. “Halika na. Papasok na tayo.”“Mr. Montenegro…” Nag-alangan si Isla. Palihim na gumala ang tingin niya.Nasa baba pa si Dustin Reyes.Kung sabay silang bababa, malamang magkikita sila.“Pwede bang
Tahimik na tinitigan siya ni Lucas. Hindi niya pinalampas kahit ang pinakamaliit na pagbabago sa ekspresyon ni Isla, ang pagkurap ng mata, ang bahagyang paggalaw ng labi, ang halos hindi mapansing pag-igting ng kanyang mga daliri. Para bang bawat detalye ay may kahulugan na pilit niyang binabasa.Ngunit wala siyang nakitang kakaiba. Kalma si Isla.“Hindi ko alam,” sagot niya, mahinahon ang tono. “Hindi ko pa nakikilala ang lola ni Tilly.”“Hindi mo pa nakikilala?” ulit ni Lucas, bahagyang kumunot ang noo.Kahit pa maikli ang naging pagsasama nila, hindi naman posible na hindi niya nakilala ang mga magulang ng lalaki. Sa harap niya, kumuha si Isla ng isang layered na siopao.Isa-isa niyang pinunit ang bawat patong, dahan-dahang kinakain, parang sinasadya niyang bagalan ang bawat galaw. Ginamit niya ang pagkain, para itago ang kanyang ekspresyon. At ang bahagyang panginginig ng kanyang mga kamay.Buti na lang ilang beses na niyang nasagot ang tanong na ito sa nakalipas na apat na
Nararamdaman ni Isla ang titig ni Dustin na unti-unti itong lumalapit, tila sinusubukang kilalanin kung sino ang babaeng nasa harap ng kanyang boss. Sa bawat hakbang nito, mas lalo niyang nararamdaman ang kaba na gumagapang sa kanyang dibdib.Bigla siyang kumilos.Niyakap niya ang baywang ni Lucas, at itinago ang kanyang mukha sa dibdib nito. Parang isang instinct, isang desperadong pagtatangka na umiwas sa pagkakakilanlan.Tahimik siyang nanalangin, huwag na sana itong lumapit pa.Bahagyang ngumiti si Lucas. Parang natutuwa pa siya sa sitwasyon, sa paraan ng pagkapit ni Isla sa kanya. Dahan-dahan niyang ipinatong ang kamay sa batok nito, marahang hinaplos ang buhok nito.Ang mala-jade niyang mga daliri ay dumausdos pababa sa batok ni Isla. Dahan-dahan. Parang nananadya.Nangingilabot si Isla. Hindi niya alam kung saan ilalagay ang sarili, kung lalayo ba siya o mananatili. Ngunit sa higpit ng sitwasyon, nanatili siyang nakatago sa dibdib ng lalaki.Dahan-dahang nagsalita si Luc
“Ah, ganoon ba. Bagay nga kayo.”Magaan ang tono ni Benjamin, pero may bahid ng pilit na pagtanggap. Ngumiti lang si Lucas bilang sagot, isang ngiting walang init, walang paliwanag.Sa kabilang side ng hall, kakakuha pa lang ni Isla ng wine nang, Splash.Napahinto siya.Isang waiter ang nabung
“Bakit hindi ka umiinom? Anong kumpanya ka ba?”Mababa ang boses ng lalaki, may pilit na lambing na mas nakakatakot kaysa sigaw.Habang nagsasalita siya, dahan-dahang umusog ang kamay niya papunta sa likod ni Isla, sa bahagi ng likod na walang takip ng tela dahil sa hiwa ng dress.Bago pa man siy
Saglit na napahinto si Dustin sa may pantry counter, hawak ang baso ng kape na halos hindi na niya naiinom. Paulit-ulit niyang binalikan sa isip ang sinabi ni Claudia.Kung tutuusin… tama siya.Magandang kandidato si Isla.Maganda, maayos magtrabaho, hindi pala-tsismis, at higit sa lahat, maaasah
Suminghot si Lucas at biglang iniliko ang sasakyan sa kabilang kalsada. Sumirit ang tubig mula sa mga gulong, at sandaling nagdilim ang loob ng kotse habang tinakpan ng ulan ang salamin.Tahimik ang kalsada. Halos wala nang sasakyan.“Ang pangit ng panlasa mo.”“Ha?” Parang nahulog mula sa malayo







