LOGINSa dining table na ito, nanatiling tahimik ang lahat, isang tacit understanding sa pagitan nila.Sina Isla, Cheska, Michelle, at Dustin ay pawang ibinaba ang kanilang mga ulo at nagpatuloy sa pagkain na para bang wala silang narinig. Ngunit sa totoo lang, malinaw na pumasok sa kanilang mga tainga ang bawat salitang mula sa kabilang table.Walang nagsalita.Walang nag-react.Minsan, ang pinakamasiglang gossip ay hindi nangangailangan ng discussion. Kailangan lamang nitong makinig ang lahat nang tahimik.Sa table ni Jasmine, nagsalita si Imee mula sa legal department matapos marinig ang sinabi.“Bakit hindi kontakin si Mist? Narinig kong dati siyang nag-work sa marketing department natin. Theoretically, kung may time siya, dapat i-consider niya ang former employer niya, right?”Kaswal ang tono niya, na para bang ordinary suggestion lamang ang ibinibigay niya.Napabuntong-hininga si Jasmine.Bahagyang kumunot ang mga kilay niya, at nang magsalita siya, may dala ang mga salita niya na relu
“Your CEO Lucas ang magbabayad, no need magtipid.”Napakanatural ng pagkakasabi ni Isla, na para bang perfectly justified ang paggastos ng pera ni Lucas.Napatsk si Cheska at tiningnan siya nang may exaggerated disgust.“Isla, corrupt ka talaga.”Ngumiti si Isla at uminom ng tea.“Then huwag kang kumain.”Agad na mas hinigpitan ni Cheska ang hawak sa menu, mas mabilis pang nagbago ang expression niya kaysa pagbuklat ng pahina.“Kumain? Kahit aso, hindi kakain nito! Corrupt ang pagkain!” Pagkatapos ay yumuko siya palapit, kumikinang ang mga mata. “Mrs. Montenegro, please turuan mo ako kung paano makahanap ng ganoon ka-handsome at rich na husband!”Si Michelle, na nakaupo sa tabi niya, ay halos matawa nang malakas.Humaba ang “Oh” ni Isla, pagkatapos ay tamad niyang sinabi, “Simple lang. Sa college, piliin mo ang pinaka-handsome na lalaki sa classroom, preferably iyong hindi rich, pagkatapos simulan mong gastusan siya, padalhan siya ng magagandang selfies, at makukuha mo siya in a few mo
“Kuya, nahadlangan ang project na iyon dahil immature pa ang funding at technology.”Nakatayo si Charles sa harap ng sofa, tuwid ang postura niya at controlled ang tono. Malinaw na naghanda siya bago pumunta. Kahit sa ilalim ng malamig na tingin ni Lucas, hindi siya agad umatras.“Confident akong makakakuha tayo ng investment mula sa France this time. Magpapadala rin sila ng engineers.”Puno ng distrust ang mga mata ni Lucas.Tahimik niyang tiningnan si Charles nang ilang segundo, ang mga daliri niya ay marahang nakapatong sa armrest ng sofa. Kalmado ang tingin niya, ngunit may dala itong pressure na nagpapatuwid ng likod ng tao nang hindi namamalayan.“Ano ang dahilan para isipin mong makukuha mo iyon?”Nilinis ni Charles ang lalamunan niya.“Pupunta si Dad sa France soon para mag-film ng movie, at gusto kong mag-take ng one week off para sumama sa kanya. Ang filming location ay kung nasaan ang investors.”Si Lacson ay isang art-house filmmaker.Palagi siyang lumilipad sa iba’t ibang
Umiling si Isla.“Actually, hindi ko naramdaman na mahirap noon. Wala akong oras para isipin iyon. Siguro dahil nagki-kick in ang self-protective mechanism ng tao kapag nasasaktan. Araw-araw kong inaalala ang sakit ni Dad at napabayaan ko ang painting ko.”Napakakalmado ng tono niya.Sobrang kalmado kaya mas lalo itong nagpasikip sa dibdib ni Lucas.Kung umiyak siya, nagreklamo, o inakusahan siya, marahil mas gagaan nang kaunti ang pakiramdam niya. At least noon, malalaman niya kung saan niya ilalagay ang guilt niya. Ngunit nagsalita si Isla na para bang ikinukuwento ang past ng ibang tao, walang hatred at walang grievance.Dahil doon, mas naging matalim ang sakit.Ipinanganak si Nathalia na may maraming congenital minor ailments.Palagi siyang nagkakasakit tuwing biglang nagbabago ang panahon.Kung masyado siyang umiyak, o kahit magkaroon lamang ng maliit na sugat, maaari itong mag-trigger ng high fever.Marami rin siyang pagkain na hindi maaaring kainin. Matapos gawin ang allergy tes
Flippant at ambiguous ang tono niya.Halatang nanigas ang muscles sa likod ng lalaki.Patuloy ang tunog ng umaagos na tubig sa lounge, ngunit sa isang sandali, tila tumahimik ang lahat ng iba pa. Lumingon si Lucas at nakita si Isla na nakasandal sa pinto, may hawak na lunchbox.Today, nakasuot siya ng beige cape coat sa ibabaw ng white mini-skirt at high-heeled ankle boots. Maayos na nakatali ang buhok niya, inilalantad ang delicate niyang mukha, at ang faint smile sa sulok ng kanyang labi ay may dalang parehong mischief at charm.Sa isang maikling segundo, tila nag-overlap siya sa babaeng naaalala nito noong college.Noon, madalas magsuot si Isla ng hoodies, pleated skirts, at Doc Martens. Mukha siyang bright, lively, at stubbornly eye-catching. Naglalakad siya sa campus na yakap ang sketchbook niya, itinatangay ng hangin ang laylayan ng palda niya, at tuwing nakikita siya nito, nauuna munang yumuko sa ngiti ang mga mata niya bago ang labi niya.Ngayon, nagbago na ang mga damit niya.
Tumingala si Nathalia kay Isla.“Katulad dati, masaya, pero medyo boring.”Nanginig ang puso ni Isla.Sa isang sandali, hindi siya nakapagsalita.Tiningnan niya ang malinaw at inosenteng mga mata ng daughter niya. Walang complicated adult reasoning sa mga iyon, walang deliberate sympathy, at walang pilit na kabaitan. Nariyan lamang ang pure at direct concern ng isang bata para kina Thomas at Christine.Ngunit dahil mismo sa purity na iyon, mas malakas nitong tinamaan ang puso ni Isla.Dati, ang family nilang tatlo ay mukhang katulad lamang ng family ni Christine ngayon.Isang mother na may anak.Isang home na hindi tunay na kumpleto.May mga sandali ng happiness, siyempre. May laughter, warmth, at companionship. Ngunit sa likod ng mga sandaling iyon, palaging may tahimik na emptiness na sinusubukang hindi banggitin ng adults at nagkukunwaring hindi napapansin ng children.Bata pa ang child.Ngunit minsan, naiintindihan ng children ang lahat.Maaaring hindi nila alam kung paano ipaliwan







