The Architect: Past or Future

ADVISORY

This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events & incidents are either products of the author's imagination or used purely in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

This story is also in major revision.

*~*~*~*~*~*~*~*~

1

Ayla woke up shivering. The coldness of the sheets was the first thing she felt, followed by the throbbing ache in her head. She was completely wasted—drunk from her own bachelorette party. It was her plan anyway; to get drunk, to be happy, and to enjoy the last few days of her freedom.

Ikakasal na siya sa long-time boyfriend niyang si Lawrence sa loob lamang ng tatlong araw.

Pero isang kakaibang kaba ang biglang yumakap sa dibdib niya nang marealize niyang tila wala siyang suot. Mabilis pa sa alas-kwatro, napabalikwas siya ng bangon at doon nakumpirmang—hubad siya.

Nilibot niya ang paningin sa paligid. Hindi ito ang kwarto niya. Panic rushed through her veins lalo na nang maramdaman niya ang hapdi at sakit sa pagitan ng kanyang hita. Her eyes frantically scanned her body, landing on the red, angry marks scattered across her chest and neck.

A sob escaped her lips.

She gave herself to a stranger.

Ang masaklap pa sa lahat, sa loob lang ng ilang araw ay magiging asawa na siya ng iba. She was twenty-three years old, at iningatan niya ang sarili niya para lang kay Lawrence. At ngayon, sa isang gabing katangahan, nawala na lang lahat.

Gamit ang natitirang lakas, pinulot niya ang mga damit niyang nagkalat sa sahig at mabilis na isinuot iyon. Ayaw niyang makaharap ang lalaking iyon. Ang kailangan niya ngayon ay makabalik sa kwarto niya at doon ibuhos ang lahat ng iyak at pagsisisi.

Kagabi ay puno siya ng pag-asa at saya. Akala niya ay simula na ng masayang buhay, pero heto—nauna pa ang "honeymoon" kaysa sa kasal, at ang masakit, sa ibang lalaki pa niya ito nabigay.

'Ang tanga-tanga ko,' sigaw ng isip niya. 'Ang tanga ko lang talaga!'

Nang makalabas siya ng pinto, muntik na siyang himatayin sa nakita. Katabi lang pala ng kwartong nilabasan niya ang kwarto niya. Napahagulgol na lang siya nang makapasok at maisara ang pinto. Doon niya naramdaman ang buong bigat ng nangyari.

Pilit niyang inaalala ang nangyari, pero blangko ang lahat. Walang kahit anong imahe o alaala ang pumasok sa isip niya.

Aatras na ba siya sa kasal?

Obviously, she cheated. Unconsciously cheated, to be exact. Pero paano niya sasabihin iyon sa lalaking minahal niya ng sobra?

Naputol ang pag-iisip niya nang may marinig siyang katok.

"Ayla? Gising ka na ba?" boses ni Sofia.

Hindi siya sumagot. Tinakpan niya ang bibig niya para hindi marinig ang hikbi niya.

"Ayla?" ulit nito.

Dahan-dahan siyang tumayo pero hindi binuksan ang pinto. "What?" sagot niya, pilit pinatatag ang boses at pinalabas na inis lang siya dahil ginising. Alam kasi ni Sofia na ayaw na ayaw niyang ginigising.

"Nag-aalala si Lawrence, hindi ka raw niya macontact kagabi. Okay ka lang ba?"

Sa pagkakabanggit lang ng pangalan ng fiancé niya, sunod-sunod na ang pagtulo ng luha niya.

"Nahihilo pa ako, hahanapin ko lang phone ko," palusot niya.

"Sige tawagan mo na lang siya, nag-aalala na 'yon," sagot ni Sofia.

"Oo... tatawagan ko," garalgal na sagot niya.

"Gusto mo ba ng Advil o tubig?" tanong pa nito na tila concerned pa.

"Hindi na. Bababa na lang ako mamaya," mabilis niyang sabi, gusto na lang talaga niyang umalis ito.

Nang marinig niyang umalis na si Sofia, agad siyang tumakbo papasok ng banyo. Kahit na napapangiwi siya sa sakit ng buong katawan, pinilit niyang maligo sa kaisipang baka sakaling maanod ng tubig lahat ng nangyari kagabi.

Nang tumingin siya sa salamin, nanginginig ang mga kamay niya.

Her chest was covered with hickeys!

Hinaplos niya ang mga pulang marka at muling humagulgol. Pakiramdam niya ay marumi siya. Ang saya niya lang kagabi, tapos ngayon ay gusto na niyang isumpa ang sarili niya.

Wala siyang pakialam kung sino man ang lalaking iyon. Ang inaalala lang niya ay si Lawrence. Sigurado siyang magagalit ito. Naalala niya noong nawala niya lang yung kwintas na bigay nito, galit na galit ito at muntik na siyang saktan. Imagine kung malaman nito na binigay niya sa iba ang pinaka-iniingatan nito.

She saw how he could turn into a monster in a blink of an eye, pero buo pa rin ang pagmamahal niya kahit ganoong may kumakaway na red flag. Pero ang nangyari ngayon... this is unforgivable.

Lumipas ang tatlong araw.

Unti-unting naglaho ang mga bakas sa katawan niya, pero hindi ang takot at guilt sa dibdib niya. Pinili niyang itago ang lahat. Pinili niyang ituloy ang kasal dahil mahal na mahal niya ito at hindi niya kayang mawala ito. Akala niya ay wala itong alam. Akala niya ay maitatago niya na lang ang sikreto habambuhay.

Masaya ang mukha niya noong araw ng kasal. Maaliwalas ang mga ngiti niya. Pero nang makapasok sila sa kwarto at isara ni Lawrence ang pinto, nakita niya ang pagbabago.

Hindi pagmamahal ang nakita niya sa mga mata nito, kundi matinding galit at paghihiganti.

Nalaman pala nito ang lahat. At ang dahilan kung bakit itinuloy pa rin nito ang kasal ay para lang makulong siya at pahirapan.

That night, she was violated.

Walang sarap, walang lambing. Tanging sakit at takot lang ang naramdaman niya. Bawat haplos ni Lawrence ay parang suntok sa kanya, bawat halik ay marahas at puno ng poot. Ginawa lang siya nitong laruan at parausan.

"Did he f*ck you like this?" sumbat nito habang marahas siyang inaangkin.

"No!" iyak niya. Pero imbes na mahabag, lalo lang itong nanggigil.

"He f*cked you real good, didn't he? Let me replace that memory! Gusto kong sa tuwing may hahawak sa'yo, ako lang ang maaalala mo! Ako lang!"

Mas lalong bumilis at lumakas ang bawat galaw nito. She cried not in pleasure, but in pure agony.

Hanggang sa maramdaman niya ang matinding sakit sa puson at ang mainit na likido na dumaloy sa pagitan ng hita niya.

Dugo.

Nawalan siya ng malay at nang magising ay nasa ospital na siya. Malungkot na ibinalita ng doktor na wala na ang batang dinadala niya.

The baby she carried, a result of that one night, was gone. She cried alone in the hospital. Kahit kapatid niya ay hindi alam ang nangyari dahil sinadya ni Lawrence na hindi ito ipaalam. Pero kahit ganoon ay buo pa rin ang pag-asa niyang patatawarin siya ni Lawrence.

Natakot siya na baka tuluyan na siyang iwan nito pero hindi. Sa halip, mas lalo lang itong naging malupit. Physical abuse, emotional torture—ginawa nito ang buhay niya na parang impyerno.

Ilang beses siyang pinayuhan ng mga kaibigan na umalis na. Hanggang sa nagpaku-usap ang kapatid niyang bisitahin siya nito sa hospital na pinagtatrabahuan nito.

"Just leave him, Ayla. Tignan mo sarili mo! Puro ka pasa!" sigaw ng kapatid niya habang tinuturu ang mga pasa sa braso at balakang niya. "Hindi na 'yan pagmamahal. Galit na 'yan at hinding-hindi ka na niyan mapapatawad."

"Baka may chance pa ate," umiiyak na pakiusap niya. "Hindi ko pa siya kayang mawala."

"Hindi mo kayang mawala? Eh mukhang kayang kaya ka niyang mawala sa pinaggagawa niya sa 'yo. Alam mo, isang sumbong ko lang kay Hendrick makakatikim ang gagong 'yon ng mga pinaggagawa niya sa 'yo. Ayla, kung dito ka lang magdurusa, bumalik ka na lang sa Pilipinas. Doon ka magsimula ulit," mungkahi ng kapatid.

Naalala niya ang buhay niya noon. Matapos siyang dalhin ng kapatid sa Canada para mag-aral, naging maayos naman ang lahat. Doon niya nakilala si Lawrence, isang Filipino-Canadian na akala niya ay magpapasaya sa kanya.

They were happy once. But one mistake ruined everything.

Isang araw, pagkauwi niya, nakita niya ang kotse ni Lawrence. Nanlumo siya. Alam niyang maghihinala na naman ito. Naalala niya noong na-late lang siya ng uwi dahil sa traffic, bugbog sarado ang inabot niya.

Pumasok siya sa bahay, nanginginig ang mga kamay habang nag-aayos ng pinamili.

"Where have you been?" malamig na tanong nito.

"B-bumisita lang kay Ate tapos at namili," nauutal niyang sagot.

"You don't have to lie to me," sarkastikong sabi nito. "Kung hindi lang sinabi ni Sophia sa akin ang totoo, baka nabubuhay pa ako sa kasinungalingan mong ikaw ay akin lang."

Napahagulhol siya. "Lawrence, sorry... sorry talaga."

"Sorry? Your sorry doesn't change anything!" sigaw nito at nakita niyang tumulo na rin ang luha ng asawa. Ito ang unang beses na nakita niya itong umiyak. "I respected you! I trusted you! Tapos lolokohin mo ako bago pa tayo ikasal? That's bullshit! All of this is bullshit!"

Sinuntok nito ang counter at galit na galit na tinapon lahat ng gamit sa sahig.

Nagkalat ang lahat. Sa ganoong kalagayan ng kusina ay walang puso siyang iniwan ni Lawrence na parang walang nangyari.

Doon niya naramdaman ang buong bigat ng lahat.

Totoo ngang hindi na mabubuo ang tiwala kapag nasira na. Nandoon na ang duda, ang galit, at ang sakit.

Maybe it is really time to let go.

Masakit man isipin na pakakawalan niya ang lalaking minsan niyang minahal ng buong puso, pero kailangan na niyang bumitaw. Dahil kung mananatili siya, alam niyang siya ang tuluyang masisira.