Chapter 6

"The contest is about to start in 5 minutes."

"Aldrick, I'm glad you came," pagbati ni Mr. Moretti sa bagong dating na si Luigi.

Na-starstruck ako. I didn't expect na magkikita pa kami. Sobrang lawak kaya ng Europe kaya unexpected talagang magkita pa ang landas namin.

Hindi ko na narinig ang usapan nila kasi nakatutok lang ang atensyon ko sa kanya. I don't know what to do. Should I approach him?

"See you later, Ms. Walsh," pagpapaalam ni Mr. Moretti.

My eyes were still on him and hindi na ako nakapagsalita.

And they waved goodbye.

"Good luck, everyone! Just feel the beat of your heart and groove with the music. Don’t be pressured. No matter what happens, always remember that I am so proud of you," I comforted them.

The competition is already starting.

Napaka-intense naman nito. Aminado akong kinakabahan ako ngayon.

Sanay naman ako sa ganito—yung magpe-perform sa harap ng maraming tao—pero iba yung vibe ngayon. Hindi ako mapalagay kaya pinapatid ko na lang ang mga paa ko sa hangin.

The delegates from different teams danced gracefully. Makikita mo talagang pinaghandaan nila nang mabuti ang kompetisyong ito.

When it was our turn, para na lang akong nakalutang sa hangin. Hays, bahala na.

I thanked God kasi walang nagkamali. They performed their stunts perfectly and I'm so proud of them.

Sa panghuli pa ako kaya parang hindi ko na talaga kaya.

"And this marks the end of the Varna International Ballet Competition. But before that, let us all witness the performance of Alezandra Fiadh Walsh of Scala Theatre Academy featuring Le Corsaire Pas de Deux," the host announces.

Danas mo ba yung stage fright? Kasi ako, oo!

The moment I stepped on the stage, parang naging slow-mo ang lahat.

Yet, amidst the crowd, an aura of a man stood up for me.

He's staring at me. Cheering for me silently.

When the music starts, I move gently and gracefully.

Hindi ko na pinagtuunan ng pansin ang mga tao sa paligid; I did my stunts attentively para hindi ako magkamali. I couldn’t afford to make a mistake lalo na't malaki ang tiwala ng Scala Theatre Academy, The Siren, at Varna International.

My 2-minute routine ended and they are now working on the scores.

Sa susunod na araw pa ang result kaya the competition was temporarily ended.

I was arranging my costumes and placing them in my duffle bag nang bigla akong nakaramdam ng presensya ng tao.

"You did well," he said in a husky voice.

Napaiktad ako. Did I just hear his voice?

Walang pag-atubili akong napaharap sa likod kaya tumama ang mukha ko sa katawan niya.

"Ay, susmaryosep!"

"Is that how you say 'thank you' to someone?" sagot niya.

"Ikaw naman eh, hindi ka man lang kumakatok. Multo ka ba?" pagmamaktol ko.

"Muntikan na."

Hindi ko na lang siya pinansin at nagpatuloy sa ginagawa ko.

"Hindi mo man lang ba ako na-miss?" he broke the silence.

"Bigla ka nga lang nawala eh. Hindi man lang ako nakapagpasalamat sa'yo formally," pag-amin ko.

"Bumawi ka na lang."

"What do you want?"

"Pag-iisipan ko muna."

"Okay."

At akma na sana akong aalis nang bigla niyang hinablot ang bag ko.

"Gusto mo yung bag ko? Iba na lang, nandiyan lahat ng dancing equipment ko eh. Nandiyan din mga panty ko. Hindi ka naman nagsusuot ng panty, 'di ba?" pagbibiro ko.

Agad namulang mukha niya kaya tinawanan ko siya.

"Tsk. Come with me," at hinablot niya ang kamay ko.

"Saan naman tayo pupunta? Iuuwi mo na ba ako ng Pilipinas? Huwag naman muna oh, I will do anything," pagmamakaawa ko.

"Where do you want to go?"

"Ha? Malay ko, hindi naman ako taga rito."

"You didn’t even create an itinerary?"

"Busy ako lately eh. Tsaka wala akong pera panggastos sa mga 'yan."

"Naubos mo na agad yung laman ng credit card that I gave you?"

"Hindi ko ginalaw," pag-amin ko.

"It is for you," he said and sat on a table near me.

"I don’t have anything to exchange kaya kung gusto mo nang kunin yung credit card, nandun sa bahay ko sa Sicily."

"Just forget about it—" His phone rang. "We need to go."

"Saan?"

"Anywhere," at hinila niya ako.

"Siguraduhin mo lang na makakauwi ako sa susunod na araw ah?" wika ko habang kuyog-kuyog niya.

"Don't worry about it, cargo kita."

"Alezand—" It was Ms. Valencia.

"I’ll be right back, Ms.," pamamaalam ko sa kanya.

She just nodded at hindi niya man lang ako tinanong kung sino ang kasama ko at saan kami pupunta.

Kilala na siguro niya tong kumag na 'to.

Nang makalabas na kami ng theatre—

"On the car, now!" sigaw niya at agad niyang isinara ang pinto ng kotse.

Kita ko sa bintana kung paano niya hinugot ang baril sa bulsa niya.

My eyes widened nang itinutok niya ito sa itaas at pinaputukan.

Sino nga ba tong tao na 'to? Panibagong gulo na naman ba? Akala ko ba nakamit ko na ang kapayapaan ko?