Whispers of Pain:A Journey from Pain to Freedom

Ang payat na katawan ay naitulak pabalik sa loob ng kwarto sa gitna ng madilim na kanang bahagi ng mansyon ng mga Legarda. Pagkasara na pagkasara ng malaking p***o, dahan-dahang inihiga ang maliit at maputing katawan ng dalaga sa malapad na kama. Kasunod nito ang pagdagan ng matangkad at matipunong lalaki na nangangamoy pinaghalong pabango at alak.

Agad na sinakop ng lalaki ang kanyang labi, isang halik na marahas at sabik na sabik ang umaangkin doon. Ang pait at tamis ng alak mula sa bibig nito ay nagpalabo sa kanyang isip. Nawalan siya ng lakas lumaban habang ang mga kamay ay malayang gumagapang sa buong katawan niya, kasabay ng pagkahubad ng kanyang mga damit hanggang sa halos wala nang matira sa kanya.

Pilit man niyang itinutulak ang lalaki at pinalalayo, hindi na mapigilan ang nagliliyab na pagnanasa ng taong lasing.

Gumagapang ang dila nito sa kanyang maputing balat nang walang pinipiling parte. Nagpupumiglas ang dalaga sa ilalim nito pero wala siyang takas. Nagdilim ang kanyang paningin at tuluyang nawala ang wisyo nang paulit-ulit na paglaruan ng dila ng lalaki ang pinakasensitibong bahagi ng kanyang pagkababae, hanggang sa tuluyang umagos ang likido at marinig ang tunog ng madudulas na pagtatagpo ng kanilang balat.

"Mahal kita, Veronica... Mahal na mahal kita," bulong ng lalaki.

Para itong parusang nagpaalala sa kanya na tapos na ang lahat. Tapos na ang sandali ng ligaya sa ilalim ng lalaking ito, dahil sa buong buhay at puso nito, iisang babae lang ang nakatira. Si Veronica, ang kaisa-isang babaeng minamahal nito nang buong kaluluwa.

Pilit na itinulak ng maliliit niyang kamay ang guwapong mukha ng lalaki habang nakasubsob ito sa kanyang leeg. Pero bago pa siya makapagsalita, binalakang na siya nito at inihanay ang sarili sa kanyang pagitan. Hawak ng malalaking kamay nito ang kanyang hita bago tuluyang bumaon nang walang pasabi.

Huli na ang lahat. Pero ang babaeng matagal nang nagmamahal nang patago ay pilit pa ring nagpakilala bago pa maging lubos ang kasalanan.

"Ako ito, Kuya Austin! Si Soleil ito! Hindi si Ate Veronica! Please, tumigil ka!”

Pero parang bingi ang lalaking nadala na nang husto ng init ng katawan. Diretso niyang itinulak ang sarili papasok sa masikip na kababaehan nito, habang pinipilit na maging maingat sa paraang kaya niya. Napakapit nang mahigpit si Soleil. Baon ang maiikling kuko nito sa braso ng lalaki habang nagiging isa ang kanilang mga katawan.

Nagpatuloy ang mainit na gabi. Walang nagawa ang tahimik na hikbi ng dalaga para pigilan ang lalaki, hanggang sa unti-unting sumilip ang liwanag ng umaga sa pagitan ng puting kurtina at tumama sa dalawang katawan sa kama.

Si Austin, na buong gabi siyang angkin, ay biglang natigilan. Nang makita ang namumutla at luhaan nitong mukha, bigla siyang nagising mula sa pagkalasing.

"Soleil?! Anong ginagawa mo rito?!"

Agad na napahawak si Austin sa sariling mukha. Ang mga bahagi ng katawan nilang magkadikit pa rin ay nagpapakimkim sa kanya habang nahihirapang lumunok.

Naalala niya kung gaano siya kasaya kagabi. Sa party ng kaarawan niya, pagkatapos uminom, sinundan niya ang babaeng pinapangarap niya paakyat sa ikalawang palapag ng bahay. Tiyak siyang ang babaeng niyakap, hinalikan, at pinagsabihan niya ng ‘mahal kita’ ay si Veronica. Ang babaeng matagal na niyang minamahal.

Pero bakit nang sumikat ang araw... ang babaeng kasama niya buong gabi sa ilalim ng kumot ay ibang tao?

"Tatanungin kita ulit, bakit ikaw ang nandito?!" Mabilis na lumayo si Austin. Saka lang niya napagtanto ang katarantaduhang nagawa pagkatapos ng ilang ulit niyang beses na ginawa kagabi.

Nakatambak sa sahig ang mga sirang damit. May mantsa ng dugo sa kama, at gulo-gulo ang kumot at unan.

"Sinabi ko na sa 'yo kagabi na hindi ako si Ate Veronica..."

"Kailan mo sinabi?! Sinabi mo nung tapos na tayo?! Nag-iisip ka ba?!" Mabilis na inilibot ni Austin ang tingin sa hubad na katawan ng babae sa kama. Kahit pilit nitong hinahatak ang kumot para takpan ang sarili, nakita at nahawakan na niya ang lahat. Nakuha na niya ito. Siya ang nakababatang kapatid ng babaeng mahal niya at nakatakdang pakasalan.

"Anong gagawin natin ngayon?"

"Hindi ko alam." 

Nakatingin lang ang malalaking mata ng dalaga sa lalaking walang sawa siyang ikinama kagabi, na ngayon ay galit na galit at balisa.

"At alam mo ba kung kanino ko inisip na ginagawa 'to kagabi? Sa ate mo! Rinig na rinig mo siguro nung sinabi kong mahal ko siya!"

Napakagat labi ang dalaga. Alam na alam niya. Rinig na rinig ng dalawang tainga niya ang paulit-ulit na pag-amin nito para sa kanyang kapatid.

"Makinig ka, Soleil. Si Veronica ang mahal ko. Siya lang ang babaeng mahal ko at pakakasalan ko."

"Nangyari na ang nangyari, Kuya Austin. Anong gusto mong gawin ko?"

Mariing kinagat ni Austin ang loob ng kanyang pisngi hanggang sa maramdaman ang lasa ng dugo. Alam niyang hindi na maibabalik ang nangyari na, pero hindi pa rin magbabago ang damdamin niya.

Ang babaeng gusto niyang pakasalan ay si Veronica pa rin!

"Magkano ang gusto mo?"

Napahinto ang dalaga nang marinig iyon. Kumunot ang kanyang noo, bago dahan-dahang umiling. "A-Anong… ibig mong sabihin?"

"Kabayaran sa nakuha ko sa 'yo kagabi."

"Hindi ako nagbebenta ng katawan, Kuya Austin."

"Alam ko! Pero ayaw kong may utang na loob sa 'yo. Maglabas ka ng halaga, babayaran kita ngayon din. Pero dapat matapos na 'to rito. Huwag na huwag mong sasabihin kay Veronica, at huwag mong sasabihin sa kahit kanino na may nangyari sa atin kagabi."

"Ginagawa mo 'to kasi gusto mong bumalik sa paghahabol kay Ate Veronica?"

"Oo! At alam mong siya lang ang babaeng mahal ko!"

"Kung si Ate Veronica ang nasa puwesto ko ngayon, paano mo aayusin 'to?"

"Pakakasalan ko siya! Pero hindi ikaw 'yon! Huwag kang mag-alala, magbabayad ako sa presyong hihilingin mo, basta manahimik ka lang."

Ang babaeng kailanman ay hindi napansin ay napatawa na lang habang dumadaloy ang luha sa kanyang pisngi.

"Sige na, Soleil. Magkano? Sabihin mo lang at ilalagay ko agad sa account mo. Kahit magkano, babayaran ko."

"Akala mo ba pera ang makakalutas ng lahat, Kuya Austin?"

"Bakit, mas gusto mo bang makuha ko lang nang libre? Kung gusto mo nang gano'n, ikaw ang bahala. Basta mangako ka lang na hindi ka magsasalital."

"Napakasarili mo, Kuya Austin..."

"Nagkamali lang ako kagabi! Kung alam ko lang na ikaw 'yan, hindi ko gagawin 'yon!" Tiningnan niya ang payat na katawan ng babae, matapang at walang kaador-ador kumpara sa masunurin at mahinhing si Veronica.

Ang nangyari kagabi... nadala lang siya ng alak.

"Bakit, akala mo ba gusto ko ring mangyari 'to?"

"Kaya nga kailangan na nating tapusin 'to, 'di ba? Walang magsisalita sa atin, walang makakaalam. Maliwanag?"

"Umalis ka na, gago. Huwag kang mag-alala, hindi ko kailanman ipagmamayabang sa iba ang kagaguhan mo."

"Siguraduhin mo lang. Kapag nalaman 'to ni Veronica, sa 'yo ko ibubuhos ang galit ko. Kapag hindi ko nakatuluyan si Veronica dahil dito, papatayin kita."

Tinitigan ni Austin ang maputlang mukha ni Soleil habang patuloy na umaagos ang luha nito. Mabilis namang pinunas ng dalaga ang luha gamit ang likod ng kanyang kamay. Hindi na mahalaga kay Austin kung bakit ito umiiyak, dahil ba nawala ang pagkababae nito o dahil sa galit. Ang mahalaga lang sa kanya... manahimik ito at kalimutan na parang walang nangyari.