Kabanata 3 — Captivated

Hirah Claire’s POV.

Days passed and I never saw Vicenzio again.

Tanging ang nabanggit niya lamang na si manang Lora na siyang nagbihis din saakin noong unang gabi ko rito ang siyang naghahatid din saakin ng pagkain ko simula almusal, tanghalian at hapunan.

It’s almost a week that I can’t leave this room. Kahit na mabait naman itong si manng Lora sa’kin ay bantay sarado naman ako nito. I remembered how I begged her to help me.

“Pasensya na Hija, ngunit hindi kita matutulungan,” Iling ni Nanay Lora.

“Malaki din ang utang na loob ko sa pamilyang ito,” Dagdag ng matanda nang sabihin ko sa kaniyang dinakip lamang ako rito.

“Ngunit mga demonyo ang pinagsisilbihan niyo, manang!” Bumuhos na parang ulan ang aking luha nang gabing iyon.

Ngunit bigo kong kumbinsihin ang matandang tulungan akong makaalis dito. All of Vicenzio’s people were loyal to him.

“Kain kana, Hija,” Naagaw ang atensiyon ko sa kakapasok lamang na si manang Lora.

May bitbit itong tray ng pagkain para sa aking pananghalian. Inilapag niya ito sa mesang malapit sa pintuan ng kwartong ito. Nalaman ko rin na ang isang pintuan naman ng kwartong ito ay isa palang banyo.

Tumayo ako sa kamang inuupuan ko at tumungo sa lamesa na may pagkain. Nakita kong excited na may kinuha si manang Lora sa labas ng kwarto kung kaya ay bahagya rin akong sumilip sa maliit na nakaawang na pintuan.

“Oo nga pala, Hija. Eto, binilhan ka ni Vicenzio ng damit,” Maligayang sinabi ni manang Lora, may bitbit na itong malaking paper bag nang makapasok ito sa kwarto.

I frowned, “Again?” I asked in disbelief, “Bakit bumibili pa siya ng mga 'yan eh aalis din naman ako dito,” Iritadong turan ko.

I’ve been here for five days, and for the past few days, Vicenzio has been repeatedly buying clothes for me.

“Pasensya ka na talaga Hija kung wala akong magagawa para sa’yo,” Marahang wika ni manang Lora.

Hindi ako kumibo. Palagi nalang ganoon ang naririnig ko galing sa matanda. Umalis na din si manang Lora sa silid at iniwan niya lamang ang paper bag at ang pagkain.

Padarag kong kinuha ang kubyertos. I don’t have a choice. Kailangan kong kumain, dahil kung hindi? Mamamatay ako sa gutom. Kailangan ko ng lakas.

Habang tumatagal ako sa lugar na ito ay unti-unti na ding kinakain ng kaba ang buo kong sistema. I don’t have my personal things, I left my phone in Jarred’s car because I don’t want Daddy to call me.

I only look calm whenever manang Lora is here, but deep down I’m freaking out.

Anong mangyayari saakin dito? Hinahanap na kaya ako ni Daddy? Alam na kaya nilang nawawala ako? Kabado kong kinagat kagat ang kuko sa aking hinlalaki dahil sa pag-iisip na paniguradong sila Jenella at Jarred ang pag bubuntunan ng galit ni Daddy ngayon.

That Vicenzio! Sa tuwing naiisip ko siya ay hindi maiwasang tumibok ang puso ko sa takot at kaba. Hindi ko alam kung ano pa ang mga binabalak niya. Hindi ko alam kung ano ang mga tumatakbo sa isipan niya kung bakit ginagawa niya ito.

Hibang siya! Gusto kong sampalin siya ng katotohanang hindi lahat ng bagay ay nakukuha niya!

Kinabukasan ay maaga akong naligo. Namimilipit ako sa sakit dahil sa menstruation ko. I was waiting for manang Lora but It was just past six in the morning and manang Lora still hadn’t knocked and entered as usual.

Basa pa ang buhok ay nang halungkat na ako sa malaking aparador upang mag hanap ng blower. Wala na din akong iba pang choice kundi ang suotin ang pinamili saakin ni Vicenzio.

Nakahinga na lamang ako ng maluwang nang may nakita akong isang blower. Mabilis ko iyong sinaksak upang mapatuyo na ang basa kong buhok.

“Ahh...” I groaned in pain, I also bit my lip hard because of the pain in my stomach.

Saktong narinig kong bumukas ang pintuan. Nag papasalamat ako dahil nandito na si manang Lora. Kailangan kong humingi sa kaniya ng sanitary pads.

“M-manang...” Ungol ko sa sakit, nanatili ang aking mga kamay sa aking puson.

“What happened?”

I gasped in surprise and immediately turned around when I heard that male voice. Nakita ko si Vicenzio. May bitbit itong tray ng pagkain.

Nakita kong taranta niyang inilapag ang tray sa malapit na lamesa at kaagad na lumapit saakin.

He’s wearing a white long sleeve which was folded up to his elbows, black pants with a black belt and a pair of brown leather shoes. His hair is also a little messy and he looks like he just came back from work.

Napakislot ako nang maramdaman ang magaspang niyang mga kamay na humawak saaking braso! Even though I looked calm in front of him, but I’m freakin’ inside!

Kaagad na nanuot saaking ilong ang panlalaki nitong pabango nang makalapit saakin ng tuluyan si Vicenzio. I glare at him. Nakita ko ang pag-aalala sa kaniyang mga mata.

“Baby, are you okay?” He was caressing my elbow.

Iniwas ko ang aking mukha sa kaniya. Uminit ang sulok ng aking mga mata sa nag babadyang paglaglag ng aking mga luha.

“M-masakit ang puson ko...” I said, nakita ko ang taranta ni Vicenzio sa sinabi ko.

“Anong gagawin ko? Wala si nanay Lora dito. What do you want, baby?” Sunod sunod na tanong nito.

I rolled my eyes, “Just give me sanitary pads please!” I cried in pain.

Nakita ko ang taranta sa kaniyang mga mata. Hinugot niya sa kaniyang bulsa ang kaniyang phone at mabilis na tumalikod saakin. Sumilip ako sa pintuan at nakita kong nakabukas ito. Kitang kita ko ang labas ng bahay at ang makintab na sahig nito.

Nang sumulyap ako kay Vicenzio ay nakita kong minamasahe nito ang kaniyang sentido habang nakatalikod saakin. Nasa tainga na niya ang cellphone at mukhang may tinatawagan ang lalaki.

“You buy a lot of sanitary pads,” Rinig kong madiing utos niya sa kung sino man ang kausap niya sa kabilang linya.

Kinuha ko na ang pagkakataong tumayo at puno ng ingat na inihakbang ang aking mga paa. Pigil hininga ko iyong ginawa habang dahan dahan akong humakbang palabas ng kwartong ito.

“Buy it all!” Turan niya sa kausap.

Nang makita ko ang pag patay niya sa kabilang linya ay iyon na ang ginawa kong pagkakataong kumaripas ng takbo! I run as fast as I could! Hindi ko na alintana pa ang sumasakit at kumikirot kong puson! I need to get out of this hell!

Hindi na ako lumingon kung nasundan nga ba ni Vicenzio ang pagtakbo ko. Ngunit isa lang ang sigurado ako, alam kong alam na niyang tumakas ako!

Sumalubong saaking mga mata ang lawak ng bahay. Hindi na ako nag aksaya pa ng oras na tingnan ang kabuuan ng malaking bahay na gawa sa isang matibay na kahoy. Tumaas baba ang aking dibdib dahil sa hingal sa ginawa kong pag takbo.

Kaagad kong hinanap ang pintuan ngunit apat na pintuan ang sumalubong saaking! Sa gilid ay nakita ko ang hagdanan pababa kaya mabilis na akong tumakbo sa gawing iyon! Dinalawang hakbang ko na ang pagbaba sa hagdanan at halos nag kukumahog pa ako sa baba nang marinig ko ang kaniyang boses!

“Run, Hirah. You have nowhere to go, babalik at babalik ka dito. Saakin,” Vicenzio shouted loudly from upstairs!

Nahihimigan ko ang galit at inis sa tono ng kaniyang boses.

Nang makita ko ang isang pintuan sa ibaba ay mabilis ko na iyong binuksan. I can hear Vicenzio’s foot steps!

Nang makalabas ako ay kaagad kong naramdaman ang pino at maputing buhangin sa aking talampakan. I am bare foot. Mabilis na akong tumakbo. Ngayon ay nakita ko na ng tuluyan ang malawak na buhanginan, dagat, mga puno ng talisay at ng niyog!

Wala akong ibang makita kundi ang malayong dulo nitong isla!

Where the fúck I am?

Mas lalong kumalabog ang dibdib ko nang mapagtanto kong wala akong nakikitang ibang bahay kundi ang nabubukod tanging malaking bahay ni Vicenzio sa gitna ng islang ito!

“Hirah, you might get hurt!”

Kumaripas na kaagad ako ng takbo nang marinig ang boses ni Vicenzio! Nasa labas na din ito ng bahay!

Kahit na hindi ko alam kung saan ako pupunta ay itinakbo ko lamang ang aking mga paa! Wala na akong pakialam kung saan ako dalhin ng aking mga paa. Kailangan kong makatakas. Kailangan kong makaalis!

I need to go home!

Hindi ko alam kung ilang metro na ang itinakbo ng aking paa. Dahan-dahang humina ang aking takbo sa iniisip na nakakalayo na ako ng tuluyan kay Vicenzio.

Kaagad akong kinapos ng hininga. Mabilis kong natukod ang aking mga palad saaking tuhod. I gasped for air. Para akong mauubusan ng hininga dahil sa pagod!

My long wavy chocolate hair exploded and spread across my face. Dumikit na din ang mga baby hair ko sa aking noo dahil sa pawis.

“I told you you’d only get tired of what you’re doing,” A harsh and strong voice spoke from behind me.

Kaagad akong napaharap sa kaniya! It was Vicenzio! Nakapamulsa ito habang seryosong nakatayo sa aking harapan. Matikas at matangkad ang kaniyang tindig! Nakita kong nag si lakihan ang kaniyang mga ugat sa braso na tila ba nag titimpi.

Dahil sa tangkad niya ay nakatingala ako sa kaniya! He’s towering my damn tiny body!

Kaagad akong napailing sa kaniya, “P-please... let me go!” I cried.

Umigting ang kaniyang bagang sa sinabi ko, kumislap sa galit ang kaniyang itim na itim na mga mata.

Klarong klaro ko na ang peklat na nasa pagitan ng kaniyang mga mata. Ngunit nag mistula iyong palamuti sa kaniyang mukha, mas dumagdag sa kaniyang kakisigan.

“Let’s go home baby...” He whispered, his tone laced with pleading.

Umiling ako. Napalunok ako ng aking sariling laway nang maramdamang nanuyo ang aking lalamunan.

“I’m not your fúcking toy, V-vicenzio!” My voice cracked with emotion.

I punch his broad and muscular chest, but it still hadn’t budged and his stance remained full of power and authority.

“Let’s talk about this inside, hmm?” He said softly.

Marahas akong umiling at hinaklit ang aking kamay nang inabot niya ito. Kumislap ang galit sa kaniyang mukha, ngunit kaagad na lumamlam ang kaniyang mga mata nang tingnan niya ako.

“Don’t let me be violent towards you, Hirah,” Puno ng pagtitimpi ang kaniyang boses.

“I don’t fúcking care! Mag hanap ka nalang ng ibang babaing paglilibangan mo! I have a boyfriend!” I shouted at the top of my lungs.

Isang pag taas lamang ng aking palad at pag tingkayad ay naabot ko ng sampal ang kaniyang pisngi. Malakas iyon dahil buong pwersa ko iyong ginawa. Humapdi ang palad ko sa ginawang pag sampal.

Ngunit mas lalo akong nainis nang makitang hindi man lang natinag si Vicenzio sa kaniyang kinatatayuan.

He took a deep breath. At sa isang iglap lamang ay mabilis niyang nasikop ang aking baiwang! He snaked his right arm on my waist! Parang bakal iyong pumulupot saaking baiwang!

Mabilis akong kumawala at hinampas hampas ang kaniyang dibdib. Nag mistula akong bata nang kargahin at isinampay niya ako sa kaniyang balikat!

I groaned in frustration, “Put mo down you fúcking jerk! Pervert!” Sigaw ko at hinahampas ang kaniyang likuran.

Prente lamang itong nag lakad pabalik sa bahay. He’s supporting my legs and he’s almost touching my buns!

“Fuck stop moving, baby. I don’t want to touch you in a private area without your permission,” Vicenzio bluntly said.

Parang wala lang sa kaniya ang ginawa kong pag hampas. Hanggang sa nakarating na kami sa loob bahay! Puno ng pag iingat niya akong inilapag sa sofa dito sa first ground ng kaniyang bahay.

I gave him a death glare but he just chuckled sexily.

“Fúck, why the hell you look like your begging me to fúck you?” He asked softly.

“Pervert!” I angrily replied.