Kabanata 5 — Living Hell

Hirah Claire’s POV.

I woke up when I felt something soft touch the bridge of my nose. When I opened my eyes, I was immediately greeted by the fresh rays of the sun and the chirping of birds from the visible tree outside.

Am I already in heaven?

Akmang tatayo na sana ako sa pagkakahiga ngunit kaagad akong napamaang nang maramdaman ang masasakit na parte sa aking katawan. Napakislot ako at hindi ko matukoy kung saan ang kumikirot sa buo kong katawan.

“A-ahh...” I groan in pain.

When I remembered what happened last night, I quickly roamed my eyes around every corner of the room I was in. Where am I? What happened last night?

I'm in a new room again.

Tanging ang nakikita ko lamang sa loob ng kwarto ay ang kahoy na pader nito, ang isang may kahabaang kahoy na lamesa kung saan may nakapatong na lampshade, iilang abstract painting sa black frames at lumang aparador, idadagdag pa itong kamang sakto lamang ang isang tao kung saan ako kasalukuyang nakahiga.

Kaharap ng kama ay ang may kalakihang bintana na gawa din sa kahoy ang mga bintana at itinutulak lamang ang mga ito kung kaya ay kitang kita ko ang malaking punong kahoy na matatanaw lamang ang mga sanga at dahon dito malapit sa kwarto.

Ang huling naalala ko ang demonyong sila Carlo at Loy! Kaagad na sumikdo ang puso ko dahil sa kaba. Mabilis kong hinawakan ang aking katawan, wala akong ibang maramdaman kundi ang mga parteng masakit na nadadaanan ng aking kamay.

Tanging isa lamang ang napansin ko. I'm wearing different clothes now. Isang malaking white t-shirt ang suot ko hanggang tuhod at nang iniangat ko ito ay napabuntong hininga na lamang ako nang makitang isang itim na shorts ang suot ko.

Uminit ang sulok ng aking mga mata. I gently touched the large bruises on my legs, on each wrist and on the side of my stomach. Hindi maiwasang tumulo ang aking mga luha. I've never experienced anything like this in my life. It's scary. Very scary.

Kaagad akong napaigting nang bumukas ang pintuan. Sa takot na baka sila Carlo at Loy iyon ay kaagad akong napaatras sa kamang hinihigaan. Hindi na alintana pa ang mga sakit sa katawan, isa lang ang naiisip kong paraan; ang tumalon sa nakabukas na bintana.

Nag taas baba ang aking dibdib dahil sa malalalim na buntong hininga. Nang makita kong si manang Lora ang pumasok sa kwarto ay kaagad na nabunutan ako ng tinik sa dibdib.

“M-manang...” My voice trembled with fear and nervousness.

Maging si manang Lora ay napaatras din at tila ba nagulat sa kalagayan ko. She was carrying a small steel basin and a hand towel. She quickly placed it on the wooden table near the door.

“Mabuti at gising kana...” Malamlam ang boses na sinabi iyon ni manang Lora.

“Hija, ayos lang ba ang pakiramdam mo?” Kaagad na tanong ni manang Lora at pinasadahan ako ng tingin gamit ang mga mata na punong puno ng pag-aalala.

“N-nasaan ako?”

“Nandito ka pa din West Pearl, Hija...” She answer, maybe she's pertaining on the island.

West pearl? Even the name of the island isn’t familiar to me.

“Nasa isang kwarto ka, inilipat ni Vicenzio malapit sa silid niya,” Dagdag ng matanda.

“M-manang... Where are the demons?” My voice broke.

Kaagad na uminit ang sulok ng aking mga mata.

“Sinong demonyo ang tinutukoy mo, Hija?”

I swallowed hard, I couldn’t bring myself to mention the names of those animals.

“Carlo and Loy!” I scream, tears welled up in my eyes when I remembered what atrocity they did to me last night.

“Hija, kumalma ka. Wala na dito sila Carlo at Loy. Hindi mo ba naalala ang mga nangyari kagabi?” Punong puno ng awa ang boses ng matanda.

Nanlambot ang binti ko at tuluyang bumagsak sa sahig. Humagulhol ako sa takot. I hugged my self tightly. Tuluyan akong dinaluhan ni manang Lora sa aking pwesto, niyakap niya din ako at marahang hinimas himas ang aking likod.

“What happened last night?” I asked hoarsely.

“Hindi ko din alam, Hija. Pinatawag lamang ako ni Vicenzio dito at sinabing asikasuhin kita,” Puno ng pag-iingat ang boses ni manang Lora.

Saglit akong natahimik sa sinabi ni manang Lora. Si Vicenzio? He’s the one who saved me?

“V-vicenzio?”

Tumango si nanay Lora, “Umuwi siya kagabi habang karga karga ka,” Malamyos na sagot ni manang Lora.

Tuluyang tumulo ang maiinit kong luha sa aking mga mata. My whole body trembled.

“M-manang... malapit akong magahasa kagabi,” Hindi ko na mapigilan pa ang pag hikbi at hagulhul.

Bumakas sa mga mata ni manang Lora at awa, marahan niyang hinawakan ang aking balikat at kapagkuwan ay mahigpit akong niyakap ni manang Lora.

“P-pasensya na sa nangyari sayo Hija...” Nabasag din ang boses nang matanda at mukhang umiyak din ito.

Nang tumahan ako ay kaagad na ginamot ni manang Lora ang aking ibabang labi na pumutok at pagkatapos ay iniwan niya na ulit akong mag-isa sa kwarto.

A few hours passed and my tears could not stop flowing. I feel like this is my punishment as a disobedient child.

“HIJA, kumain kana...”

After a few hours, nanay Lora entered the room again. Bitbit nito ang isang tray na puno ng pang umagahang pagkain. Inilapag niya ito sa lamesa at kaagad na dumalo sa’kin kung saan ako tulalang nakaupo sa kama.

“Tulungan mo ang sarili mo, Hija. Manghihina ang katawan mo niyan kapag hindi ka kumain,” Malamyos na paliwanag ni nanay Lora sa’kin.

Ngunit bumigat lamang ang loob ko at bumuhos muli ang aking luha.

“I want to go home, manang ..” Umiiyak na sambit ko.

Sa kalakagayan ko ngayon ay tanging sa mga bisig lamang ni Daddy ang pinaka ligtas sa buong mundo. Is he looking for me? I know he knows I'm missing at this hour.

“Pasensya na talaga, Hija,” Dismayadong wika ni manang Lora at kapagkuwan ay humugot ito ng buntong hininga at nilisan ang kwarto.

Hindi ako gumalaw. Tanging ang pag iyak lamang ang ginawa ko sa bawat oras na lumipas. Kung hindi pa papasok si manang Lora sa kwarto ay hindi ko na mamalayan pa ang oras na dumadaan.

The sky was already dark. I didn’t even notice how quickly time passed. I hadn’t touched the food all day brought by nanay Lora. I managed to endure the hunger I had been feeling earlier. I remembered that I hadn’t eaten or drunk anything since last night.

Hanggang sa may pumasok ulit na dalawang kalalakihan sa kwarto. Dahilan kung bakit bigla ulit akong natakot at kinabahan.

Ngayon, hindi na sila Carlo at Loy ang mga ‘yon. Malayong malayo na ang mga itsura ng dalawang ito kumpara kila Carlo at Loy. Ngayon, hindi na patpatin ang dalawa.

“I’m sorry, Hirah. But our boss want to see you,” Anang isang lalaki na pumasok sa aking kwarto.

Umatras ako sa kanila ngunit bago ko pa man magawa ang planong tumalon sa bintana ay bigla akong nahawakan noong isa pang lalaki na kakapasok lamang ng kwarto!

But compared to the violence that Carlo and Loy were doing. The man touched me carefully, not violently or was it because I didn’t eat anything the whole day and I didn’t have enough strength to fight back?

Nanginig ang kalamnan ko; sa takot, kaba, pagkabalisa na baka kung ano na naman ang gagawin nila sa’kin at sa gutom.

“Tama na please...” I said weakly and moaned in pain when I felt the pain of my cracked lip from Carlo’s slap last night.

Nakita ko ang pag iling noong isang lalaking nakatingin lang sa’kin, “What the hell did those two bastard do to her?” May bahid ng inis na tanong noong lalaki.

“Fúcking assholes,” Galit din na bulong noong lalaking may hawak sa’kin.

Dahan-dahan akong binuhat noong isang humawak sa’kin. And because I had no strength left, he carried me completely. Napapikit ako sa ibang parteng masakit na nahawakan noong lalaki.

“What the fúck, didn’t those bastards know how fragile women are?” Tanong noong isa pang lalaki at kapagkuwan ay napailing-iling dahil sa dismaya.

Buhat buhat ako ng isang lalaki nang inilabas niya ako sa kwarto. Napansin ko ang pamilyar na bahay at naalala kong ito pa rin iyong bahay na nasa dalampasigan. Mariin akong napapikit nang maramdaman ang mahapdi at mainit kong mata. Tumulo ang luha sa aking mga mata.

Naramdaman ko na lamang dahan-dahang pag lapag sa akin noong lalaki mula sa isang silya. Sapu-sapo ko ang tagiliran kong sumasakit ay naimulat ko ang aking mga mata.

Bumungad sa’kin ang lalaking blangkong nakatitig mula sa dulo ng mahabang lamesa na puno ng pagkain. Kahit na malayo ang pagitan naming dalawa ay kaagad ko siyang namukhaan nang mapansin ang peklat nito sa kaniyang mata.

He looked pissed, mad and a glint of mercy. Nakatiim ang kaniyang bagang at nakita kong umiigting ito.

“I’m sorry if I arrived late last night...” He mumbled softly.

Muli kong naalala ang nangyari kagabi at hindi kumibo. Nanuyo ang aking lalamunan sa kaba.

“I already killed them,” He said in a stern voice.

Namilog ang aking mga mata sa deretsang sinambit niya. He looked serious, madilim ang awra ng kaniyang mukha ngayon.

“W-what?”

“I said I already killed them, Hirah,” Mas mariing wika niya.

Napailing ako sa narinig, “They should be punished in prison,” Iling ko sa kaniya.

“I already did, I tortured them for hurting you,” Tila nahihirapan niyang banggitin ang lahat ng nangyari saakin kagabi.

“Mga tauhan mo iyon! Ikaw ang dahilan ng lahat ng ito!” I said angrily.

Totoo naman, kung hindi dahil sa kaniya ay hindi ko naman ito mararanasan!

I saw how he clenched his fists, “I’m sorry baby...”

Umiling ako, tuluyang tumulo ang aking mga luha.

“T-they...” Nangapa ako ng hangin, “They almost rape me...” Panunumbat ko sa kaniya.

“I know, and it's my fault baby. Sana pala ay hindi ako umalis kagabi dito,” Agap niya.

“Binugbug nila ako,” I cried even more, nararamdaman ko pa din ang hapdi nang mga ginawa nila saakin kagabi.

“Tell me what you want me to do,” His tone is full of pleading.

Tumaas ang kilay ko sa narinig.

“Anything?” Hamon ko sa kaniya.

Tumango si Vicenzio sa tanong ko sa kaniya.

“I can do and give everything for you,” He whispered.

“Let me out of here,” I said to him directly.

Tinitigan ko siya sa kaniyang mga mata at hindi kumukurap. Gusto kong ipamukha sa kaniyang ayuko sa kaniya! At kailanman ay hindi ko siya magugustuhan!

Narinig ko ang pag hugot nito ng malalim na buntong hininga.

“I can’t do that,” He firmly said.

“You said you can give everything I want! At gusto kong makaalis sa impyernong lugar na ito!” Sigaw ko sa kaniya.

Sumandal ito sa kaniyang silya at deretsa akong tiningnan sa mata.

“I can give everything you want, except that,” Mariing wika niya.

“Fuck you,” Malutong na mura ko sa kaniya.

“If this place is hell, then I'll make sure that you will live in this hell forever,” Seryosong sinabi niya.

“You'll live in this hell, with me, Hirah,”