Kabanata 6 — Temptations

Hirah Claire’s POV.

“What are you doing?”

My heart was beating fast with nervousness as he suddenly appeared behind me. I swallowed and tried to calm my racing heart.

Sanay na akong bigla bigla na lamang itong sumusulpot na parang kabute sa kung saan.

“What do you think?” Balik tanong ko sa kaniya sa iritadong tono ng aking boses.

Sanay na ako sa presensya ni Vicenzio, kahit na may kaunting kaba sa aking dibdib ay napapawi din naman iyon.

He doesn't hurt me or mistreat me.

Nag kibit ito ng balikat, “I’m just checking on you,” Prente niyang sagot.

Mag dadalawang linggo na akong nandito sa lugar na ito. Sa dalawang linggong nag daan, matapos ang insidenteng ginawa nila Carlo at Loy ay napapansin ko na din ang pagiging madalas na pamamalagi dito ni Vicenzio sa kaniyang bahay.

I rarely saw him before, madalas ay si manang Lora lamang ang kasama ko sa bahay na ito sa nag daang mga araw. Ngunit nang mangyari ang insidenteng iyon ay nakikita ko na palagi ang lalaki.

Kahit na nag papansin ito ay bihira ko lamang itong sinasagot o kinakausap. Gusto kong ipamukha sa kaniyang ang lahat ng ito ay pawang kabaliwan niya lamang!

Bagama’t mabait sakin si Vicenzio ay hindi ko paring iwakli ang kaba sa aking puso sa iniisip na baka biglang mag bago ang ihip ng hangin.

Ganoon lamang ang palaging nangyayari saamin sa bawat araw at sa nag daang mga araw ay kailanman ay hindi na muli ako nakalabas pa sa kwartong ito.

Hindi ko alam kung ilang araw pa ang itatagal ko. dito. Hindi ko din makuha ang tamang rason kung bakit nga ba ginawa ito ni Vicenzio? Hindi ko din naman siya tinanong.

O dapat bang tanungin ko siya? Hindi ko alam.

Ngunit may kung ano sa kalooban ko ang gustong malaman kung ano nga ba ang totoong pakay ni Vicenzio saakin. He can't just lock me in this room for the rest of my life!

“Easy, Ambrosio...”

Napabaling ako sa bintana nang marinig ang boses na iyon. Nakita ko ding dapit hapon na kung kaya ay tumayo ako sa pagkakaupo dito sa sulok upang tingnan ang labas.

Nang tuluyan na akong nakalapit sa bintana ay sumalubong saaking ang preskong hangin, masarap din sa tainga ang huni ng ibong lumilipad sa himpapawid. At kaygandang pag masdan ng buong paligid.

This place is indeed a paradise.

Nag kalat na sa kalawakan ang kulay kahel dahil sa papalubog na si haring araw. Ang gintong sinag nitong tumatama sa kristal at malinaw na karagatan ay masyadong perpekto, na tila ba ang lahat ng ito ay isang magandang panaginip lamang.

“Good girl,” Bumagsak ang mga mata ko sa lalaking topless na malapit sa dalampasigan.

Medyo may kalayuan ang bahay sa dalampasigan ngunit kilalang kilala ko kung kaninong bulto iyon. It was Vicenzio Apollo in a topless body! Kahit malayo ay kitang kita ko ang tikas at tindig ng kaniyang malapad at maskuladong katawan. Kitang kita ko kung gaano ka perpektong hinulma ang katawan ng lalaki, base sa katawan nito ay masasabi kong hindi ito nag aaksaya ng oras upang hindi mag babad sa gym at mag ensayo.

I swallowed hard. I titled my head as I intently looking at him. Hinihimas ni Vicenzio ang ulo ng kaniyang itim na kabayong tinawag niyang ambrosio at may sinusubo itong mansanas sa alagang hayop.

I can’t find the real reason of this man. Sa gandang lalaki ba naman ito at ang perpektong pangangatawan ay paniguradong maraming kababaihan ang nahuhumaling sa kaniya.

The golden rays of the sun hit her beautiful body, I could clearly see how her muscles moved.

Ilang segundo pa ang lumipas sa pagmamasid ko sa kaniya ay bigla itong bumaling sa pwesto ko. Napasinghap ako at kaagad na umupo upang hindi niya makitang nakatingin ako sa kaniya!

Sapu-sapo ko ang aking dibdib at ramdam na ramdam ko ang mabilis na pag tibok nito.

Damn, nakita niya ba ako!?

Dahan-dahan pa akong sumilip sa bintana at nakita kong nakasakay na ito sa kaniyang kabayo. Isang marahang hampas lamang nito ng tali sa kaniyang alagang kabayo ay mabilis na itong tumakbo papalayo.

Isang marahang katok ang umagaw sa aking atensiyon sa gitna ng pag babasa ng isang English novel. Kumagat na ang dilim at napahikab na lamang ako habang hinihintay na pumasok ang sinumang kumatok.

Bumukas ang pintuan at nakita kong si Vicenzio iyon. Napaayos ako ng upo. Kaagad na nilukob ng ng amoy ang aking kwarto ng kaniyang pabango. Basa pa ang kaniyang buhok at napalunok na lamang ako nang makita kung gaano kakisig ang lalaki.

He’s s wearing a simple gray t-shirt and black shorts. Ngunit ang presensya nito ay sobrang bigat. Malinis din naman ang mumunting bigote sa kaniyang mukha, mas nakadagdag pa nga iyon ng kaniyang kakisigan.

“What do you want?” Gusto kong palakpakan ang sarili dahil deretcho ko iyong nasambit sa kaniya.

Tumaas ang kilay ni Vicenzio, “Kakain na tayo,” Paanyaya niya.

I knotted my brows, “Where’s my food?” Takang tanong ko sa kaniya.

They just usually bring my food here in my room. Kaya nang makita kong walang bitbit ito ay labis akong nag taka.

“Let’s eat in dining room,”

My lower lip slightly parted. Ito ang pangalawang beses na doon ako makakakain.

“Let’s go?” Tanong ni Vicenzio.

Bumaba na ako sa kama. Kaagad na lumapat ang lamig sa aking talampakan. Bumagsak ang mga mata ni Vicenzio doon at nakita kong marahang pagkagat niya sa kaniyang ibabang labi.

“Wait, wear this,” Anito at hinubad ng suot niyang tsinelas.

I chuckled sarcastically, “Ang laki niyan,” Sabi ko.

“Just wear that for now, pabibilhan kita ng tsinelas,” Masungit na sagot nito.

Hindi na ako nakipag talo sa kaniya at sinuot ko na lamang ang tsinelas niya. Napanguso na lamang ako nang makitang nangangalahati lamang ang paa ko sa laki ng tsinelas ni Vicenzio.

Nang makababa kami ay hindi ko maiwasang mag masid sa bawat paligid ng bahay. Malaki ang bahay ni Vicenzio, ang lahat ay gawa sa matibay na kahoy. Makintab at lahat ay nasa ayos dahil sa pangangalaga ni manang Lora o ng iba pang kasambahay ni Vicenzio.

Ngunit wala naman akong nakitang kasambahay dito.

Namangha ako sa buong paligid. Ngayon lamang ako nagkaroon ng pagkakataong pag masdan ang kabuuan ng bahay. Sa mga nag daang araw ay wala akong oras upang gawin ito.

Nang marating namin ang dining room ay kaagad na sumalubong saakin ang mahabang lamesa ng kusina. Mayroon na din doong nakahandang mga pagkain at nakita ko si manang Lora na nasa counter at nag huhugas.

“Magandang gabi, Hirah,” Bati ni manang Lora.

Simpleng ngumiti ako pabalik sa nakangiting matanda.

“Good evening, manang...” I greeted back.

I saw in my peripheral vision that Vicenzio had already moved the chair to the side so I could sit. May dalawang plato na ang nando’n, at ngayon, ilang metro lamang ang layo ng uupuan namin ni Vicenzio.

Tumikhim ako at umupo sa inusog na upuan ni Vicenzio.

“Manang sumabay kana saamin,” Aya ni Vicenzio.

“Mauna na lamang kayo ni Hirah, Hijo. Busog pa ako, kumain ako bago nag punta rito,” Sagot ni manang Lora.

Tumango si Vicenzio at bumaling sa'kin. I keep my mouth shut. Nang makita ng lalaki na hindi ako gumalaw ay kinuha niya ang kanin at tumungo sa pwesto ko upang pag lagyan ako ng kanin. Hindi ako gumalaw at nakasunod lamang sa ginagawa niya.

“Tama na,” Reklamo ko sa lalaki nang mapansing ang dami naman ng inilagay niyang pagkain at ulam sa aking plato.

Nag umpisa na kaming kumain. Si Vicenzio na ganadong kumain at ako naman ay panay sulyap sa lalaki.

May gumugulo sa aking isipan. Mukhang ito na ang tamang oras upang itanong sa kaniya ang mga bagay na gumugulo sa aking isipan.

I cleared my throat, “I have a question...” Panimula ko sa isang mababang tono.

Sumulyap saakin si Vicenzio. Inilapag niya ang kobyertos na hawak at marahang pinunasan ang labi ng table napkin.

“Go on,” Aniya.

“Why did you abducted me?” Deretsang tanong ko.

May isa pang bagay akong naalala sa sinabi niya sa’kin. May nabanggit siyang mahirap si Daddy na pakiusapan? If I'm not mistaken, that's what he said when we first met.

Bumagsak ang mga mata ni Vicenzio sa pagkain, “Because I want to,” Simple niyang sagot.

Napamaang ako sa sinabi niya.

“What?” I asked in disbelief, “So kapag may gusto kang dakipin na babae ay ginagawa mo nalang ng basta basta?” Tumaas ang altapresyon ko sa kaniya.

“That’s not what I meant,” He groan.

“Then what!?”

“I abducted you because I want you!” Tumaas ang tono ni Vicenzio ng sabihin niya iyon.

Napailing ako, dismayado sa naging sagot niya, “Tinanong mo ba kung gusto ka? Vicenzio, you can’t just abduct someone just because you want them!” I shouted back in frustration.

Parang biglang lumuwang ang turnilyo ng utak ko sa mga sinabi niya. Nakita kong humugot ng malalim na buntong hininga ang lalaki.

“Your father rejected my proposal,” Tiim bagang na sagot niya.

“What proposal?” Naguguluhang tanong ko.

“Of marrying you, Hirah. Ano pa ba?”

Napabuga ako ng hangin, “You’re really crazy...” Bulong ko sa hangin, hindi kayang masaksak sa aking kokote ang sinabi niya.

“Mahal kita, Hirah,”

Sarkastiko akong napangisi sa sinabi niya.

“Hindi nga kita kilala, are you kidding me?”

“Then this is the perfect time to know me,” He said hoarsely.

“Kailan mo’ko pakakawalan dito?” Muling tanong ko.

He shifted his weight on the chair he was sitting on, “If you'll finally learned to love me back,” Tumama ang mga mata namin sa isa’t-isa.

Walang bahid na pag bibiro ang tono ng kaniyang pagsasalita.

“And what if I don't?” Kumalabog ang puso ko sa kaba.

Tumaas ang dalawa niyang kilay, “Then you don’t have other choice. You’ll be stuck here, with me, forever,” His red lips spread into a wide grin, showing off his perfect white teeth.

Tila ba mas gusto niya ang ideyang iyon.

“Makukulong ka kapag natuntun ako dito ni Daddy!” Sigaw ko sa kaniya, kahit na nanginginig ang boses ay nagawa kong isigaw iyon sa mukha niya.

He smirked, “If he finds you,” Prente niyang sagot.

Uminit ang ulo ko at kumulo ang dugo ko sa sinabi niya! Mahigpit kong hinawakan ang kubyertos na aking hawak. Dahil sa galit na nabuhay sa aking puso ay mabilis akong tumayo at sa isang iglap lamang ay nasaksak ko ng tinidor ang balikat ni Vicenzio!

“Dios mio, Hijo!” Bulalas ni manang Lora sa takot at akmang lalapit na ito sa gawi naming dalawa ngunit pinigilan siya ni Vicenzio.

“Leave us alone, manang,” Matigas na sambit ni Vicenzio, nahihimigan ko ang galit sa bawat himaymay ng kaniyang salita.

Mabilis na tumalima si manang Lora, nang bitawan ko ang tinidor ay hindi man lamang nito nagawang bumaon sa kaniyang maskuladong braso! Nagkaroon lamang ito ng maliit na sugat ngunit naging sapat iyon upang lumabas ang kaunting dugo na galing sa maliit na butas ng tinidor.

Dumagundong ang puso ko sa kaba nang makita ko kung gaano kadilim ang itsura ng mukha ni Vicenzio!

He’s fuming mad!

Sa isang iglap lamang ay marahas akong nahawakan nito sa palapulsuhan at natagpuan ko na lamang ang aking sariling kandong kandong na ni Vicenzio!

Mahigpit niyang hinawakan ang aking baiwang upang ipirmi ako sa aking pwestong nakakandong sa kaniya. Uminit ang buo kong mukha nang maramdaman ang matigas na umbok na sumusundot saaking pagkababae.

Mahigpit na hinawakan ni Vicenzio gamit ang isang kamay ang aking kamay sa aking likuran! At pagkatapos ay sinubsob niya ang kaniyang gwapong mukha sa aking leeg.

Kaagad na nanindig ang balahibo ko sa katawan nang maramdaman ang mainit niyang hininga sa aking leeg.

“You’re such a bad girl, how can I tame you, hmm?” He mumbled softly while he’s teasingly kissing my earlobe!