ตอนที่ 9

ตอนที่ 9

กดดัน

2 สัปดาห์ต่อมา....,

‘งั้นก็เป็นเลยสิ อ่า... คนเป็นแฟนกันขั้นตอนแรกคือจีบก่อนใช่ไหม?’

หมั่บ!

“อ๊ะ!?” ขณะที่แฟนท์กำลังนั่งนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าเมื่อหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ทว่ากลับมีมือของมารดามาสะกิดไหล่เอาไว้ซะก่อน จนต้องกลับมาสนใจเหตุการณ์ในปัจจุบัน

“อาแฟนท์ ...เจ้ลื้อถามตั้งนานแล้ว เป็นอะไรหรือเปล่า มั้งเหม่อเชียว” เกสรผู้เป็นมารดาเรียกสติลูกสาวคนเล็ก พี่สาวคนกลางเรียกลูกสาวคนเล็กตั้งนานสองนานแล้ว ทว่ากลับนิ่งเฉยราวกับกำลังคิดอะไรในใจอยู่

วันนี้ที่บ้านแฟนท์มีนัดทานมื้อค่ำกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาในรอบหลายเดือน เนื่องจากฟ้าใสผู้เป็นพี่สาวคนกลางอุตส่าห์ลาพักร้อนกลับมาพักผ่อนอยู่บ้าน เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม และนี่ก็เป็นสัปดาห์แรกได้แล้วที่ฟ้าใสมาอยู่ที่บ้าน

และดูเหมือนว่าทั้งพ่อกับแม่ของเธอจะเห่อกันเอาใจลูกคนกลางเป็นพิเศษ ไม่อย่างนั้นวันนี้คงไม่จัดอาหารกันเต็มโต๊ะใหญ่ขนาดนี้ ลำพังแค่แฟนท์กับเฮียเฟยอยู่ที่นี่ นานๆ ทีถึงจะได้ทานของอร่อยที่พวกท่านอุตส่าห์ลงมือทำเอง

“เหม่ออะไรนักหนา?” ฟ้าใสบ่นให้น้องสาว พร้อมทั้งตักข้าวเข้าปากตนเองไปด้วย

“ไม่มีอะไรหรอกเจ้”

“เห็นม๊าบอกว่าเธอไม่อยากทำงานบริษัท จนต้องตัดหน้ารับบทเป็นแม่ค้าขายของแล้วเหรอ?”

“ก็... ไม่เชิงว่าไม่อยากทำ แต่แค่ไม่ชอบไปเป็นลูกน้องใคร” แฟนท์เรียนจบมายังไม่ถึงปีเลยด้วยซ้ำ เพื่อนบางคนที่เรียนมาด้วยกันบ้างก็ยังว่างงาน หาเรื่องเที่ยวรอบโลกกันอยู่เลย แล้วเธออยากลองมาเป็นแม่ค้าขายของดูบ้างมันก็ไม่เห็นเสียหาย แม้ว่ามันจะเป็นงานที่ไม่ได้ตรงสายกับที่เรียนมาก็เถอะ

“นี่เฟย ทำไมไม่เอาน้องไปช่วยงานที่คลับบ้างล่ะ?” ฟ้าใสส่ายหัวให้กับคำตอบของน้องสาว ก่อนจะหันหน้าไปคุยกับฝาแฝดตนเองแทน

‘เฟย’ เป็นฝาแฝดที่เกิดมาก่อนฟ้าใสเพียงแค่ 10 นาที จึงถือเป็นพี่คนโตสุด ทว่าสำหรับฟ้าใสแล้วเขาก็เหมือนเพื่อนเธอคนหนึ่ง

“ถ้าน้องฟ้าว่าง่ายหน่อย ก็คงไม่เห็นต้องชวนหรอก” เฟยตอบแฝดคนน้อง

“เหอะ ให้ทำงานกับเฮียเฟยอ่ะนะ ไม่เวิร์กหรอก เป็นแม่ค้าในตลาดก็ใช่ว่าจะไม่ดี”

“นี่อาแฟนท์ พี่สาวลื้อน่ะเค้าก็พูด เพราะหวังดี คิดจะค้าขายแบบนั้นไปตลอดเลยหรือยังไง อีกหน่อยลื้อก็จะอายุมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว เค้าแนะนำสิ่งดีๆ ให้ก็ฟังบ้างเหอะ” เฮียฮั่ววางช้อนลง พร้อมกับหันหน้ามาบ่นลูกสาวคนเล็ก

ตั้งแต่เรียนจบมาอีกหน่อยก็จะเป็นปีแล้ว ลูกคนเล็กของเขายังทำอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอันเหมือนอย่างลูกสาวลูกชายคนโตเลย เอาแต่ตามเพื่อนตลอดแบบนี้แล้วเมื่อไหร่จะคิดเองได้ ตั้งแต่เด็กยันโตนี่จะตัวติดขนมผิงลูกสาวเฮียส้งเด็กบ้านสวนนั่นตลอดเลยหรือยังไงกัน

“เฮียก็... ให้เวลาลูกได้ค้นหาอาชีพของมันเองเถอะ ค้าขายน่ะ ก็ใช่ว่าจะไม่ดี ตั้งใจทำมันก็ยั่งยืนได้ ดูอย่างเราสิ ก็เพราะว่าค้าขายกันมา 20 – 30 ปี แล้วไม่ใช่หรอกเหรอ ถึงได้ส่งเสียพวกอีให้ได้เรียนสูงๆ กันหมดน่ะ”

เกสรรีบปราบสามีให้หยุดพูดบ้าง บางทีสิ่งที่ลูกทำอยู่ มันก็ไม่ได้แย่หรือว่าหนักหนาสาหัสอะไรเลย สามีของเธอคงลืมไปแล้วว่า ตั้งแต่ที่เขากับบรรพบุรุษย้ายมาจากเมืองจีน มาอยู่ที่นี่ก็มีแต่เสื่อผืนหมอนใบ จนได้มาเริ่มค้าขายแล้วมีเงินเก็บขอเธอแต่งงาน ถึงได้มีทุกอย่างมาจนเท่าทุกวันนี้

“ก็เพราะว่าอั๊วค้าขายมา 20 – 30 ปี จนหัวหงอกหมดแล้วไง ถึงไม่อยากให้อีต้องมาลำบากเหมือนอั๊วกับลื้อไงอาสร” แต่แล้วเฮียฮั้วนั้นจะยอมฟังภรรยาที่ไหนกันล่ะ หนำซ้ำยังเถียงคำไม่ตกฟากกลับด้วยซ้ำ

ฟ้าใสเองก็ไม่ได้อยากเสนอหน้าออกความคิดเห็นหรือจัดแจงชีวิตให้ใครหรอก ถ้าคนคนนั้นไม่ใช่น้องสาวของเธอเอง ที่ผ่านมาก็เพราะเห็นว่าการค้าขายรายได้มันไม่แน่นอน ยิ่งได้ข่าวจากผู้เป็นแม่ว่าน้องสาวตัวเองเป็นแม่ค้าที่ตลาดสด เลยอดเป็นห่วงไม่ได้

เธอกับน้องสาวมีนิสัยและการใช้ชีวิตแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เธอยอมรับว่าตนเองเป็นคนมักใหญ่ใฝ่สูง แต่ก็เพราะว่าความมักใหญ่ใฝ่สูงของเธอนั่นแหละ ถึงได้มีทุกอย่างเท่าทุกวันนี้ ทั้งด้านการเรียน หรือแม้กระทั่งเรื่องงานเธอก็ประสบความสำเร็จไปหมดทุกสิ่งอย่าง ด้วยความตั้งใจที่อยากจะไปให้ถึงเป้าหมาย จนตอนนี้เธอจบปริญญาโทจากเมืองนอกมาด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง พอกลับมาที่ไทยก็เลยได้ตำแหน่งการงานที่ดีทำโดยไร้ข้อติ

“เธอจบบัญชีมา ถ้าไม่อยากไปช่วยงานเฮียที่คลับ แล้วทำไมไม่ลองยื่นใบสมัครบริษัทดีๆ สักที่ดูล่ะ บอกตามตรงว่าเจ้เห็นแกเป็นแบบนี้แล้วก็อดเป็นห่วงอนาคตของเธอไม่ได้”

“เจ้ฟ้าไม่ต้องห่วงหรอก แฟนท์โตแล้วเอาตัวรอดได้”

“ให้มันจริงเถอะ”

“อิ่มแล้ว ขอตัวขึ้นข้างบนก่อนนะ” เพราะกลัวว่าหากยังนั่งอยู่ต่อ อาจจะเซ้าซี้กันไม่จบไม่สิ้น เลยต้องรับตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก แล้วปลีกตัวออกจากบทสนทนาดีกว่า

เรื่องแบบนี้มันแล้วแต่ความชอบ และจังหวะของชีวิตใคร แฟนท์เองแม้ว่าจะเรียนจบบัญชีมาก็จริง แต่เธอก็ยังไม่คิดว่าอยากจะไปทำงานสายตรงด้านนี้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าในอนาคตจะไม่มีวันทำงานสายที่ตัวเองเรียนมา