LOGIN
Library
Search
Win the Prize
Contest
Writer Benefit
Writer Rewards
Author Brand
Author Project
Create
Ranking
Browse
Novels
Short Stories
All
Romance
Apocalypse
Werewolf
Mafia
System
Fantasy
Urban
LGBTQ+
YA/TEEN
Paranormal
Mystery/Thriller
Eastern
Games
History
MM Romance
Sci-Fi
War
Other
All
Romance
Emotional Realism
Werewolf
Mafia
MM Romance
Vampire
Mythology
Fantasy
Campus
Imagination
Rebirth
Fascination
Mystery/Thriller
Folklore Mystery
Male POV
Home
Last Updated :
By:
configmap.undefined
Not enough ratings
Chapters
views
Read
Add to library
Share:
Copy Link
Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP
Synopsis
View More
No Comments
Chapters
บทที่ 1
ฉันมองภาพแคปหน้าจอที่ซูอวี่ส่งมาให้ หัวใจก็เย็นเฉียบไปทั้งดวงเซอร์ไพรส์?ครั้งสุดท้ายที่จะหลอกฉัน?ใช่ ทุกปีในวันเกิด พวกเขามักหาเหตุผลสารพัดมาขอไปที“เฉินเฉิน แม่มีธุระด่วนที่บริษัทกะทันหัน”“เฉินเฉิน พ่อมีนัดคุยธุรกิจกับเพื่อน ลูกสั่งอาหารมากินเองนะ”ปีนี้ยิ่งดีเลย ไม่ต้องมาขอไปทีอีกแล้ว เปลี่ยนลูกชายคนใหม่ไปตรง ๆ เลยฉันโยนโทรศัพท์ไปไว้ข้าง ๆ ความอึดอัดแน่นเหมือนมีอะไรบางอย่างมาจุกอยู่กลางอกข้อความวีแชตของซูอวี่เด้งขึ้นมาอีกครั้ง “พี่ อย่าคิดมากเลย พ่อกับแม่พวกเขา...”ฉันตอบกลับไปสั้น ๆ แค่ “รู้แล้ว”คิดมากงั้นเหรอ?แล้วฉันยังจะคิดไปทางอื่นได้อีกเหรอ?ความจริงมันอยู่ตรงหน้าแล้ว งานวันเกิดของ “ลูกรัก” คนนั้น ก็คือ “เซอร์ไพรส์” ที่พวกเขาเตรียมไว้เพื่อหลอกฉันฉัน ลูกชายแท้ ๆ ของพวกเขา ก็เป็นแค่ฉากหลังที่มีไว้ขับให้เด็กผู้ชายอีกคนดูมีความสุขเท่านั้นเสียงแม่คุยโทรศัพท์เบา ๆ ดังมาจากห้องนั่งเล่น“ใช่ เอาลูกโป่งสีน้ำเงิน แบบที่ใหญ่ที่สุดและเด่นที่สุด”“ซิงเจ๋อชอบสีฟ้ามากที่สุด ต้องทำให้เขาพอใจให้ได้”ซิงเจ๋อที่แท้เด็กผู้ชายคนนั้นชื่อเมิ่งซิงเจ๋อฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
Last Updated : 2026-06-08
Read more
บทที่ 2
ความขอไปทีที่เป็นมาเสมอตลอดสิบปี แม้แต่จำนวนเงินก็ไม่เคยเปลี่ยนฉันขยำธนบัตรใบนั้นเป็นก้อน แล้วโยนลงถังขยะหลังจากเมื่อคืนแยกย้ายกันไปอย่างไม่สบอารมณ์ พวกเขาก็ไม่คิดจะเสแสร้งอีกต่อไปฉันได้ยินแม่คุยโทรศัพท์อยู่ในห้อง น้ำเสียงตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด “สถานที่จัดงานตกแต่งเสร็จแล้ว เหมือนโลกในเทพนิยายไม่มีผิด!”ส่วนพ่อยืนสั่งการอะไรบางอย่างอยู่ที่ระเบียง “เอาลาฟิตปี 82 ขวดนั้นไปด้วย วันนี้ต้องให้ซิงเจ๋อสนุกให้เต็มที่”ส่วนฉันเหมือนวิญญาณไร้ตัวตน ล่องลอยอยู่ในบ้านของตัวเองซูอวี่ออกไปตั้งแต่เช้า ก่อนออกไป เธอหันมามองฉันแวบหนึ่ง แววตาซับซ้อนจนอ่านไม่ออก“พี่ ไม่ว่าพี่จะเห็นอะไร เชื่อฉันนะ”ให้เชื่อเธองั้นเหรอ?ให้เชื่อว่าเธอก็เป็นหนึ่งในผู้ร่วมขบวนการหลอกลวงครั้งนี้ด้วยงั้นเหรอ?ฉันแค่นหัวเราะเยาะ แต่ไม่ได้ตอบอะไรตอนเที่ยง รถขนของคันหนึ่งมาจอดที่หน้าตึก คนงานสองคนช่วยกันยกกล่องของขวัญขนาดยักษ์ลงมา ด้านบนผูกโบสีฟ้าอันใหญ่เกินจริงไว้ฉันยืนมองอยู่ริมหน้าต่าง ที่แท้ในใจพวกเขา ฉันยังมีค่าน้อยกว่าของขวัญชิ้นหนึ่งเสียอีกแม่รีบวิ่งเหยาะ ๆ ลงไปข้างล่าง ตอนเซ็นรับของยิ้มกว้างจนแทบหุบไม่
Last Updated : 2026-06-08
Read more
บทที่ 3
ฉันทวนคำนั้นออกมาอย่างเย็นชารอยยิ้มบนใบหน้าของพ่อกับแม่แข็งค้างไปในพริบตาแม่ตอบสนองได้ไวกว่า เธอรีบก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว หมายจะคว้ามือฉันไว้ แต่ฉันเบี่ยงตัวหลบทันที“เฉินเฉิน ลูกมาที่นี่ได้ยังไง?”เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย “มาเร็ว แม่จะแนะนำให้รู้จัก นี่คือ...”“นี่คือคุณเมิ่งซิงเจ๋อ ลูกรักของพวกคุณ ใช่ไหม?”ฉันตัดบทเธอ สายตาจ้องตรงไปยังเด็กหนุ่มในชุดเจ้าชายคนนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าของเมิ่งซิงเจ๋อก็จางหายไปเช่นกัน เขามองฉันอย่างทำอะไรไม่ถูก แววตาฉายความสงสารปนทนไม่ไหวอยู่เสี้ยวหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองพ่อกับแม่ของฉันราวกับกำลังขอความช่วยเหลือ“คนนี้คือ?”แขกคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นอย่างงุนงงสีหน้าของพ่อฉันมืดครึ้มถึงขีดสุด เขากดเสียงต่ำตวาดใส่ฉันว่า “ซูเฉิน! อย่ามาก่อเรื่องที่นี่ กลับไปเดี๋ยวนี้!”“ก่อเรื่องงั้นเหรอ?”ฉันหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา “แม่ ลืมไปแล้วเหรอว่าวันนี้คือวันอะไร?”“วันนี้ก็เป็นวันเกิดของลูกชายแท้ ๆ ของแม่... วันเกิดของผมเหมือนกันนะ”ฉันพูดทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำทั้งงานฮือฮาขึ้นมาทันทีสายตาของทุกคนกวาดมองสลับไปมาระหว่างฉันกับพ่อแม่ แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็
Last Updated : 2026-06-08
Read more
บทที่ 4
ฉันชะงักไปทันทีน้องสาวที่ปกติสุขุมและควบคุมตัวเองได้เสมอ ตอนนี้กลับสั่นไปทั้งตัวหัวใจของฉันกระตุกวูบขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุแม่ที่อยู่บนเวทีก็ดึงสติกลับมาได้แล้ว เธอไม่ได้มองมาที่ฉันอีก แต่หยิบไมโครโฟนขึ้นมา สีหน้าหนักอึ้งจนน่าหวาดหวั่น“ขอโทษที่ทำให้ทุกคนต้องมาเห็นเรื่องน่าอับอายแบบนี้”แขกในงานต่างมองหน้ากันไปมา ก่อนจะหยุดซุบซิบนินทาลงทันทีฉันคิดว่าเธอกำลังจะประกาศยุติงานปาร์ตี้ แล้วไล่ฉัน ผู้ที่มาป่วนงาน ออกไปแต่คำพูดต่อจากนั้นของเธอ กลับทำให้ทุกคนถึงกับชะงักงัน“วันนี้เป็นวันเกิดของลูกชายฉันจริง ๆ แต่ไม่ใช่ของคุณเมิ่งซิงเจ๋อ”เธอหยุดไปครู่หนึ่ง สายตากวาดผ่านฝูงชน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ตัวฉัน“แต่เป็นวันเกิดของลูกชายแท้ ๆ ของฉัน ซูเฉิน”เมิ่งซิงเจ๋อยืนอยู่ข้าง ๆ อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่ถูกแม่ฉันปรายตามองเพียงครั้งเดียวก็หยุดทันทีแม่ฉันสูดหายใจลึก ก่อนพูดต่อ “ฉันรู้ว่าตอนนี้ทุกคนต้องมีคำถามมากมาย ว่าทำไมพวกเราถึงจัดปาร์ตี้ให้คนนอกคนหนึ่ง แต่กลับเหมือนไม่สนใจลูกชายแท้ ๆ ของตัวเองเลย”“เพราะพวกเราติดค้างเขาไว้มากเกินไป”น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือปนสะอื้นที่พยายามกลั้นเอ
Last Updated : 2026-06-08
Read more
บทที่ 5
ตอนฉันอายุสิบสอง ฉันถือเค้กอยู่คนเดียว มีเทียนปักอยู่แค่เล่มเดียวตอนฉันอายุสิบห้า ฉันสวมชุดนักเรียน ฟุบหลับอยู่บนโต๊ะหนังสือ ตรงหางตายังเหมือนมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่ตอนฉันอายุสิบแปด ฉันยืนอยู่คนเดียวหน้าประตูมหาวิทยาลัย ด้านหลังคือพ่อแม่และครอบครัวของคนอื่นที่เดินทางมาส่งกันขวักไขว่ แผ่นหลังของฉันดูโดดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูกรูปพวกนี้หลายใบเป็นรูปที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน เหมือนถูกแอบถ่ายไว้ตอนที่ฉันไม่ทันรู้ตัวทุกภาพบันทึกช่วงเวลาที่ฉันเติบโตมาอย่างโดดเดี่ยวในปีเดือนที่ถูกมองข้ามเอาไว้อย่างแม่นยำคลอไปกับภาพถ่ายที่ฉายอยู่ คือเสียงบรรยายแผ่วต่ำของแม่ฉัน“เฉินเฉิน ลูกรักของแม่... ขอโทษนะ”“แม่เอาแต่บอกว่ายุ่ง ยุ่งประชุม ยุ่งเข้าสังคม ยุ่งหาเงิน แต่กลับลืมไปว่า งานที่สำคัญที่สุดของแม่ คือการอยู่เคียงข้างลูกในวันที่ลูกเติบโต”“แม่เคยคิดว่า แค่ให้ลูกมีชีวิตความเป็นอยู่ที่สุขสบาย ก็ถือว่าทำหน้าที่แม่ครบถ้วนแล้ว จนกระทั่งวันหนึ่ง แม่เห็นลิสต์ของขวัญในห้องลูก... ของขวัญที่พวกเราเคยสัญญาไว้ แต่ไม่เคยทำให้เป็นจริง แม่ถึงได้เข้าใจว่า ตัวเองผิดพลาดมากแค่ไหน”“สิ่งที่ลูกต้องการ ไม่เคยเป็นของ
Last Updated : 2026-06-08
Read more
บทที่ 6
“แชตในกลุ่ม สร้อยเส้นนั้น แล้วก็เปียโนตัวนั้น... ทั้งหมดเป็นการแสดงให้พี่ดูครับ”เขาชี้ไปยังอีกฝั่งของเวทีม่านถูกเปิดออก เปียโนแกรนด์สีขาวเอี่ยมตัวหนึ่งตั้งอยู่อย่างสงบตรงนั้น บนตัวเปียโนสลักอักษรย่อชื่อของฉันไว้ว่า S.C.ฉันพูดอะไรไม่ออกอีกแล้วจริง ๆที่แท้กรุ๊ปแชต “ครอบครัวสุขสันต์” ก็คือกรุ๊ปวางแผนงานที่แท้คนที่ถูกเมมชื่อไว้ว่า “ลูกรัก” ก็คือฉันเองที่แท้คำพูดเหล่านั้นที่เคยทิ่มแทงใจฉัน ล้วนเป็นบทที่เตรียมไว้เพื่อวันนี้ที่แท้เมิ่งซิงเจ๋อ ก็เป็นเพียงนักแสดงที่ถูกจ้างมา และเล่นบทได้แนบเนียนเหลือเกินส่วนฉันต่างหาก ที่เป็นตัวเอกเพียงคนเดียวในละครฉากใหญ่นี้... และเป็นคนเดียวที่ถูกปิดบังความจริงมาตลอดซูอวี่ส่งโทรศัพท์คืนให้ฉัน ก่อนพูดเสียงเบาว่า “พี่ ขอโทษนะ ฉันรู้เรื่องนี้มานานแล้ว แต่พ่อกับแม่ไม่ยอมให้ฉันบอกพี่ ฉันเลยทำได้แค่... เตือนพี่ในแบบของฉันเอง”ฉันนึกถึงภาพแคปหน้าจอที่เธอเคยส่งมาให้“แม่ งานปาร์ตี้เซอร์ไพรส์วันเกิดของพี่จัดเตรียมเรียบร้อยแล้วใช่ไหม? แม่รับปากหนูแล้วนะ ว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่หลอกพี่”ตอนนั้นฉันเห็นเพียงคำว่า “หลอก” แต่กลับมองข้ามคำว่า “เซอร์ไพ
Last Updated : 2026-06-08
Read more
บทที่ 7
เพราะถ้าไม่คาดหวัง ก็จะไม่ต้องผิดหวังอีกแต่วันนี้ พวกเขากลับใช้วิธีที่แทบเรียกได้ว่าเจ็บปวดสาหัส พังกำแพงที่ฉันเคยคิดว่าแข็งแกร่งจนไม่มีวันถูกทำลายลงจนแตกละเอียดเมื่อกำแพงพังทลายลง มันก็เผยให้เห็นตัวฉันที่เต็มไปด้วยบาดแผลมานานแล้ว แต่ลึก ๆ แล้วยังคงโหยหาความรักอยู่เสมอฉันมองพวกเขา มองความเจ็บปวดที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าอย่างไม่คิดจะปิดบังฉันควรทำยังไงดี?ฉันควรหัวเราะเยาะความโง่เขลาและผลกรรมที่พวกเขาก่อขึ้นเอง เหมือนผู้ชนะคนหนึ่งอย่างนั้นเหรอ?หรือควรทำตัวเป็นลูกที่แสนรู้ความ พุ่งเข้าไปกอดพวกเขา แล้วเล่นฉากครอบครัวสุขสันต์กันอีกฉากหนึ่ง?ในใจฉันสับสนวุ่นวายไปหมดไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่แขกคนอื่น ๆ ทยอยออกไปอย่างเงียบเชียบ ห้องจัดเลี้ยงกว้างใหญ่จึงเหลือเพียงครอบครัวของพวกเรา กับสองแม่ลูกนักวางแผนงานที่ยืนหน้าเจื่อนอยู่ด้านข้างฉันสูดหายใจลึก ๆ แล้วกวาดสายตามองผ่านใบหน้าของพ่อ แม่ และซูอวี่ทีละคนสุดท้าย ฉันก็พูดว่า “งานปาร์ตี้ดีมาก เซอร์ไพรส์ก็ดีมากเหมือนกัน”“แต่ผมไม่ชอบเลยสักนิด”คำพูดของฉัน ดับความหวังที่เพิ่งจุดประกายในดวงตาของพวกเขาลงในทันทีริมฝีปากของพ่อขยับเล็กน้อย
Last Updated : 2026-06-08
Read more
บทที่ 8
แต่พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่า สำหรับฉันแล้ว กระบวนการทั้งหมดนี้มันเหมือนการถูกทรมานทีละนิดมากแค่ไหนพวกเขายังคงใช้วิธีที่ตัวเองคิดว่าถูกต้อง เพื่อแสดงความรักต่อฉันอยู่เหมือนเดิมก็เหมือนตลอดสิบปีที่ผ่านมา ที่พวกเขาใช้ความยุ่งในแบบที่ตัวเองคิดว่าสมเหตุสมผล มองข้ามการเติบโตของฉันไปอย่างนั้น“เฉินเฉิน งั้นพวกเราควรทำยังไง?”แม่ถามทั้งน้ำตา “ลูกบอกพวกเรามาได้ไหม ว่าพวกเราต้องทำยังไง ลูกถึงจะยอมให้อภัย?”ฉันมองเธอ ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ“ผมไม่รู้”“ผมเหนื่อยแล้ว”พูดจบคำนั้น ฉันก็หันหลังเดินออกจากโลกเทพนิยายที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อฉัน แต่กลับทำให้ฉันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกแห่งนี้ฉันไม่ได้หันกลับไปมองอีกเลยฉันสัมผัสได้ถึงสายตาสามคู่ที่ตรึงอยู่บนแผ่นหลังของฉัน ราวกับตะปูที่ตอกแน่นลงมาแต่ฉันก็ไม่หยุดเดินแม้แต่ก้าวเดียวพอเดินออกจากห้องจัดเลี้ยง ข้างนอกก็เข้าสู่ยามดึกแล้วเมื่อลมเย็นพัดปะทะหน้า ฉันถึงได้รู้ว่าตัวเองน้ำตาไหลอาบแก้มไปตั้งนานแล้วฉันไม่ได้กลับบ้าน แต่เปิดห้องพักอยู่ที่โรงแรมแทนโทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นอย่างบ้าคลั่ง แต่ฉันไม่ได้หยิบขึ้นมาดู และปิดเครื่องไปเสียเลยฉันทิ้งตัวลงบนเ
Last Updated : 2026-06-08
Read more
บทที่ 9
“ไม่ว่าพี่จะคิดยังไง ในใจฉัน พี่ก็เป็นพี่ชายเพียงคนเดียวของฉันเสมอ”ประตูปิดลงฉันมองแฟลชไดรฟ์บนโต๊ะ ลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็หยิบโน้ตบุ๊กขึ้นมาเปิดในแฟลชไดรฟ์มีเพียงโฟลเดอร์เดียว ชื่อว่า “ของขวัญสำหรับเฉินเฉิน”พอกดเข้าไป ข้างในมีโฟลเดอร์ย่อยสิบโฟลเดอร์ ตั้งชื่อตั้งแต่ “สิบขวบ” ไปจนถึง “สิบเก้าปี”ฉันใช้มือที่สั่นเทาคลิกเข้าไปในโฟลเดอร์ “สิบขวบ”ข้างในเป็นภาพแคปหน้าจอคำสั่งซื้อตั๋วเครื่องบิน ปลายทางคือดิสนีย์แลนด์ วันที่ตรงกับวันเกิดของฉันพอดียังมีวิดีโออีกคลิปหนึ่ง เป็นภาพแม่ของฉันกำลังซ้อมพูดสิ่งที่จะบอกฉันอยู่หน้ากล้อง“เฉินเฉิน สุขสันต์วันเกิดนะ แม่จะพาลูกไปในที่ที่ลูกอยากไปที่สุด...”ในวิดีโอ น้ำเสียงของเธอดูเก้ ๆ กัง ๆ และประหม่าอย่างเห็นได้ชัดท้ายคำสั่งซื้อขึ้นสถานะว่ายกเลิกแล้ว โดยมีหมายเหตุสาเหตุการยกเลิกว่า ติดเดินทางด่วนกะทันหันเรื่องงานฉันคลิกเข้าไปในโฟลเดอร์ “สิบสองขวบ”ข้างในเป็นแบบร่างชุดกีฬา เป็นชุดเดียวกับที่ฉันเคยวาดไว้ในสมุดเล่มนั้นด้านล่างมีอีเมลที่ใช้ติดต่อกับดีไซเนอร์ เป็นบันทึกการแก้รายละเอียดซ้ำไปซ้ำมาท้ายสุด เป็นรูปถ่ายในโกดัง ชุดกีฬาชุดนั้นถู
Last Updated : 2026-06-08
Read more
บทที่ 10
แม่เดินออกมาจากในครัว พอเห็นฉัน ดวงตาก็แดงขึ้นมาทันทีเธอถือชามผลไม้ที่เพิ่งหั่นเสร็จ ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ตรงนั้น“เฉินเฉิน ลูกกลับมาแล้วเหรอ”ฉันพยักหน้า รับชามผลไม้จากมือเธอมา “ผมหิวแล้ว มีอะไรกินไหม?”แม่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าแรง ๆ “มี มีสิ! แม่จะไปอุ่นให้เดี๋ยวนี้!”เธอเหมือนได้รับของขวัญล้ำค่าอะไรสักอย่าง รีบหันหลังวิ่งกลับเข้าไปในครัวทันทีพ่อกับซูอวี่เดินออกมาจากห้องหนังสือ พอเห็นฉัน สีหน้าก็เต็มไปด้วยความระมัดระวังเช่นกัน“พี่…”ฉันเดินไปตรงหน้าพวกเขา แล้วส่งแฟลชไดรฟ์อันนั้นคืนให้แม่“ขอบคุณสำหรับของขวัญนะ”ฉันพูด “ถึงวิธีส่งจะพิเศษไปหน่อยก็เถอะ”แม่รับแฟลชไดรฟ์ไป มือสั่นจนเห็นได้ชัด“เฉินเฉิน ลูก…”“ผมยกโทษให้พวกคุณแล้ว”ฉันพูดออกไปเบา ๆไม่ใช่เพราะงานวันเกิดครั้งนั้น และไม่ใช่เพราะของขวัญที่มาช้าเหล่านั้นแต่เป็นเพราะในคลิปจากกล้องวงจรปิดนั้น ฉันได้เห็นความเจ็บปวดและความเสียใจของพวกเขาและก็เพราะในที่สุดฉันก็เข้าใจว่า ความรักไม่ใช่โจทย์ถูกผิด ที่จะมีคำตอบตายตัวเสมอไปมันเหมือนโจทย์พิสูจน์มากกว่า ที่ต้องใช้เวลาทั้งชีวิต ค่อย ๆ พิสูจน์และแก้ไขมันไปเรื่อ
Last Updated : 2026-06-08
Read more
View More
Explore and read
good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
Loading...
SCAN CODE TO READ ON APP